Haagse herinneringen (3)

Waterpartij in de winterVandaag geef ik wederom het woord aan de dame die het Den Haag van mijn jeugd goed kent en die haar schat aan herinneringen in een serie impressies graag aan de lezers wil offreren.

Koud Holland

Mijn eerste winter in Holland was een grote tegenvaller. In de winter ’46/’47 was ik er ook, maar ik weet niet meer of ik het toen ook koud had gevonden. Maar in ’52/’53 drong het goed tot me door, ja, zelfs tot de botten. Het lopen door de sneeuw naar school viel eigenlijk wel mee, flink doorstappen maakte je wel warm. Maar wanneer ik op de fiets ergens heen moest kon ik niet tegen de gure wind en de kou op mijn handen. Ik kreeg een soort kappen aan het stuur van mijn fiets, waarin je zo je bewante handen kon stoppen. Dat scheelde wel. Met mijn gezicht was het anders gesteld. Ik had zelfs de wollen sjaal voor mijn mond omhoog getrokken en een muts diep over de oren, maar toch. Om van bevroren tenen maar niet te spreken. Ik had dan ook prompt wintertenen. Hiervoor gaf de dokter mij een kalkinjectie, maar of dat geholpen heeft? Ik vond de injectie ook erg pijnlijk. Nee, het was geen lolletje.

Op een goede dag toen ik met een vriendinnetje van school door het besneeuwde park aan de Groot Hertoginnelaan liep kwamen er wat vervelende knullen van de andere kant aan en ik weet niet meer of ze ook van onze school waren, maar ze dachten ons een poets te bakken door ons eens lekker in te zepen met sneeuw. Eerst kregen we wat ballen naar ons hoofd geslingerd, maar toen kwam er een knul met een hand vol sneeuw en wreef dat over mijn gezicht. Was het alleen sneeuw geweest, dan zou ik dat niet eens zo erg gevonden hebben, maar er zat hondepoep bij en dat was vreselijk. Ik was echt woedend, maar de jongens lachten zich rot. Toch dropen ze af. Mijn vriendinnetje heeft toen met schone sneeuw mijn gezicht enigszins opgeknapt. Gelukkig was ik niet al te ver van huis, waar ik me eens goed kon wassen.

Dit waren dus minder prettige dingen van de winter. Inmiddels mocht ik af en toe naar de HOKIJ in de Houtrusthallen gaan om mijn schaatsvaardigheid te bevorderen. Het was op een zondagmorgen, toen ik aan het eind van de schaatssessie weer door mijn tante werd opgehaald, dat ik te horen kreeg van de watersnoodramp in Zeeland. Het was heel moeilijk om mij dat enigszins voor te kunnen stellen, maar het moet vreselijk geweest zijn zo naar het serieuze gezicht van mijn tante te oordelen. Zij had alles over de radio gehoord. Springvloed door hoog getij en volle maan, flinke storm en de dijken waren op vele plaatsen doorgebroken. Ze sprak over kleren inzamelen en dergelijke toestanden. Nou had ik zelf haast nog geen wintergarderobe en kon niets missen, maar tante zelf had e.e.a. en dat brachten we dan samen naar een soort inzamelgebouw. Later in de week nam ze mij mee naar de Cineac, waar we tijden in de rij stonden, maar uiteindelijk toch al die vreselijke beelden op het scherm konden zien. Pas toen had ik echt een idee gekregen van wat er gebeurd was. Ik was er stil van.

De somberte van de donkere dagen in de wintermaanden heeft mij vaak naar Indië terug doen verlangen. Het enige wat het enigszins verzachtte waren die beeldige etalages gedurende de Kerstperiode en de Kerstvieringen zelf. Een keer lag er op Nieuwjaarsdag een pak sneeuw en Oom en ik zijn toen de stad in gegaan en hebben bij de Driehoekjes geluncht. Het viel mij op hoe een vers pak sneeuw het hele aanzien van de stad veranderde door de weerkaatsing van het licht. Alles zag er zo veel vrolijker uit. Toen ik wat ouder was gingen we wel eens ’s avonds schaatsen op de verlichte en ondergelopen tennisbanen en daar heb ik van genoten. Er heerste daar altijd een sprookjesachtige sfeer, iedereen was vrolijk en warm geschaatst. Helemaal fraai werd het wanneer de Waterpartij aan de Scheveningse weg ook dicht zat en daar ‘s avonds onder gezellige verlichting geschaatst werd. Eveneens stond er een tentje waar je warme chocolade of slem (?) kon drinken. Mijn Ooms en Tantes met hun kinderen hadden mij dan opgehaald en zo werd het een beetje familiefeest.

bovenstaande foto: Waterpartij in de winter. Sedert 18 augustus 1988 bevindt zich in de nabijheid ook het Indisch Monument.

 

Advertenties

One Comment to “Haagse herinneringen (3)”

  1. Dank je Filantroop. In mijn schaatstijd op de Waterpartij bestond het Indisch Monument nog niet. Als ik toevallig in Nederland was rond 15 augustus dan ging ik natuurlijk met mijn moeder naar de herdenking aldaar.
    Ik weet eigenlijk niet of “De Geest Overwint” de kampleus was dan wel “Niets is onmogelijk”,hetgeen op een herdenkings speldje staat wat je bij een kamp reunie kon kopen. Het monument vind ik zeer indrukwekkend. Maar dit terzijde, want eigenlijk heeft het niet met de ijspret te maken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: