Late middag

SomberenHoezeer de melancholische stemming van het landschap je ook bij de keel tracht te grijpen, de leemgrond zich bij iedere stap aan je laarzen vastzuigt, en je je kraag nog eens omhoogtrekt om een windvlaag te weerstaan; van het buiten zijn knap je vaker op dan dat je er terneergeslagen van terugkeert. Het licht tempert langzaam en kleurt het landschap in een monochrome tonaliteit. Nog steeds geen somberheid, maar juist een toenemende opgewektheid bij dat volledig door het landschap opgenomen gevoel. Pas laat schemert het licht aan de horizon in een laatste poging nog heel even op voor de avond definitief valt. Dan dringt zich eerst nog vagelijk, maar geleidelijk triomfantelijk een indrukwekkend thema aan je op. Melodieus, zangerig en meeslepend, zoals Cantique de Jean Racine, zodat toch nog de melancholie je weet te overmeesteren.

Advertenties

6 reacties to “Late middag”

  1. Mooi Filantroop.

    “Melancholie is de weg weten in een huis dat niet meer bestaat”.

  2. Ik kan zo jaloers worden op mensen die dit hebben en de reden daartoe is niet zo moeilijk te raden, ik ben van jongs af aan zo ongeveer de grootste koukleum van Nederland en wijde omstreken.
    Zo’n jaar of twintig geleden ben ik er ook min of meer achter waar dat door veroorzaakt wordt, ik heb een familietrekje geërfd en dat is een nogal lage bloeddruk.
    Vreemd genoeg gaan bij een hoge bloeddruk al vrij snel de alarmbellen rinkelen, bij een chronisch lage bloeddruk doet men…niks, nakkes nada.
    En dat kouwelijk zijn veroorzaakt indirect ook dat ik in het najaar makkelijk depressief wordt, ik zie zo op tegen de winter…!
    En kom asjeblieft niet aanzetten dat je je tegen de kou kunt kleden, bij mij lijkt de kou van binnenuit te komen.
    Of dat alleen maar kommer en kwel is ?
    Nou nee, voordeel is dat ik het niet bepaald gauw warm heb, tegen de tijd dat iedereen loopt te zuchten en te kreunen dat het zo warm is begin ik me net lekker te voelen.
    Maar herfstwandelingen zijn mij niet gegeven, dat is een regelrechte straf.

  3. Een van de fijnste dingen van de herfst en de winter is voor mij het feit, dat je dan tenminste een álibi hebt om binnen te kunnen blijven en dat er dan niemand tegen je zegt: ‘Ga je nu… met dit héérlijke weer…. binnen zitten? Kom toch lekker naar buiten..!’.
    Maar heerlijk weer… dat is voor mij dus niet de zomer.
    Heerlijk weer… dat is voor mij zonder meer géén temperatuur van boven de 24 graden… en daarom word ik steeds weer woedend op de weermannen en – vrouwen, die mij ( en anderen) niet alleen aanspreken op een toon en met verhaaltjes, alsof zij met debiele kleuters te maken hebben…..maar die ook nog eens smoorhete dagen, die mij van alle energie en levenslust beroven, hardnekkig en wervend blijven omschrijven als ‘mooi weer’.
    Wat is er mooi aan uitputting?

    Nee… dan de herfst en de winter!
    In de herfst en winter is mijn eigen werkkamer uitermate uitnodigend.
    Boeken, pennen, computer, muziek… alles is voorradig…. en nooit schrijf of typ ik prettiger dan bij tegen de ramen aanslaande regen, loeiende windvlagen en bij een steeds donker wordende lucht, zodat ik een lichtje boven mijn werk moet aanknippen.
    In de herfst en winter gaat in onze huiskamer al laat in de middag de open haard aan… en de kaarsen in de vensterbank…. met LED-lichtjes welteverstaan…. want onze rode kater had het huis in het geval van echte vlammetjes zonder enige twijfel allang in de as gelegd.

    ’s Avonds zit ik aan het begin van de avond te breien, met warme huissloffen aan en als het wat later word…. dan léés ik.
    Nu bijvoorbeeld een boek, waaraan ik net….huiverend van fascinatie begonnen ben: ‘The rabbi who found Messiah…’.
    Op de een of andere manier past zo’n boek niet bij daglicht tot half 11 ’s avonds…. met op de achtergrond het geluid van bierdrinkende buren in allerlei tuinen in de buurt…. en ( nog erger) kinderen die dan nog lopen te krijsen op straat, omdat het tóch vakantie is… wat mensen in iedere grote stad te verdragen hebben, zeker met zo’n hoop nieuwe Nederlanders in de buurt, die in hun landen van herkomst met name in de ávonden pas actief konden worden, wanneer het daar na zonsondergang een kléin beetje koeler werd.

    Wat ik in de herfst wél nogal eens doe… dat is (op mijn pc ) afbeeldingen bekijken van de herfst of de winter:
    platen van Rien Poortvliet van vossen en wilde zwijnen in de sneeuw bijvoorbeeld… of foto’s van orthodoxe Joden met besneeuwde zwarte hoeden in Jeruzalem.
    Dat draagt allemaal bij aan mijn welbehagen, evenals bovenstaand artikel.
    Je gaat dan vanzelf koffie met een scheutje alcohol en slagroom of een lekker borreltje inschenken.

  4. Zo kan het ook in de achterhoek.
    Waar ik ’s morgens om 06,15 , indien ik op de fiets stap voor de dagelijkse fietstocht van 24 km, het meeste naar uitkijk is de stilte en de donkerte. Het enige licht dat mij soms vergezeld is de witte uitstraling van de megastallen, enige honderden meters van de weg af. De ruimte waar ik mij in begeef is geen donker stil gat maar een levende foto van de achterhoek bij het vroege ochtendgloren. Reeds omstreeks 07.00 uur laat, de nog ver weg zijnde, opkomende zon een lichte gloed zien aan de horizon. Een ander licht wat mij op mijn tocht begeleid is de verspreid staande lantarenpaal bij een wegkruising. Een baken dat mij herinnert aan de werkelijkheid en waar ik mij bevindt.
    Het enige geluid wat mijn oor treft is het geluid van mijn 2 bij 4 cm grote radio afgestemd op radio 1.( Indien Nederland weer een democratie zou worden wil ik dat als één van de eersten weten.) Maar helaas blijft het bij de stem van Marcel Oosten, Lara Rensen en de nieuwslezer. Als ik omstreeks 07,45 thuis kom, t-shirt e.d. vol transpiratie, ben ik een blij mens. Niet uitsluitend vanwege het weerzien met mijn echtgenote en de eigenwijze kat maar ik ben mij wederom bewust dat ik leeft en in één van de betere delen van Nederland. De achterhoek.

  5. ‘ Nog steeds geen somberheid, maar juist een toenemende opgewektheid bij dit volledig door het landschap opgenomen gevoel ‘.
    De Cantique van Racine door Gabriel Fauré past wonderwel bij de foto en heeft dezelfde monochrome tonaliteit. Het laatste licht weerkaatst in het water en lijkt een zwijgend antwoord van de ‘divin Sauveur’.
    Racine was een jansenist en men associeert deze katholieke groepering met het niet katholieke piëtisme.

  6. Hieronder de tekst van Racine.

    http://lyricstranslate.com
    Verbe égal au Très-Haut, notre unique espérance,
    Jour éternel de la terre et des cieux;
    De la paisible nuit nous rompons le silence,
    Divin Sauveur, jette sur nous les yeux!

    Répands sur nous le feu de ta grâce puissante,
    Que tout l’enfer fuie au son de ta voix;
    Dissipe le sommeil d’une âme languissante,
    Qui la conduit à l’oubli de tes lois!

    O Christ, sois favorable à ce peuple fidèle
    Pour te bénir maintenant rassemblé.
    Reçois les chants qu’il offre à ta gloire immortelle,
    Et de tes dons qu’il retourne comblé!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: