Archive for februari 27th, 2014

februari 27, 2014

Haegsche kronieken 7

PlaspaardBijna smekend hing de Haegsche burgervader Jos Aars aan de telefoon. Of ik wegens mijn grote kennis op het gebied van de ornithologie langs wilde komen om hem en zijn liberale vrienden een beetje ter wille te zijn tijdens de Nationale Tuinvogeltelling. In de onstuitbare hunkering van de liberalen dat die zich vanwege de komende gemeenteraadsverkiezingen ook wat duurzaamheid willen toe-eigenen, kwam zo’n tuinvogeltelling goed uit. Dus een prima reden me weer eens richting ’s-Graevenhaege te begeven.

En bij aankomst bleek Jos niets aan het toeval overgelaten te hebben om de dag tot een groot succes te maken. Een lopend buffet met heel toepasselijk veel duurzaam ontvederde spijzen zoals gekookte kwarteleitjes, patrijsborstjes, canapeetje met gerookte fazant en eendenmousse, en ja zelfs een rechaud waarop een grote pan coq au vin stond te pruttelen. Zo vers zelfs, dat Jos de kip met zijn golfstick in de pan terug moest slaan, want het arme beest was geheelonthouder.

Tot mijn grote vreugde was ook weer gezelligheidsdier Erica Terpetijn van de partij. Die schijnt via Google alle feestjes en partijen bij te houden om er geen te hoeven missen.

Erica was trouwens net terug van een reisje naar Vulvaboeroe, dat ze voor de oudjesomroep maakt in de inmiddels zeer vermaarde serie Erica op de bezemsteel. Voor wie niet weet waar precies Vulvaboeroe precies ligt, kan ik zeggen dat het eiland gelegen is tussen het schiereiland Hadilulli en de golf van Kuttikutti. Waar die precies liggen kost mij ook geen moeite dat even fijntjes aan de lezers uiteen te zetten. Het schiereiland Hadilulli en de golf van Kuttikutti zijn gelegen nabij het sultanaat van Kontjaradja, dat begrensd wordt door de bergketens van Tietotietja. Mocht u er nog niet uitkomen, probeer dan niet in een atlas te zoeken, maar leg gerust het Anatomisch Handboek ter raadpleging op de schoot, want dan vindt u het ook wel.

Dat Erica heelhuids teruggekeerd is, mag een wonder heten. De plaatselijke bevolking van Vulvaboeroe zag haar namelijk voor de eens in de vijfhonderd jaar verschijnende godheid Poupiedarm aan. Hetgeen er onverwijld toe leidde dat ze na eerst met bananenbladeren ingewreven te zijn tussen de krokodillen in het water gesmeten werd om deze tot collectieve suïcide te bewegen. Poupiedarm wordt namelijk gezien als de godheid tegen het kwaad. Toen de beesten Erica zagen schrokken ze zich kapot en vluchtten ijlings richting de golf van Kuttikutti, alwaar ze collectief verdronken.

Dat Erica de eerste was die op de voederplank een vogel zag, mocht ondanks de fles gesubsidieerde sherry die ze inmiddels achterover geslagen had toch ernstig verwonderen. Want met Erica wijdbeens voor de schuifbui posterend, kun je je geen betere vogelverschrikker wensen.

Dat bracht een ondernemer op het lumineuze idee van haar een replica te laten vervaardigen om de agrarische sector in de strijd tegen wildschade van dienst te zijn. Ze zijn in opblaasbare staat en in de versies soft en hardcore aan te schaffen. Er zijn al boeren gesignaleerd die er hun akkers tegen schadelijk gevogelte mee beschermen. Maar wellicht dat de Boer zoekt vrouw er ook zijn voordeel uit kan halen voor mocht het hem niet lukken zich een vrouw te verwerven.

Het vogeltje dat zich als eerste in de tuin waagde was trouwens een blauwe reiger. Zichtbaar ontroerd bij het bespieden door een toneelkijkertje, was ook de inmiddels aangeschoven liberale coryfee Ed Knijper. In krijtstreeppak en met gele stropdas gewapend kwam hij zijn duurzame imago even opvijzelen door de blauwe reiger voor een pimpelmees aan te zien. En toegegeven, het verschil tussen de beide vogelsoorten is slechts met de grootst mogelijke moeite vast te stellen als je je toneelkijkertje omgekeerd gebruikt.

Ed gaat zich de komende tijd inspannen zijn partij rijp te maken voor windenergie. Daarom liet hij er een paar, ten gevolge waarvan de kamerpalm van de Aarsjes ten offer viel aan bewusteloosheid. Erica, die even weggedommeld was vanwege de sherry, riep verrukt uit “Ha, eindelijk een frisse wind door de partij!”

Dat opeens Frits Kortnek Kwal ten tonele verscheen, van wie ik steeds gedacht had dat hij al niet meer onder ons was, bleek de grote verrassing van de tuinvogeltelling. En om er zeker van te zijn dat hij nog steeds onder ons was, kneep ik even in zijn adamsappel, wat slechts een diep pompend geluid opleverde, zodat het gezelschap de aanwezigheid van een roerdomp kon melden. Met de kijker omgekeerd moet Frits er ook als een roerdomp uitgezien hebben.

Minister Jeanine Schennis-Plaspaard was intussen ook in huize Aars aangekomen. Er gaan geruchten dat ze iedere ochtend met haar lippen aan de fietspomp gaat, maar deze keer geen maat had weten te houden. Ze klaagde er zelfs over dat ze bij een stoplicht wachtend, belaagd werd door een tweetal in witte jassen gehulde broeders die uit een dikke lippenbusje gesprongen waren om haar in een dwangbuis te rijgen. Maar door plankgas te geven had ze opsluiting weten te voorkomen.

Het viel me overigens op dat ze als enige de wulp kende. Niet dat die in de tuin te zien was, maar toen een onbekende voorbijganger in hoge nood tegen een buxus van Jos een plasje pleegde, meende ze er toch een gezien te hebben.

Hoogtepunt van de middag was een gans. Niet in de tuin, maar geserveerd door cateraar Wurgvogel & Zoon. Een smaakvolle foie gras waar we niet van terughadden en dus een compliment aan Jos waard.

Ware het niet dat de gezellige duurzame middag toch nog door een klein dissonant verstoord werd. Erica, die in de aanloop van haar bezoek aan Snotsi, waar ze als vrijwilliger in Holland House de bitterballen zal frituren, was in haar enthousiasme na haar derde fles sherry in de rustiek ontworpen vijver gesprongen om er een pirouette te zwemmen. Want er gaan sterke doch onbevestigde geruchten dat ze de laatste tijd vaak contact heeft met Elsje Heimer, tengevolge waarvan zij bij vlagen denkt dat ze Sjoukje Dijkstra is.

Dat het liberale gezelschap in plaats van een vogel een nijpaard langs de wuivende rietkraag van de vijver voorbij zag zwemmen, leidde dan ook tot het moment suprême tien flessen Charles Heidsieck Rosé Millesimé 1999 uit de kelder te halen.

Precies ook het geschikte moment me uit de voeten te maken en met zo’n frisse fles tussen de knieën geklemd huiswaarts te toeren om een verslag van deze onvergetelijke dag te maken. Waarvan akte.

Eerdere afleveringen van de Haegsche kronieken zijn mits nog niet uitverkocht hieronder te bevragen:

https://filantropius.wordpress.com/2013/09/15/haegsche-kronieken/

https://filantropius.wordpress.com/2013/09/29/haegsche-kronieken-2/

https://filantropius.wordpress.com/2013/10/05/haegsche-kronieken-3/

https://filantropius.wordpress.com/2013/10/20/haegsche-kronieken-4/

https://filantropius.wordpress.com/2013/12/10/haegsche-kronieken-5/

https://filantropius.wordpress.com/2014/01/02/haegsche-kronieken-6/

februari 27, 2014

Meten met twee maten

Arabsisrael-300x300

Er is geen enkel Arabisch land dat zich aan de regels van het internationale recht houdt, laat staan de mensenrechten respecteert.

Marokko houdt al 38 jaar illegaal de Westelijke Sahara bezet, in Algerije worden christenen bij wet gediscrimineerd, Turkije houdt al 35 jaar illegaal Noord-Cyprus bezet en heeft tienduizenden kolonisten naar dit gebiedsdeel gestuurd, sjiietische moslims worden vaak zwaar gediscrimineerd en vervolgd in Egypte, Saoedi-Arabië en Bahrein, Joden mogen bij wet niet in Jordanië wonen, in Irak zijn christenen hun leven niet zeker, in Noord-Soedan komt slavernij nog veel voor, als een vrouw in de Verenigde Arabische Emiraten wordt verkracht krijgt niet de dader straf maar de verkrachte vrouw, in Iran worden homo’s opgehangen enkel omdat ze homo zijn, in Katar zijn al 400 Nepalese arbeiders overleden bij de bouw van voetbalstations, en als een christen in Pakistan iets verkeerds zegt over de profeet Mohammed dan wacht hem de galg. Enzovoort, enzovoort.

Toch hoor je internationale organisaties als de Verenigde Naties, het Internationale Gerechtshof in Den Haag of de Wereldbank niet of nauwelijks klagen over bovenstaande landen.

Integendeel zelfs. Door de familie Assad opgeleide en getrainde rechters uit Syrië, zoals Abdallah El-Khani en Salah Tarazi werden juist rechter bij het Internationale Gerechtshof in Den Haag, om zich daar te buigen over mensenrechtenschendingen in andere landen. Terwijl thuis in Syrië tienduizenden landgenoten werden doodgeschoten, gemarteld en met gifgas bestookt.

Saoedi-Arabië, Marokko en Algerije, landen waar zoals gezegd zeer grove schendingen van de mensenrechten plaatsvinden, mochten in 2013 zelfs lid worden van de VN Mensenrechtenraad. Samen met China, dat al meer dan 60 jaar Tibet bezet houdt, en Cuba, dat al jaren honderden politieke gevangenen in concentratiekampen opgesloten houdt.

Het zal waarschijnlijk niet verbazen dat bovenstaande landen zichzelf of bevriende naties niet of nauwelijks via deze internationale organisaties bekritiseren. Marokko, waar geen vrijheid van meningsuiting bestaat, zal Saoedi-Arabië, waar vrouwen bij wet niet mogen autorijden, niet op de vingers tikken. Het China, waar jaarlijks duizenden mensen worden geëxecuteerd, hoor je niet klagen over Iran, waar vrouwen die overspel hebben gepleegd mogen worden gestenigd. Overigens alleen met behulp van kleine stenen, zodat de vrouw niet te snel zal overlijden – dus niet genoeg pijn zou lijden.

Gelukkig voor alle bovenstaande mensenrechten-overtredende naties is er een land waar zij al hun pijlen op kunnen richten: Israël. Juist het enige land in het Midden-Oosten waar christenen, homo’s en vrouwen niet worden gediscrimineerd en waar minderheden ook hoge maatschappelijke posities vervullen, wordt continue aangepakt. Met als gevolg dat het internationale recht en de VN volstrekt ongeloofwaardig worden. Immers, er wordt wel heel opzichtig met twee maten gemeten. Waardoor het internationale recht haar morele waarde verliest, wat een zeer kwalijke zaak is.

Het opmerkelijke is nu dat personen zoals Gretta Duisenberg en Martin Siepermann (Friesch Dagblad, 14 februari 2014), directeur van The Rights Forum, hier volop in mee gaan. Onder het mom van ‘het internationale recht’ lopen ze als lakeien achter Saoedi-Arabië en Marokko aan, dat alleen Israël continu het internationale recht en de mensenrechten zou overtreden.

Nu is Israël zeker geen perfect land. Het maakt ongetwijfeld fouten, net als de Verenigde Staten, Italië of Nederland. Het land kan zich echter geen grote fouten veroorloven, want dat kan het einde betekenen. Al sinds de jaren twintig van de vorige eeuw is er structureel geweld tegen de Joden in de Arabische wereld. En sinds de oprichting van Israël in 1948 hebben Arabische landen en Arabische terreurorganisaties vele oorlogen tegen Israël gevoerd, in pogingen om het land van de kaart te vegen. Het internationale recht van de Joden in Israël om te leven en te overleven krijgt echter nauwelijks aandacht van mensenrechtenorganisaties.

Maar ondanks die oorlogen, geweld en terreur is Israël een democratie en rechtsstaat. Waar niemand vreemd opkijkt dat een Arabische rechter de Joodse president jarenlange gevangenisstraf oplegt (rechter Karra met president Katsav, vanwege verkrachting). Een rechtsstaat die dus juist een voorbeeld is voor Arabieren. Zo bleek in een opiniepeiling in 2012 dat een overduidelijke meerderheid van 68% van de Israëlische Arabieren liever in Israël woont dan in enig ander land in de wereld. Zet dat eens af tegen Marokkanen in Nederland. Daarvan voelt slechts 48 procent zich hier thuis.

De eenzijdige focus op Israël van The Rights Forum is om nog een andere reden ongeloofwaardig. Want over het lijden van Palestijnen waar Israël niet bij betrokken is, hoor je hen niet. Zoals in Libanon (doden door het weigeren van medische verzorging aan Palestijnen), Jordanië (weigeren Palestijns-Syrische vluchtelingen), Syrië (slachtpartijen, doodhongeren), Gaza onder Hamas (vrouwen, christenen en homo-onderdrukking) of de Westbank onder Fatah (doodmartelen politieke tegenstanders).

Dries van Agt, de oprichter van The Rights Forum, is een jurist. Juist hij zou moeten inzien dat het internationale recht de afgelopen decennia meer dan verkracht is, voor een niet onbelangrijk deel door islamitische dictaturen. Waardoor dit recht langzaam maar zeker niet meer serieus is te nemen, wat een zeer kwalijke zaak is.

Van Agt en Siepermann zouden zich daar eens druk over moeten maken, in plaats van er in mee te gaan. Zodat er eindelijk eens veroordelingen van de VN komen van de grote en omvangrijke mensenrechtenschendingen van de afzichtelijke dictaturen in de Arabische wereld.

Opinie-artikel van Likoed Nederland in het Friesch Dagblad, 24 februari 2014.

cartoon