Archive for januari 2nd, 2014

januari 2, 2014

Haegsche kronieken 6

GT Mark KrukNadat mijn goede vriend de Haagse burgermeester Jos Aars mij zowat smeekte te verschijnen op de jaarlijkse liberale nieuwjaarsborrel, kon ik weinig argumenten inbrengen tegen zijn gastvrije uitnodiging, dus toog ik naar de Haegsche dreven om weer eens oog in oog te staan met het puikje van Neerlands liberale ruggengraat.

Omdat zo’n spiritueel onderonsje bakken geld kost, had Jos wel even subsidie aangevraagd bij Jos. Toen Jos dat verzoek onder ogen kreeg, scheen hij even onder de kin gebrabbeld te hebben alvorens de stempel “gefiatteerd” erop te zetten. Dat Jos verbaasd was dat Jos bereid was de subsidie te verlenen, verbaasde me nogal, want meestal zijn Jos en Jos twee handen op een buik. Er gaan onbevestigde geruchten dat als Jos de liefde met Jos bedrijft, hij dat het liefst in de spiegel doet. Andere onbevestigde berichten melden dat de werkster van huize Aars vaak klaagt over Jos’ gemors met de tandpasta.

Maar goed, het feestje ging dus gesubsidieerd door. Bij het betreden van het altijd met de fijnste fournituren ingerichte patriciërshuis van een der leden, struikelde ik meteen al over Erica Terpetijn, net terug van Oelan Bator. Zoals iedereen weet de hoofdstad van Mongolië. Zij maakt tegenwoordig voor een bejaardenomroep door TENA Lady gesponsorde verkenningsreisjes naar vreemde oorden. En dus stond ook Mongolië op het programma.

Daar wist ze een volksoproer te organiseren, want geen mens in die contreien had ooit zoiets als Erica op het netvlies gekregen. Alsof het brave mens van Mars kwam, werd er aan haar gevoeld en in haar geknepen. En een plaatselijk zoöloog kwam het zaakje eens goed in ogenschouw nemen om tot een waardig wetenschappelijk oordeel te komen.

Dus totaal blauw geknepen en in de belangrijkste krant van Oelan Bator als evolutionaire variant van de tapir aangeduid, was Erica weer eens helemaal teut. Flink met haar hüttenkäse aan het swingen op When The Saints Go Marching In van een in witte pakken gestoken dixielandbandje, leek ze met haar Mongoolse verwondingen op een stuk blue Stilton, maar dan met port doordrenkt. En eerlijk gezegd, rook ze ook zo.

Het moment dat Erica begon te swingen, was meteen ook het sein voor de andere liberale dames om eens flink met de rechtsroerende zuivel te hossen. En tot mijn verwondering was diva Neelie Poes ook weer even uit Brussel over komen wippen. Zij moest hangend aan Jos met gehos en gebots inmiddels van Bulgaarse yoghurt geworden zijn, gezien het zure gezicht dat ze opzette. Maar kenners wisten te vertellen dat iemand eindelijk haar ventiel gevonden had en ze dus langzaam aan het leeglopen was.

Ook even over komen wippen was Bans van Haalen, die vanwege de feestelijke stemming ook deze keer in het gala uniform van het Leidse majorettecorps gestoken was. Waarbij echter niet onvermeld mag blijven dat hij zijn maillot iets te strak opgetrokken had waardoor het bij iedere stap die hij verzette leek alsof je naar de pingponginterland Taiwan-Cambodja zat te kijken. Ik kan de lezers dan ook vertellen dat Taiwan de wedstrijd met een set voorsprong gewonnen heeft.

Mijn stemming steeg ten top toen ik zag dat Kamervoorzitster Snoes van Vleesburg er ook was. Er gaan over haar anonieme geruchten dat ze in haar functie van Kamervoorzitter niet zou voldoen. Maar omdat het ruilen binnen 8 dagen was, zit het met haar wel snor. En mocht het toch niet snor zitten, dan kan ze zo terecht bij Maison Kelder, bekend van de overheerlijke hazelnoottaarten. Daar staan ze te springen om een taart achter de toonbank.

Met een lange en oorverdovende drumroffel deed de premier Mark Kruk zijn intrede. Boze tongen beweren dat hij voor zijn optimismeopwekkende grijns octrooi aangevraagd heeft. Maserati zou het design graag voor de grill van een nog te ontwerpen bolide willen gebruiken. De autofabrikant belooft er voor het onderhoud een gratis een Oral-B turbo poetsinstallatie bij te zullen leveren, want tandplak aan je auto is net vogelpoep.

Omdat van de liberalen het hoge gehalte aan goedhumeur overbekend is, verwonderde het mij niet dat rond tienen een paard tussen de swingende partijgenoten losgelaten werd. Na een tijdje in draf tussen de feestvierende rondgehuppeld te hebben, bleek het ook te kunnen swingen. De grote grap was dat de viervoeter net als het televisiecoryfee van weleer Mister Ed praten kon. Waarmee maar weer gezegd dat de intellectuele kloof die tussen het gedierte en de mensheid gaapt steeds kleiner wordt. Geen wonder dat de stad Almere als eerste een paard als burgemeester kreeg.

Het werd pas echt gezellig toen het andere sprekend paard mister Ed binnengaloppeerde. Ed Knijper, die in een zeer feestelijke stemming was omdat zijn 273ste sollicitatie positief beantwoord is, wordt namelijk voorzitter bij een omroep.

In vreugdestemming en door de jenever beneveld besprong Erica Terpetijn Ed, stijf als een aardvarken waarvan de rigor mortis reeds ingetreden is, dronken als een tor en virtuoos als  een dakbint met huisboktor, zodat ze via het statige venster over het Lange Voorhout vloog. Enkele passanten zouden de Leidse Sterrenwacht subiet telefonisch geïnformeerd hebben over een niet geïdentificeerd voorwerp dat richting Doubletstraat vloog. Daar bleek ze nadat ze door een roodverlicht venster geschoten was neergeploft te zijn en bij een schare necrofielen een ton voor een goed doel opgehaald te hebben.

Nadat de eerste berichten over dat voorval het liberale feest bereikt hadden, gaf ik Jos bij mijn vertrek nog een knietje, zodat hij de rest van de avond hangend aan een haak van de garderobe door moest brengen.

Met een proletarisch gevorderde fles Dom Pérignon 2002, bij de betere slijter voor de lieve somma van 200 euro te verkrijgen, toog ik in de kleine uurtjes huiswaarts om me te bezinnen op een artikel over de liberale nieuwjaarsborrel. Waarvan akte.

P.A. Stiche

Eerdere afleveringen van de Haegsche kronieken zien hieronder te bevragen:

https://filantropius.wordpress.com/2013/09/15/haegsche-kronieken/

https://filantropius.wordpress.com/2013/09/29/haegsche-kronieken-2/

https://filantropius.wordpress.com/2013/10/05/haegsche-kronieken-3/

https://filantropius.wordpress.com/2013/10/20/haegsche-kronieken-4/

https://filantropius.wordpress.com/2013/12/10/haegsche-kronieken-5/

januari 2, 2014

Roodkapje en het sprookje van de nieuwe wildernis

Roodkapje smelt van opwindingOoit stond ze oog in oog met een wild varken en dus was de liefde voor de nieuwe wildernis geboren. Je zou het de karikatuur kunnen noemen van de (stads)filosoof die in een idealisatie van de sprookjes van de gebroeders Grimm zichzelf een tocht door een dichtgegroeide wildernis fantaseert. Het begrip “wildernis” valt alleen niet te rijmen met een land dat deels door de mens aan het water onttrokken werd, en in zijn geheel op de schop geweest is.

Land onttrekken aan de voedselproducerende boeren is inmiddels tot een ideologie verworden. Vrijwel dagelijks passeren via omroepen en dagbladen de drogbeelden van nepnatuur die net op natuur lijkt, maar dat toch niet is. En omdat het begrip “natuur” al zeer arbitrair is, heeft men een indoctrinerende filmp gedraaid onder de titel De Nieuwe Wildernis waarin beelden te zien zijn van de artificiële natuur die we beter kennen als de Oostvaardersplassen.

Knap in elkaar geknutseld om het onteigenen van voedselproducerende gronden te rechtvaardigen. En zoals bij het vertellen van sprookje gebruikelijk is, op een infantiele manier aan elkaar gepraat. Want de stadsmens vlucht vanwege zijn tragische bestaan in een ziedende mensenmassa graag in sprookjes en laat die zich met plezier op de mouw spelden.

Zo nu en dan verschijnt er ergens een grote boze wolf, en meteen schieten de stadsroodkapjes in een orgastische kramp. Zo dicht bij huis zo’n zalige wildernis, is dan ook de nieuwe porno. Opgewonden naar beestjes kijken die fladderen, kruipen, sluipen, springen, zwemmen en elkaar opvreten, is onaneren op andermans grond.

Onder het motto samen in de aanval tegen het private bezit, het land omtoveren in een niets producerende wildernis om er Roodkapje en Kleinduimpje te spelen, jagen ze de boeren de eeuwige jachtvelden in. En wie weet opeens een zwaar behaard wild varken tegen het lijf lopen en lekker rillen van angst.

Maar dan ook lekker hongeren, want de nieuwe wildernis levert helemaal niks anders op dan in een met wildrasters omsloten fauna die onder de titel nieuwe wildernis mag doodhongeren of op een onnatuurlijke wijze bijgevoerd moet worden. De nieuwe wildernis is namelijk niets anders dan landbouw, maar dan zonder voedselopbrengst.

Zodra de mens echt doorkrijgt wat de nare effecten van dit sprookje zijn zal die bruut ontwaken en met een rammelende maag naar de lege koelkast kruipen.

De sprookjesvertellers mogen dan met hun betoverende voorstellingen de mens in trance brengen, maar aan ieder sprookje komt een eind met toen kwam er een olifant met een lange snuit, die blies het mooie sprookje uit.

januari 2, 2014

Johann Sebastian Bach nu ook in het Arabisch

BachanaalNederlanders zijn min of meer altijd al een beetje eigen cultuurverpesters geweest. In de reformatietijd deed een categorie Nederlanders met alle plezier heel wat religieuze kunst de das om in wat we kennen als de Beeldenstorm. Een rondje Den Haag is tegenwoordig je neus stoten aan ongevoelig beton dat voor architectuur uit vroegere bouwperioden plaats moest inruimen. Er zijn plekken te vinden waar je het gevoel hebt in de kasba’s van Algiers een tippel te maken.

De soort beeldenstormers die feest vierden toen de historische synagoge aan de Haagse Wagenstraat tot een moskee omgebouwd werd, staat nu ook te dansen van plezier bij de prachtige aria Erbarme Dich van Johann Sebastian Bach, uit in diens imposante meesterwerk de Matthäus-Passion, die bij de publieke omroep in het Arabisch uit de luidsprekers galmt.

Nu is de Matthäus-Passion de gezongen interpretatie van Bach van het lijdens- en sterfverhaal van Jezus volgens het Evangelie van Matteüs. Het lijdens- en sterfverhaal dat feitelijk in de afgelopen eeuwen het gehele christendom in haar ontstaansgebied, het Midden-Oosten, te verduren kreeg en thans in een eindfase beland lijkt.

De Endlösung van de christenen in het Midden-Oosten is mede ingezet door wat prominente knuffelaars van de religie van de vrede als de Arabische Lente aangeduid werd, maar wat een ware nachtmerrie blijkt te zijn voor Maronieten, Kopten en Assyriërs, die nu de laatste fase van hun existentie in het Midden-Oosten doormaken.

Wat de toegevoegde waarde van de door het typische Arabische vibrato geassimileerde versie van Erbarme Dich van de Libanese zangeres Fadia el Hage is, weet ik eerlijk gezegd niet. Maar dat het op de publieke klassieke omroep zo gretig uitgezonden wordt en er ook zo lovend over gedaan wordt in juist een tijd dat de lijdensweg van de Christenen in het Midden-Oosten de voltooiing nadert, past geheel in het masochisme dat het klimaat van westerse zelfopoffering schiep en dat het eigen cultuuridioom een nekschot toedient.

Geen wonder dat de geestverwanten hiervan ook degenen zijn die Wilders veel erger vinden dan het wegzuiveren van de godsdienst die een oudere historie in het Midden-Oosten te verdedigen heeft dan de islam. De kleine Beeldenstorm op Erbarme Dich van Bach zullen we er dan maar op de koop toe bij moeten nemen.