Charles Dickens en de deftige strijd tegen de armoede

PaulZo richting en rondom de kerstdagen wasemt de roep om het altruïsme, en dat als tegenpool van het egoïsme, weer geweldig op.  Hier en daar vergrijpt een omroep zich weer eens aan de geweldig egoïstische Ebenezer Scrooge uit de kerstvertelling A Christmas Carol van Charles Dickens. De hoofdpersoon zou zonder twijfel de gramschap van de paus en het voltallige linkse diocees over zich afroepen, zou de man in deze tijd geleefd hebben.

Charles Dickens was een strijdbaar schrijver, aan wie iedere hedendaagse marxist van deze tijd zich moreel zou kunnen laven, gezien zijn ironiserende en geweldloze strijd tegen het egoïsme van de hogere klasse van zijn tijd.

Sedert ongeveer het midden van de negentiende eeuw in het tot op het bot sociaal verdeelde Engeland, waren rijkdom en armoede groteske tegenpolen van elkaar. Het verschil tussen de schrijnende armoede van toen en de schijnbare armoede van nu, laat zich met die tijd goed vergelijken.

De uitbuitende hogere klassen was grenzeloos egoïstisch, hetgeen anders dan in het Frankrijk naar de aanloop van de Franse Revolutie, niet leidde tot een vreselijk bloedvergieten, maar zich via een geleidelijke ontwikkeling aanpaste aan veranderende inzichten.

In tegenstelling tot de filosoof Charles Louis de Secondat, baron de La Brède et de Montesquieu, die er hier en daar van verdacht wordt de Franse Revolutie die tot een massamoord op de aristocratie leidde, met zijn ideeën geënthousiasmeerd te hebben, had Charles Dickens wél persoonlijke ervaringen met armoede en had hij door zijn zich met schulden overladende vader een gesjochten jeugd gehad. Zelfs aan het lot van de kinderarbeid had de schrijver zich niet weten te onttrekken.

Er blijkt een cruciaal verschil te zijn in de wijze waarop armoede te bestrijden is, zoals die van het aanwijzen van zondebokken met het daarmee flankerende hemelhoog prijzen van de armlastigen als onschuldige slachtoffers. Deze methode heeft, zoals de historie aantoont, veel slachtoffers gemaakt.

Wie de werken van Charles Dickens goed kent weet dat zijn revolutieloze en zonder bloedvergieten gepaard gaande strijd tegen de armoede niet zonder resultaat gebleven is. Zijn werken verschenen als feuilletons in kranten die niet door het gepeupel gelezen werden. Zijn boeken werden door de lezende klasse gretig afgenomen. Wie in die dagen straatarm was kon zich geen krant en boek permitteren.

Revoluties zijn meestal geënthousiasmeerd door met schuldgevoel worstelende afgezanten van de elite. Charles Dickens, als ik mezelf het recht vergun even via hem te denken, zou Paul Rosenmöller met een vader die directeur en grootaandeelhouder van het Vroom & Dreesmann-concern was, als een vreselijke hypocriet afgeschilderd hebben. Zeker in de wetenschap dat deze Vendex-miljonair er ook nog eens bij schnabbelde, maar na enige publieke ruchtbaarheid over de honorering voor een paar PAVEM-schnabbels van de 140.000 euro 25.000 zou terugbetalen.

Het marxisme, socialisme, communisme en verwante levensovertuigingen zijn hoogwaardig aan welvoorziene tafels uitgefilosofeerd, alvorens ze aan het volk geserveerd werden. Het waren geen jongens van de gestampte pot die de revolutieroes aan de man en vrouw overbrachten, maar collaborateurs van de uitbuiters die zelf nimmer een rammelende maag te verwerken hadden.

Op een zwarte dag besloten ze zoals Ebenezer Scrooge, de wereld te verbeteren. Alleen niet door het hemd van hun lijf aan de armen te schenken, zoals Ebenezer Scrooge, maar anderen ervoor te plunderen.

Wat dat betreft is er een levensgroot verschil tussen de goedaardigheid van de schrijver Charles Dickens en de naar revolutie snakkende goede luyden. De laatsten hebben zo’n slordige 100 miljoen slachtoffers op hun conto staan, Charles Dickens heeft zonder bloedvergieten zijn evolutie bewerkstelligd. Je kunt immers beter Brit dan Noord-Koreaan zijn.

Advertenties

One Comment to “Charles Dickens en de deftige strijd tegen de armoede”

  1. “A Tale of Two Cities”, is denk ik het enige Dickens boek dat ik ooit gelezen heb en wel in Engeland voor mijn examen daar. Inderdaad, de Franse Revolutie als achtergrond. Verder enige musicals en films gebaseerd op zijn boeken gezien. Leerzaam stuk Filantroop, dank er voor.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: