Archive for november, 2013

november 30, 2013

Kunst die schuurt op de zak van het klootjesvolk

robin95In dictaturen hebben kritische kunstenaars geen subsidie, ze maken evenwel schurende kunst die de terreur van de staat bekritiseert en door zo’n staat dan ook niet gewaardeerd wordt. Tijdens de bezetting waren er verzetsbladen waar kunstenaars zonder enige vorm van subsidie en met het levendige risico dood aan een paal te eindigen, illegaal aan meewerkten. Maar op VARA’s Joop heersen andere gedachten: kunst die moet schuren. Namelijk gesubsidieerd, zodat het enige schuren het zich afhankelijk maken van de uitgezogen belastinglaaf is. Een schaamteloos credo van een kaste die zichzelf elitair boven het klootjesvolk plaatst, maar er wel graag op parasiteert.

De filosoof Robin Brouwer is een denker met een snor, en snorren hebben de vorige eeuw ruimschoots beheerst. De snor Robin Brouwer heeft dan ook merkwaardig vorige eeuwse gedachten voor de mens in petto, zo valt op zijn actiecentrum te lezen: Een radicale verandering van ons maatschappijsysteem is noodzakelijk en onafwendbaar. Zijn wij er wel klaar voor? In wat voor tijd leven wij eigenlijk? Wie zijn wij…? Hoe komen we tot verandering?”

Dat noodzakelijk en onafwendbaar, klinkt zo totalitair dat je meteen al aanvoelt dat hij vindt dat niet het volk maar hij tot dat oordeel gerechtigd en geroepen is.

De filosoof heeft echter ook sjoege van kunst en houdt daarom een warm pleidooi voor kunstsubsidie voor kunst die schuurt.

De filosoof heeft het over neoliberale cultuurpolitiek. En het stuk glijdt daarom langzaam naar het avondje De kunsten – Voorbij het neoliberalisme in het marxismehuis van de gewezen priester Huub Oosterhuis, dat zeer menslievend De Nieuwe Liefde genoemd wordt.

Daarom zal daar ook de kunstenaar Jonas Staal acte de présence geven, die zijn matige bekendheid dankt aan de rouwplekken met portretten van Wilders, omgeven door waxinelichtjes, bloemen en al, zodat het net lijkt alsof Wilders op z’n Fortuyns vermoord is.

Feitelijk een ordinaire doodswens, maar dan netjes afgeschermd met de dichterlijke vrijheid waar alleen linkse kunstenaars voor in aanmerking komen. Stonden er bloemen en waxinelichtjes rond de foto van Femke Halsema, dan zou de ganse linkse wereld verontwaardigd opgeveerd zijn.

De snor Robin Brouwer vindt feitelijk dat schurende, maar lees in werkelijkheid ideologische kunst, subsidie nodig heeft. Dat precies deden totalitaire regimes dan ook met kunstenaars die schurende kunst maakten om het regime in het zonnetje te zetten. Lekker fijn bij elkaar in een Kultuurkamer gelijkgezind zitten wezen, terwijl de ongesubsidieerde kunst in het verzet ging.

Het is echter allemaal veel simpeler dan de megafoonerotiek van deze subsidieknechten de mens willen laten geloven. Kwetsende kunst hoort vooral bij linkse menslievendheid, en omdat dat op ideologische musea na aan de straatstenen niet te slijten is, heeft het sloten subsidie nodig.

Jonas Staal zijn schoorsteen moet namelijk ook roken. En al kakt hij met een pseudo-elitaire neerbuigendheid op de held van het klootjesvolk, dat volk zal zijn schurende kunst onder dwang betalen.

Kunstenaars die parasiteren op het electoraat van de o zo gehate Wilders en de door links zwaar verguisde neoliberalen, willen dan graag schuren maar van enige trots kun je ze niet verdenken. Een beetje kunstenaar met zelfrespect die zich laat financieren door de aanhang van de nieuwe Hitler?

Dan herinner ik me toch liever de kunstenaars die hun lidmaatschap van de Kultuurkamer weigerden en met gevaar voor eigen leven het verzet onbezoldigd van hun artistieke vaardigheden bedienden.

Maar toegegeven, soms schuurt gesubsidieerde kunst wel degelijk, maar dat ligt meer aan het soort closetpapier waarop het aangebracht is.

november 29, 2013

Freek de Jonge ontvlucht zijn eigen populisme

freekdejongeFreek de Jonge liet gisteravond bij Pauw en Witteman nog eens zien hoe totalitair oudlinks nog steeds is en daarin door de Publieke Omroepen gefaciliteerd wordt. Een door velen verlangde discussie tussen de gekleurde criticus van links Yernaz Ramautarsing en de superblanke oudlinkse Freek de Jonge, werd door de laatste met een armzalig vluchtgedrag nog voor het begon afgekapt.

Jarenlang was Freek de Jonge de padvinder die het moeilijk ter been zijnd oudje die helemaal niet over wil steken een drukke verkeerstraat over “helpt”. In de trant van, de goede daad van de oude hopman Freek de Jonge aan onze gekleurde samenleving is belangrijker dan de vraag of de gekleurde samenleving wel zo graag door de hopman geholpen wil worden.

Of hier misschien niet een freudiaans verdekt racisme in schuilgaat, waarbij de kleurling zich gelukkig mag prijzen met de hulp van de hopman Freek de Jonge, zal naar ik hopen mag ooit voer voor psychologen en historici worden.

Toen gisteravond bleek dat kennelijk niet ieder gekleurd mens door de hopman met oversteken geholpen wil worden, maar de hopman en zijn geestverwanten nu eens zelf bron van kritiek dreigden te worden, vluchtte de hopman met hulp van Pauw en Witteman in een wrakkig gestamel uit de bijna ontstane discussie weg. De kritische Yernaz Ramautarsing liet hij metaforisch aan de gene zijde van de drukke verkeersstraat achter, terwijl hij zich wrakkig stamelend tussen de claxonnerende auto’s uit de voeten maakte.

Nimmer was zo duidelijk dat Freek de Jonge wel graag in krakkemikkige monologen demagogisch de toon zet, maar enig weerwoord uit de weg gaat. Freek de Jonge heeft, om het woord dat hij zelf zo graag gebruikt nog maar eens te hergebruiken, het populisme in het cabaret ingevoerd. De makkelijke rechtse archetypen waar de linkse gelovige zich bij verkneukelen kan, zodat die met een goed geweten en strak geloofsbelijdend de week doorkomt.

Wie weet dat de eeuwenlange donderpreken van predikanten en pastoors weinig meer opgeleverd hebben dan lege kerken, begrijpt dat ook de linkse kerk zijn langste tijd gehad heeft. Teveel van hetzelfde gaat namelijk oorverdovend vervelen, al bleef het gisteravond, toen Freek de Jonge eindelijk de kans had zijn gelijk te bewijzen, van zijn kant muisstil. Nou ja, op het gestamel en het beverige gejengel na dan.

november 28, 2013

Hemels licht

Hemels lichtMisschien heeft de mens in tijden van diepgelovigheid er ooit een Godverschijning, mirakel of een door gouden licht omfloerste engel in gezien. Maar ik hoorde geen stemmen die mij toespraken, maar slechts de stilte, zo nu en dan onderbroken door naar hun slaapplaats trekkende kauwen die aangenaam kwebbelend hun avondrust tegemoet vlogen.

De boosaardige wolken lieten in de namiddag dit hemels licht over Gods akker schijnen. En dan mag ik nog zo ongelovig zijn, het imponeerde me alsof mij een Godverschijning, mirakel of een door gouden licht omfloerste engel overkwam. Maar het was slechts hemels licht dat een laatste ademstoot over het land uitblies voor de avond vallen zou.

november 28, 2013

De Hohe Messe van Johann Sebastian Bach in de Royal Albert Hall

Johann_Sebastian_BachTerwijl de buste van Henry Wood majesteitelijk neerkeek op de musici, vocalisten, dirigent en het publiek, ontstak op 2 augustus 2012 tijdens de The BBC Proms in de Royal Albert Hall groots de Hohe Messe (Mis in b-klein, BWV 232) van Johann Sebastian Bach.

De rijke Engelse koortraditie maakte zich hierbij imposant, massief en met een allesoverheersende stemverheffing meester van het publiek, dat zoals je dat van het erudiete Engelse concertpubliek kunt verwachten in diepe concentratie verzonken, dit grootse werk in stilte absorbeerde.

Om iedere twijfel weg te nemen hier te horen en te zien.

De uitvoerende musici, vocalisten en dirigent:

Joélle Harvey sopraan

Carolyn Sampson sopraan

Iestyn Davies counter-tenor

Ed Lyon tenor

Matthew Rose bas

Choir of the English Concert

The English Concert

Harry Bicket dirigent

november 28, 2013

Je hebt kwetsen en kwetsen

kwetsenToen een rolstoeler door een cabaretier huilend de zaal uitgekwetst werd stond cabaretesk Nederland adhesie te betuigen aan het slachtoffer. Nee, niet aan de rolstoeler, maar aan de cabaretier. Want vrijheid van meningsuiting en zo. De cabaretier werd in de toekomst de toegang tot het theater geweigerd, maar manhaftig trok een half peloton cabaretiers een menselijk schild rondom de rolstoelhater.

Nederland is decennialang, maar lees sedert Freek de Jonge, gewend aan het kwetsen van bestaande personen. Kwetsen is een feest, en vooral een links feest geworden. Het zou vermoeiend voor mijn vingers zijn nog eens een hele rij dolkomische grapjassen hier de revue te laten passeren met hun door het publiek zeer gewaardeerde kwetshumor. Maar het komt er ongeveer op neer dat een avondje theater spitsroedenlopen is voor degene die op het links menu staat Een virtueel kannibalisme, waarbij niets en niemand ontzien wordt.

Over de dieptepunten daarin kan men van mening verschillen, maar die van de hazenlip (o sorry) Jan Jaap van der Wal, over de op vijfjarige leeftijd genitaal verminkte Ayaan Hirsi Ali in het programma Dit was het nieuws van de dag is voor mij een van dieptepunten met stip.

De zaal moest er (on)smakelijk om lachen. De PvdA’s Fatima Elatik en Wouter Bos konden hun lach evenmin bedwingen. Over de laatste schreef Leon de Winter Wouter Bos, die proestte van het lachen, hand voor de mond, daarmee proberend enige distantie aan te geven.

Nederlanders zijn gewend geraakt aan commercieel leedvermaak. Voor de tijd aanbrak dat alles moet kunnen, die toch echt door links Nederland ingevoerd werd, konden grappen het heel goed zonder virtueel kannibalisme. Na de invoering werd iedere vorm van kritiek als inbreuk op de vrijheid van meningsuiting en poging tot censuur afgeschilderd. Daarom ook de boycotactie tegen het theater dat de rolstoelhater Micha Wertheim de toegang ontzegde.

Voor de humorfabriek van de VARA was jarenlang geen grens te ver, hetgeen er uiteindelijk toe leidde dat niet alleen vriend, maar ook vijand van deze vrijheid gebruik ging maken. Van de vriend werd het echter wél geaccepteerd, waarvan hier nog een staaltje uit de oude doos. De vijand kreeg echter het nakijken, zoals we bij de heksenjacht op Gordon nog eens goed kunnen zien.

Zoals zo vaak zijn degenen die voor zichzelf de maximale vrijheid opeisen, niet evenzeer geneigd die vrijheid ook aan de ander te gunnen. Menslievend links mag zich dan graag als menselijk schild rondom kwetsende cabaretiers, miskende allochtonen en zielige criminelen op de knieën werpen, iedere ander kan de pot op.

november 27, 2013

Ochtendlicht

OchtendlichtHet ochtendlicht kan zodra dat teder aan de horizon likt, een intens verlangen in je oproepen. Deze ochtend drong het zich weldadig op toen ik het vertrek binnenging waar dat het best te zien is. Het venster opengegooid en er een foto van gemaakt, want soms wil je stemmingen niet helemaal voor jezelf houden.

Het kleigrauwe landschap dat met een lichte glooiing nederig buigt voor het aanstormende ochtendlicht, gaf een intense geur af, die ik later op de dag tijdens een wandeling nog eens diep in me opsnoof. De hele dag hing een lyrisch stemmende neveligheid over het weidse landschap. Zo’n dag die je je later nog heugen zal.

november 27, 2013

Hoera, de criminaliteit neemt af

FeestAl jaren staan de korpschefs en de achtereenvolgende ministers van (Veiligheid) en Justitie zich daverend op de borst te kloppen over het dalend aantal misdrijven. De feestneus en roltong kunnen echter nog maar beter even in de la van tante Mien blijven, want wat bij de gelukzalige statistieken van de afnemende geregistreerde criminaliteit ontbreken traditioneel de harde cijfertjes van de aangiftebereidheid van misdrijven.

Onder de verhullend titel Dark number, blijkt tussen het werkelijk aantal en de door de slachtoffers bij de politie aangegeven misdrijven een grote kloof te gapen waarvan de breedte onbekend is.

Zo blijkt dat in Amsterdam slechts 10 procent van de geweldsmisdrijven daadwerkelijk het getal van de geregistreerde misdrijven weet te bereiken. Hoe het in het hele land is met alle typen misdrijven wordt dus met de natte vinger in de lucht raden.

Desondanks staat bij Nu.nl het verheugende bericht te lezen: Uit het rapport blijkt verder dat ook een steeds kleiner percentage van alle Nederlanders te maken krijgt met criminaliteit. In 2012 was ongeveer 1 op de 5 mensen in Nederland slachtoffer van één of meer misdrijven.

Het blijkt echter dat wat als criminaliteit in de statistieken waarneembaar is, slechts het spreekwoordelijke puntje van de ijsberg te betreffen. En een ieder weet dat je zelfs met een onzinkbaar geacht schip, daar maar beter uit de beurt kan blijven.

En als ik niet nog onlangs zelf geconfronteerd werd met het van politiezijde ontmoedigen van de aangifte van een misdrijf, zou ik over de aangiftebereidheid misschien minder pessimistisch zijn, dan uit bovenstaande betoog blijken mag.

Dat na een omineuze omweg de politie uiteindelijk toch verplicht was de aangifte, die bijna tweeënhalf uur tijd kostte en zowat door een procedurefout van politiezijde de mist in ging, op te nemen, mag dan ook een godswonder genoemd worden.

De CBS-statistieken over de geregistreerde misdrijven hebben ongeveer net zo veel om het lijf als wat een naturist doorgaans draagt. Niettemin onderzoekt het CBS zelf ook zo nu en de aangiftebereidheid van misdrijven. Helaas niet de toe- of afname ervan, zodat we daarover in nevelen gehuld zitten vrolijk te zijn bij de vermeende afname van de geregistreerde misdrijven.

Nou, daar hijs ik vanavond het glas dan nog maar eens op.

november 27, 2013

Plasterk zorgt goed voor zichzelf

Wachten op geldDat politici van allerlei pluimage, rangen en standen na hun vaak korte politieke carrière over een aardig wachtgeldje kunnen beschikken, is vele belastingslaven al lang een doorn in het oog. Gelijke monniken, gelijke kappen, want zo’n aardig wachtgeldje wacht niet iedere burger, gaat bij Plasterk dus niet op.

Dat Plasterk en zijn collegae zelf over hun inkomen gaan,  is al heel erg de kat op het spek binden. Maar nu wordt de spek ook nog eens flink aangebrand, nu een socialist zichzelf een prima voorziening garandeert ten koste van de belastingslaven van dit land.

Per slot van rekening heeft niemand anders dan Plasterk zelf, zich geroepen gevoeld de politiek in te gaan. Politici die een tijdje in de politiek rondgehangen hebben worden al rijkelijk bedeeld met aardige posities waar niet-politici maar zelden voor in aanmerking komen. Doe maar eens een rondgang onder ex-politici, hier met naam, toenaam en voortzettende carrière te vinden.

Voor velen is de PvdA een zeer geschikte banenmotor. Een beetje stuntelaar van de PvdA krijgt na zijn of haar politieke carrière met dank aan de partijgenoten algauw een florissante betrekking aangeboden. Dat deze terugtredende politici op de zak van de belastingslaven terend eerst nog even rustig de kat uit de boom willen kijken of ze niet nóg beter kunnen, geeft nog eens aan dat het oeroude socialisme van ascese en gelijk delen, lang geleden plaatsgemaakt heeft voor een plat eigenbelang.

Kon de PvdA eindelijk eens laten zien dat Wilders de plank met zijn vuisten richting politieke elite goed misslaat, kiest Plasterk toch weer een gerieflijk plekje in de Eerste Klasse der natie. Want vindt Plasterk, verschil moet er zijn.

november 26, 2013

Stijgende bezorgdheid bij de linkse pers over terugkerende jihadmoordenaars?

Op zoek naar gerechtigheidZou het dan toch zo zijn dat ook in linkse kringen de bezorgdheid over de islam geleidelijk grip begint te krijgen, nu in de Volkskrant de vrees over de randen van de doorgaans goed aangelegde Nederlandse dijken slaat: Nieuw: ‘popjihad’, flirten met de symbolen van Al-Qaida.

In die krant schrijft Janny Groen, die kennelijk de expert op dat gebied aan de redactietafel van die krant is, over de gevaren van het flirten met Al-Qaida en het reizend jihadcircus, dat uiteindelijk voor mochten de maagden niet bereikt worden, ook weer naar Nederland zal terugkeren. Immers, daar staan de vleespotten gerieflijk te geuren en gaan de luiken van de uitkeringsloketten weer gastvrij open. Net nu vandaag ons ter ore kwam dat de zevende ‘Nederlandse” martelaar richting maagden gestegen is, schrijft Janny Groen aan het slot van haar stukje vrees voor onheil:

Gevaar van terugkerende strijders

Het grootste gevaar schuilt volgens de Europese diensten in de terugkeer van ideologisch en militaire geschoolde strijders. Alle diensten houden er rekening mee dat zij aanslagen kunnen voorbereiden of plegen. Als grotere aantallen moslimjongeren afreizen, zullen er ook steeds meer terugkeren. Een grote zorg voor de inlichtingendiensten, die niet de middelen hebben ze allemaal op de voet te volgen.

De vrees is niet onterecht, want terreuraanslagen kunnen ook de linkse mens bereiken. Het vervelende in deze kwestie is echter dat de vele waarschuwingen van rechterzijde voor de gevaren van de islam altijd als racisme, discriminatie en islamofobie weggehoond werden. Maar zowaar, er blijken nu ook linkse mensen door geïnfecteerd te zijn. Angst maakt namelijk veel wakker in de mens. En ook linkse mensen, die vooral altijd geobsedeerd door rechts zijn, blijken niet ongevoelig te zijn voor een massa terugkerende moordenaars.

Van degenen die met kwade bedoelingen naar een land reizen waar bekend van is dat er inmiddels ruim 100.000 mensen, onder wie 11.000 kinderen, in een gewetenloze burgeroorlog gedood zijn, kun je wanneer die terugkeren slechts onheil verwachten.

De profetieën over de risico’s die inherent zijn aan de islam werden niet alleen in de wind geslagen, de profeten werden zelfs in de ban gedaan met een vurige haatcampagne die veel weg had van het Mccarthyisme en de dood veroorzaakte van twee van hen.

De grote vijanden van onze eigen natie waren vooral Hans Janmaat, Pim Fortuyn, Theo van Gogh, Ayaan Hirsi Ali en Geert Wilders, en zoveel andere critici van de islam.

Maar ja, een aanslag door jihadisten maakt geen verschil tussen linkse en rechtse mensen, en dan wil je wel eens flink gaan bibberen als die zich weer tussen ons komen nestelen.

Dus wordt aan de redactietafel van de Volkskrant nerveus in de hete koffiebekertjes geknepen, want stel je voor dat…

november 25, 2013

VARA’s Joop kijkt weg bij de moord op 11.000 kinderen

JoopEen bericht dat niet overal belangrijk genoeg gevonden wordt om te publiceren, maar het stond onder meer in de Volkskrant te lezen: Sinds het begin van de bloedige Syrische burgeroorlog, bijna drie jaar geleden, zijn volgens een nieuw rapport al meer dan 11.000 kinderen gedood. Honderden onder hen kwamen om door sluipschutters, werden standrechtelijk geëxecuteerd of gemarteld. De jongste slachtoffers zijn niet ouder dan 1 jaar.

Terwijl in Nederland, bijvoorbeeld bij VARA’s Joop, de aandacht vrijwel uitsluitend naar Zwarte Piet en het racisme ging, werden in Syrië op grote schaal door lidmaten van de religie van de vrede, kinderen op de meest gruwelijke wijze vermoord. En het moet op voorhand niet onwaarschijnlijk geacht worden dat ook “Nederlanders” bij deze kindermoord betrokken zijn.

Bij Joop verscheen onlangs nog wel even een modieuze jongedame die de criminalisering van de Nederlandse jihadisten als populisme betitelde:  De populistische criminalisering van degenen die zelf op zoek gaan naar gerechtigheid zal daaraan geen donder veranderen.

Nu zou het wel heel erg hard zijn te zeggen, om de liegende professor Roos Vonk op VARA’s Joop nog eens te citeren: Zwijgen is instemmen.

Maar toch zou de VARA zich eens achter de oren moeten krabben waarom op de site die door die omroep in de lucht gehouden het bericht en een kritisch betoog over de 11.000 vermoorde kinderen ontbreken.

De VARA van de jengelende kinderen voor kinderen, altijd graag op de bres voor de hongerende kinderen in Afrika en elders, en die met liters agressie tekeer gaat tegen Israël als het land bij de zelfverdediging ook kinderen treft, staat kennelijk niet boos op de deur van de eigen agitpropfabriek Joop te bonken als er weer eens heel erg overduidelijk aan selectief zwijgen gedaan wordt.

Nee, Zwarte Piet, blank racisme en Wilders liggen er in de mond bestorven, maar voor enige verontwaardiging over de moord op 11.000 kinderen door moslims is geen plekje te vinden. Van al die schrijvers die banden hebben met de PvdA, SP, GroenLinks, Internationale Socialisten en Allah is er tot nu toe niet één die met een woedende pen reageert op het bericht dat in sommige kranten en nieuwsmedia wél de aandacht kreeg die het verdient.

Nou, bij deze dan de uitdaging aan alle schrijvers van VARA’s Joop, wie wil de eerste zijn die niet wegkijkt bij de massamoord op kinderen.