Haegsche kronieken 8

dwergkameelDat de befaamde Haegsche burgemeester Jos Aars wegens mijn grote internationale kennis aan de telefoon hing te hijgen om mij wederom naar het Haegsche te lokken, prikkelde mijn ego heviger dan de bewonderende woorden van mijn maîtresse. Dus besloot ik groothartig op zijn smeekbede in te gaan en hem van advies te dienen inzake de aanstaande Nucleaire Top in de stad van de verzopen ooievaar. Jos heeft namelijk problemen met de te bieden gastvrijheid aan een paar staatshoofden van wie hij de plaatselijke voorkeuren niet kent.

Dat Jos overvoerd werd door onbeantwoorde vragen, bijvoorbeeld over wat hij ze zou moeten voorschotelen, maakte dat hij zich in een desperate aanval tot mij wendde. Bijvoorbeeld met de vraag, wat wil president Broukizakki Kalelumpia van de Volksrepubliek Poutiepoutie graag op zijn bord geserveerd zien.

Gezien het feit dat ik het verzin waar hij en u bijstaan, kon ik daar meteen al een antwoord op geven. Bij het laatste Koninklijke bezoek van onze ex-majesteit aan dat land, was opeens een van haar hofdames verdwenen. In een harem voor blanke slavinnen kon ze niet wezen, want op het moment van haar verdwijning zou ze zelfs

niet misstaan hebben in een terrarium met reptilia. En dat dan weer wegens het nuchtere feit dat haar huid in de loop der jaren zodanig aan het afzakken gegaan was dat het zich samengepropt had in haar steunkousen. Hetgeen bij sommigen het vermoeden deed rijzen dat ze dag en dacht moonboots droeg, dan wel familiebanden onderhield met de als zeer gevaarlijk bekend staande varanen.

Haar naar een harem toe slepen om zich met haar appetijtelijkheid te vermaken, leek dus weinig plausibel. En gezien haar reptielachtige voorkomen had de Haegsche Dierenambulance haar al eens in Maison de Bonneterie weggevangen tijdens het passen van een lingeriesetje. Omstanders meenden hoofdschuddend gezien te hebben dat het stevig gebouwde ambulancepersoneel een zich hevig verzettende krokodil in string tussen zich voortsleepte.

In werkelijkheid vond men freule Hendrina van Stickhoven ondersteboven terug in een van de kookpotten van de keuken van het presidentiële paleis van president Broukizakki Kalelumpia. In zijn land is het eten van mensenvlees namelijk geen taboe, en wordt het zelfs tot in de hoogste kringen van het land zeer graag gebezigd.

Het schijnt dat het eten van mensenvlees in Poutiepoutie aan bepaalde voorwaarden dient te voldoen. De belegenheid van het vlees wordt er net zoals dat in het Westen het geval is bij exquise wijnen, zeer op prijs gesteld vanwege het met het toenemen van de jaren aangename bouquet. Zo kent men in Poutiepoutie zoals wij in het Westen goede wijnjaren kennen, goede vleesjaren. De freule bleek volgens de culinaire specialisten van Poutiepoutie geboren te zijn in een der beste vleesjaren, een ook nog eens zeer deskundig opgelegd te zijn. Veel met haar teckel door de Wassenaerse duinen wandelen schijnt haar een nobel aroma geschonken te hebben. De smaaknotitie vond ik in een der laden van het ministerie van Voedselvoorziening van Poutiepoutie terug. Die luidde als volgt: een lichte zweem van zeemleder, een indringende toon van oud hout, en een milde ziltige smaak.

Dat laatste was zeer aannemelijk omdat de freule veel van haar tijd doorgebracht heeft in de dependance van Sociëteit De Witte, het aan de Scheveningse boulevard gesitueerde Paviljoen Von Wied.

Toen de adjudant van de majesteit de eeltige voeten van de freule uit de kookpot zag steken, wist hij dan ook meteen welk vleesch hij in de kuip had. Nog die avond werd ze geserveerd met een potpourri van nasi, bamboescheuten en een fris bosje taugé.

Dus besloot ik Jos te adviseren Erica Terpetijn in de gangen van het Kurhaus-hotel aan de Nordic Walking te zetten, zodat we eindelijk van dit stuk vreten verlost zouden zijn. Daar zouden de waakhonden van de president het mens met blaaspijpen opwachten, want in Poutiepoutie houden ze weldegelijk van weidelijke jacht. Daarom ook mijn advies wat flinke palmen in de gang van de presidentiële suite te situeren, zodat er toch nog een geringe kans was dat ze aan haar lot ontsnappen kon.

Met de president van de Democratische Republiek Veneristan zouden zich echter weer geheel andere problemen voordoen. Daar prijkt traditioneel de hond bovenaan de menukaart. En president Herpes Gonorroe van Veneristan, kun je zijn favoriete maaltijd niet onthouden zonder dat hij weer een paar duizend landgenoten laat neermaaien. Nu vernam ik onlangs dat Annabel Aars’ Jack Russell de laatste tijd nogal blafferig is en dat de buurtjes het daarvan op de zenuwen krijgen. De befaamde oud-hockeyer Eric Jan Zwabber schijnt er zelfs een zenuwtrek aan overgehouden te hebben en het beest met een hockeystick twee bulten geslagen te hebben. Buurtgenoten meenden al een dwergkameel aan de Groot Haesebroekseweg gezien te hebben.

Dus snuffelde ik via Google even naar de meest favoriete recepten van president Herpes Gonorroe. En laat zijn grote favoriet met pilavrijst en pruimen gevulde Jack Russell op een bedje van stoofsla te zijn. Nu weet ik dat Jack Russells, net zoals alle andere merken hond, veelal van nature gevuld zijn. Dus om het dier eerst leeg te halen en er vervolgens pilavrijst met pruimen in te proppen, vond ik echt te veel van het goede. Dus stelde ik voor het arme dier als laatste avondmaaltijd een bordje pilavrijst met pruimen te serveren alvorens het dier geroosterd en al aan president Herpes Gonorroe aan te bieden.

Een schijnbaar onoverkomelijk probleem doemde op Jos af met de Sultan van het sultanaat Capotjestan. Die stelt namelijk zeer specifieke eisen aan zijn buitenlands verblijf. Ook verzot op mensenvlees, maar dan niet oraal maar via het andere in- en uitgaande verkeer, reist hij slechts onder strikte voorwaarden naar andere oorden. En Jos had hem toegezegd, wellicht enigszins voorbarig, hem daarin volledig tegemoet te zullen komen.

Nu was het zo dat Erica helaas aan de moordende blaaspijpen op het nippertje had weten te ontsnappen. Een pijl had haar panty geschampt, maar ze had zich tijdig via de lift aan een definitiever lot weten te onttrekken. Nu wist ik uit betrouwbare bron dat ze iedere avond klokslag 20.30 uur met een badlaken om haar heupen geknoopt graag de sauna bezoekt.

Voor medebezoekers van de sauna moet het de schrik van hun leven zijn haar gestalte geheel ontbloot in mystieke slierten nevel te ontwaren. En er was zelfs iemand geweest die meende na met haar in de sauna gezeten te hebben, dat hij naar de filmversie van de The Hound of Baskerville had zitten kijken, die zich zoals de lezers zich nog wel zullen herinneren, in het mistige en zeer moerassige landschap van Dartmoor afspeelt, waar een weerwolf-achtig monster de plaatselijke bewoners naar het leven staat.

Dus besloot ik Jos voor te stellen de sultan naar de sauna te sturen en daar Erica te verrassen met iets waar ze waarschijnlijk al een eeuw op wacht. In de hoop dat de dichte nevel en zijn slechte gezichtsvermogen er garant voor zouden staan dat de sultan Erica’s nijpende gebrek aan sexappeal waarschijnlijk niet bemerken zou, besloot Jos op mijn voorstel in te gaan.

Had ik het maar niet voorgesteld, want terwijl de Russische afvaardiging aan de borsjt zat te lepelen begon het Kurhaus zodanige Groningse bevingen te vertonen dat de gerant van het restaurant meteen de NAM belde met de vraag of er misschien iets te zuidelijk naar aardgas geboord was. Helemaal onredelijk was die gedachte overigens niet. Alleen was het niet de NAM die te zuidelijk aan het boren geslagen was, maar de Sultan, die in zijn verblindheid gedacht moet hebben dat hij in Erica een olieveld aangeboord had en gezien het grote tekort in de begroting van Capotjestan dan ook meteen resultaat wilde zien.

Terwijl de bevingen in hevigheid toenamen, en de Russen uit pure boosheid de borden met borsjt omkieperden om vervolgens de wodkafles aan de lippen te zetten, maakte ik van de ontstane consternatie gebruik door uit de megakoeler van de Kurhausbar twee flessen kostelijke Moët & Chandon Grand Vintage 1993, à raison een duizendje de fles, te grissen en die onder mijn oksels klemmend me op weg huiswaarts te begeven, om een verslag van deze ontreddering voor te bereiden. Waarvan akte.

Eerdere afleveringen van de Haegsche kronieken zijn mits nog niet uitverkocht hieronder te bevragen:

https://filantropius.wordpress.com/2013/09/15/haegsche-kronieken/

https://filantropius.wordpress.com/2013/09/29/haegsche-kronieken-2/

https://filantropius.wordpress.com/2013/10/05/haegsche-kronieken-3/

https://filantropius.wordpress.com/2013/10/20/haegsche-kronieken-4/

https://filantropius.wordpress.com/2013/12/10/haegsche-kronieken-5/

https://filantropius.wordpress.com/2014/01/02/haegsche-kronieken-6/

https://filantropius.wordpress.com/2014/02/27/haegsche-kronieken-7/

Advertenties

4 reacties to “Haegsche kronieken 8”

  1. Een dikke vette “like”.
    Op dit verhaal heb ik gewacht.
    Het moet me trouwens van het hart dat de schrijver wel steeds een adversie tegen Erica Terpentijn etaleert, het arme mens heeft toch een zeer opgeruimde aard.

  2. ze heeft zeker een opgeruimde aard
    Ze heeft namelijk alles in die tien persoons tenten verstopt welke om haar heen wappert en verder lacht ze alles weg, zelfs datgene waar niet over te lachen valt
    maar ja wie niet beter weet lacht om een scheet
    Het jammere is, dat niemand haar wil houden op al die reizen die ze doet van Uw centjes, en haar steeds met rappe spoed weer retour zenden
    Waarom moet die wapperende tent feitelijk de wereld rond reizen op Uw kosten?
    Moeten die mensen in die landen toch ook een rare kijk op de nederlanders krijgen maar misschien krijgen ze dan wel een idee waarom er zoveel homo’s in Nederland zijn Of is het om de vara praatprogramma’s op te vrolijken van de doorgaans rode propaganda

  3. Nou, meteen maar P.A. Stiche aan de mouw van zijn Harris Tweed getrokken over Erica Terpetijn. Maar hij deelde mij desgewenst mede dat zij zelf altijd om ruime aandacht in zijn kronieken smeekt.

    • Tja, beter negatieve aandacht dus, dan géén aandacht?
      Het mens heeft dan ook een incasseringsvermogen zo groot als de tenten waar zij zich in hult.
      Wacht met spanning op weer een nieuwe Haagse Kroniek.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: