Verdronken land

verdronken landVandaag een baggerende voettocht door het herfstige landschap van mijn woonomgeving ondernomen. Soms sloegen regenvlagen in mijn gezicht. Dan weer scheen door plotseling ontstane gaten in het dikke wolkendek een snerpend licht dat een engelenverschijning op een oud schilderij had kunnen zijn, als het niet gewoon een clair-obscur was zoals die zich vaker in herfsttij voordoet.

DSC04387

Soms moest ik wijken voor grote plassen waarvan de diepten niet te peilen waren. Op afstand ging een reehinde door het onheil dat haar leek te naderen in galop om in een bosschage een veilig heenkomen te vinden. Zo’n dag dus.

vergezicht

Advertenties

3 reacties to “Verdronken land”

  1. Ik hou erg van de herfst.

    Een goed najaar
    De vruchten zijn verkocht.
    De boeren betalen de pacht aan de Heren.
    De vliegen vallen dood op tafel.
    Het regent gulzig en de bieten glanzen.
    De akkers verteren hun moederkoek
    en stijf in de wolken nadert de winter.
    Morgen koop ik zeven kannen olie
    en een nieuwe bril om in het boek te lezen.
    Deze winter ga ik nog niet dood.

    Paul Snoek
    uit: Gedichten 1954-1968.
    Brussel: Manteau

  2. Philipinne
    Er gaat niets boven de Herfst. Nou ja, de winter dan. Ik verheug me nu al op de enorme sneeuwvlakten van de Achterhoek.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: