Overpeinzingen over de Achterhoek

Ochtendstemming in de AchterhoekIedere ochtend eerst even uit het raam kijken en het diepzinnigheid verlokkende fluïdum van het landschap inademen alvorens de dag aan te vangen. En dus ook deze ochtend de dagelijkse blik op het weidse landschap van de Achterhoek gericht.

Voor het definitieve vertrek uit Den Haag zeiden verstokte stedelingen tegen ons “weet waaraan je begint!” Nou, dat wisten we echt wel na zeven jaar diepgaande ervaringen in de Achterhoek.

Voor verlatingsangst hoef je in de schijnbare verlatenheid van de Achterhoek niet te vrezen. Het zal je er niet makkelijk lukken pas na een half of na tien jaar dood achter de voordeur een fokbedrijf voor aasvliegen te beginnen.

En om nog wat preciezer te zijn, hebben we nimmer zo veel bezoek mogen ontvangen als we sedert ons verblijf in de Achterhoek hebben mogen fêteren op onze gastvrijheid. En omdat niets hier eenzijdig is, zijn we ook nimmer zo vaak te gast geweest bij gastvrije streekgenoten.

In Den Haag was het vaak “kom eens langs”, en dat met de feitelijke bedoeling dat je alleen maar langs kwam, maar het niet in je hoofd moest halen aan te bellen. De eenzijdige gastvrijheid groeide daar zo boven ons hoofd, dat we ook maar gestopt zijn met uitnodigen. Want voor masochisme heb je in Den Haag immers goed geoutilleerde SM-salons. Om kort te gaan waar het ook langer kan, de Achterhoek in een feest van gastvrijheid. Maar dat wisten we natuurlijk al voordat we Den Haag definitief verlieten.

Toch zijn er ook minpunten. Hoewel niet onoverkomelijk. Heb je acuut zin in een reep chocolade, dan is het wel even een stukje verder reizen om zo’n lekkernij te bemachtigen. De provisieruimten zijn dan ook wat voller. Zal ook moeten vanwege de vele aanloop, want je deur staat altijd aan, in plaats van hardnekkig grootstedelijk gebarricadeerd.

Eigenlijk leer je in de Achterhoek weer mens onder de mensen te zijn. Je voelt er je grootstedelijke argwaan snel plaatsmaken voor wat ik me nog uit mijn kinderjaren herinner. Dat was de tijd dat je met je buren een cohesie vormde met wat in de Achterhoek Noaberschop genoemd wordt.

Afgelopen oudejaarsdag waren we bij ons eerste carbidschietfeest. De artillerie stond in slagorde naar de Haagse bureaucratie gericht. Daar houden ze in de Achterhoek namelijk niet van.

Terwijl binnen door gezellige Achterhoekse dames een rijkelijk voorzien buffet werd gepresenteerd, werd buiten en onder leiding van de oudste bewoner van de omgeving het bevel voor een eerste salvo gegeven. Of Jozias van Aartsen er iets van gemerkt heeft weet ik niet.

Met het idee dat straks een groot deel van Den Haag in een soort Sperrgebiet zal veranderen om internationale hotemetoten de veiligheid te bieden die geen Hagenaar gegund wordt, zit ik deze tekst in alle rust te typen.

Nog even een blik naar buiten en dan maar weer de penselen beroeren. Of toch maar weer een tochtje in de eindeloze verten van het landschap?

Advertenties

7 reacties to “Overpeinzingen over de Achterhoek”

  1. Weer een prachtig beeldend loflied op de Achterhoek, Filantroop, een plezier om te lezen. Je mag hopen dat dit niet bijdraagt aan een grote migratiestroom naar de regio toe…
    Als import Tukker (geen scheldwoord), geboren in het westen, herken ik de grote tevredenheid over het leven aan de oostgrens, samen met en tussen de oorspronkelijke bevolking.
    Toch een paar kleine kanttekeningen, opgetekend uit mijn eigen ervaringen, want niet alles blijft altijd zo mooi als het aanvankelijk lijkt.
    Iets wat op den duur problematisch kan worden, bijvoorbeeld, is dat het noaberschop wel van twee kanten moet komen. En moet kúnnen komen. Jij als import, met alle familie ver weg, hebt meer behoefte aan wat hulp hier of daar, dan de buren. De meesten hebben namelijk uitbundig veel familie in de buurt en hebben daarom niet de behoefte om jou om een wederdienst te vragen, zoals op het huis passen in de vakantie, of eens een avond op de kinderen passen. Daardoor kunnen scheve verhoudingen ontstaan, die niet met geld, maar alleen door goed onderhouden sociale contacten en goed gekozen attenties kunnen worden behouden. En dat valt niet altijd mee.
    En ander potentieel probleem is dat er soms toch een zekere argwaan of afgunst sluimert tegen de westerling. Dat merk je heus niet meteen, de oosterling is gastvrij en gul, maar als er in de loop van de tijd toch eens wrijvinkjes optreden dan kan het zomaar aan de oppervlakte komen. Een westerling moet zich vooral niet te veel in z’n hoofd halen, want dan is het néé. Als je buren er gewoonten op na blijken te houden waar jij last van ondervindt, en je waagt er wat van te zeggen, dan kan het al mis zijn.
    Ik wil hiermee helemaal niets afdoen aan uw loflied op het prettige rustige leven hier, maar wel waarschuwen dat de niet te ontkennen asymmetrie in de verhouding op den duur toch extra inspanningen en aanpassing kan vragen om de goede relatie met de oorspronkelijke bewoners in stand te houden.

  2. als je “ACHTERHOEK” verwisseld voor een beetje zuid frankrijk platteland dan kom je ook in de zelfde situatie

    Ook hier geldt wel natuurlijk “de liefde moet van twee kanten komen”

    En dat van die reep chocolade , vind dat wel een erg groot voordeel want ben ik wat “slap” en ga me dan te buiten aan voor mij slechte zaken en als het er niet is
    Het probleem zal wel zijn dat de “mens” in de grote steden ook geen territorium heeft

  3. Hansfree en Henk Verhoef

    De onevenredigheid in het sociale patroon is er vaak de reden van dat de westerling met gebogen hoofd moet afdruipen van het platte land. Wie er gaat wonen om er last te hebben van het uitrijden van mest, het heen- en weerrijden van trekkers met landbouwproducten, of met distantie de plaatselijke gewoonten van zich af laat glijden, mag niet verwachten met alle egards bejegend te worden.

    Thuis in de zoölogie en ethologie, weet ik dat het tussen dieren doorgaans ook niet botert als er geen sprake is van symbiotische verhoudingen, maar parasitisme het enige levensdoel is. Vogels pikken vol afkeer de vogelluis uit het gevederte. Kortom, wie niet snapt dat de liefde van twee kanten moet komen kan maar beter inpakken en wegwezen.

    Overigens verkeren wij vooral veel op het land, waar het contact met de echte Achterhoeker optimaal is. Daarom was het na zeven jaar zwerven door het Achterhoekse landschap ook niet als vreemdeling neerdalen in een vreemde omgeving.

  4. De volgende keer maar eens een foto de andere richting op. Daar ligt een bosareaal waar reeën hun conceptuele verplichtingen plegen. Er bevindt zich ook een vossenburcht, een beek waar rondom een niet te verwaarlozen avifauna huist. Ja, zelfs die kleurrijke rakker de ijsvogel kun je er aantreffen. Het noaberschop met het gedierte verloopt dus ook prima. Tot straks de regen- runder- en gouddoogdaas, de steekmug en de teek zich weer proberen aan te sluiten bij dit noaberschop. Zij nemen wel, maar geven er niks voor terug. Zelfs geen gezelligheid.

  5. Ja, de Achterhoek is prachtigmooi.

  6. De Achterhoek: alsof u in de wildernis terecht is gekomen. Ja, veel bezoek omtrent het wel en wee van ’n soort Tarzan en Jean bekijken in hun “overlevingsdrang” hetwelk ik met gegrinnik hier neerschrijf..
    Mag ik van uw beelden en beschrijving genieten!

  7. Vanavond in Nieuwsuur :

    Hoe kan de Achterhoek de krimp keren?
    Uit de Achterhoek trekken mensen weg, voorzieningen verdwijnen.
    Lokale overheden, ondernemers en maatschappelijke organisaties slaan de handen ineen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: