Archive for april, 2014

april 30, 2014

De anonieme rijken van de beeldbuis

De eliteZe mogen dan ostentatief op de beeldbuis verschijnen om de onderste steen boven te krijgen, zodra het over hun eigen inkomen gaat blijven ze anoniem. Maar hier dan toch de meest verdienende presentatoren van de publieke omroepen:

1. VARA-presentator 502.968 euro

2. VARA-presentator 455.000 euro

3. TROS-presentator 339.088 euro

4. TROS-presentator 279.417 euro

5. VARA-presentator 240.000 euro (vanuit bv)

6. BNN-presentator 225.000 euro

7. BNN-presentator 214.160 euro

Aan de lezers de juiste naam bij het inkomen te zetten. De winnende inzender krijgt een gratis jaarabonnement op Filantropius

april 30, 2014

De VARA staat er niet gekleurd op  

BijltjesdagBij de VARA, en het propaganda-instrumentarium van die omroep zoals Joop, wordt de witte mens vanuit de ideologische wachttoren van het rode kampement met bundels zoeklichten bespied, bewaakt en met haat zaaien gemitrailleerd. De witte mens staat er als het grote kwaad en de oorzaak van alle ellende in de wereld te boek. Iedere niet witte mens die iets te klagen heeft over zijn witte soortgenoot mag er op een zeepkist klauteren en er zijn haat zaaiende tirade houden. Racisme, kolonialisme, slavernij, Israël, kapitalisme, etnisch zuiveren, genocide en vrouwenonderdrukking gelden er als witte uitvindingen.

De witte mens die zonder schuldgevoel door het leven gaat, wordt er flink tegen het prikkeldraad geduwd en afgerost door rode en andersgekleurde kampbewakers. Dat laatste mag misschien als een al te gortige metafoor klinken, maar bij de VARA is men niet vies van irrationale vergelijkingen met de Tweede Wereldoorlog en ben je een Hitler, een Mussert, een NBS’er, of kampbeul nog voor je er zelf achter bent.

Er wordt door de VARA en het propaganda-instrumentarium van die omroep een genadeloze litanie tegen de witte mens gehouden, die wanneer die door de witte versus de gekleurde mens gehouden zou worden, een defilé van racismeaanklagers richting politiebureau zou opleveren.

Onder het motto alles wat gekleurd is, is boven iedere verdenking verheven, dien je als witte mens gebukt door het leven te gaan en ben je levenslang tot schaamte veroordeeld. En dat alles zonder gerechtelijk vonnis, want de dames en heren van dit rode bastion hebben zichzelf tot oppergod, rechter en kampbeul benoemd.

Nu zou je denken, wie zonder zonden is, werpe de eerste steen. Maar bij de VARA werpen ze wel de eerste steen, maar in de lange historie is er nog nooit een gekleurde voorzitter van de omroep geweest. Het Bestuur van de VARA, dat belast is met het besturen van het rode kampement bestaat uit de twee witte personen Martin Dijk, voorzitter en Jeannette de Jong, penningmeester. De Raad van Toezicht zijn de witte Ruud Koole en Trudy Prins. De algemeen voorzitter van de omroep is de spierwitte Hans Andersson.

Waarom bij de omroep de toch zo gevierde en allerminst witte Mohamed Rabbae, Sander Terphuis of Quinsy Gario niet in de leiding zitten, toch prima Nederlanders van onbesproken gedrag, is dan ook een groot raadsel.

Maar misschien ook wel verklaarbaar uit het befaamde oer-Hollandse spreekwoord Zoals de waard is, vertrouwt hij zijn gasten. De verdorven en kwaadaardige witte mens houdt namelijk niet op verdorven en kwaadaardig te zijn als die de VARA bestuurt. De voorouders van de witte leidinggevenden van die omroep hebben in de jaren geleefd toen Nederland een koloniale, slavenverhandelende, onderdrukkende en collaborerende natie was. Over hoe fout die voor en tijdens de oorlog waren weten we weinig, anders dan dat de VARA zelf altijd al een beetje fout was.

Maar alleen het feit dat ze de doodzonden van andermans voorouders tot op het grondwater uitgraven en er dagelijks de witte mens mee om de oren spatten, pleit ze niet vrij van hun eigen erfzonden. Het zou pas echt van serieuze en oprechte deemoed getuigen als het voltallige bestuur van de omroep er gekleurd op komt te staan.

Maar lieve lezers, u al raadde het al voor u hierboven begon te lezen, er wordt bij die omroep wel met de bijl gezwaaid, maar de steel blijft in witte handen.

 

 

april 29, 2014

Haegsche kronieken 10

Erica TerpetijnOnder het geestverrijkende motto ‘s-Graevenhaege ook een museum voor Schone Kunsten van internationaal niveau, en dat nadat de president van de Benedenscheetse eilanden Bami Happie het hoofdstedelijk Museum voor Schone Kunsten bezocht had, belde de burgemeester van ‘s-Graevenhaege Jos Aars mij met opgewonden stem op met het dringende verzoek mijn faam als geroemd algemeen connaisseur aan te wenden, zodat ook de Hofstad een gerenommeerde status in de moderne kunst zou verwerven.

En omdat dat een lieve duit zou kosten, stuurde Jos meteen een verzoek tot subsidiëring aan Jos. Die zich bij de ontvangst daarvan het apenzuur schrok vanwege het enorme prijskaartje dat eraan bleek te hangen. Dus ging Jos subiet met Jos in overleg over de manier van financiering van het grootste Haegsche kunstplan aller tijden. Dat Jos daarbij een paar keer om Jos van de noodzaak van de totstandkoming van het project te overtuigen met de vuist op tafel sloeg, deed Jos dan ook beven van ontzetting. Toen Jos dan eindelijk een gemeentelijk schrijven van de hand van Jos kreeg, waarin stond te lezen dat Jos het verzoek tot subsidiëring van Jos toch zou honoreren, deed dit Jos dan ook achteroverslaan van verbazing. Waarbij zowel Jos als Jos een flink bult op het achterhoofd opliepen.

Dus toog ik maar weer naar het Haegje om mijn diensten aan te bieden, waarbij ik onderweg tot mijn grote verwondering Erica Terpetijn, die in haar Mini ook op weg was naar het Haegje, zodanig schepte, dat voorbijgangers meenden dat Jos het wederom gedaan gekregen had een avant-gardistisch sculptuur aan de openbare weg toe te voegen. Enkele Japanse toeristen stonden het object dan ook meteen te fotograferen.

Mochten de lezers een kobaltblauwe Mini op de weg tegenkomen met uit beide portierraampjes gezette ellebogen en op de hoedenplank een vogelnest naar het ontwerp van couturier Hans Werner Drollenberg, weet dan dat Erica de chauffeuse van het vehikel is en dat gepaste actie gerechtvaardigd is.

Mijn komst in het Haegje bleek zeer gewenst, want Jos stond te popelen mij eerbiedig door de eerste Haegsche Biënnale, dat het opstapje moest zijn voor het Museum voor Schone Kunsten, te loodsen.

Nou, dat “schone” viel hier en daar tegen, want de befaamde Duitse kunstenares Hildegard Ströntchen toonde een meesterwerk waarbij een wasknijper op de neus geen overbodige luxe bleek te zijn. In een fraai in aardverfkleuren vervaardigde uiting van conceptuele kunst, lag daar haar beddenlaken na een al te overmatig gebruik van een laxeermiddel artistiek gedrapeerd.

Annabel Aars, die zelf ook zeer kunstzinnig is en al dertien jaar aan een geborduurde versie op ware grootte van de Nachtwacht naait, voegde zelf ook een kunstwerk aan het kunstwerk van Hildegard Ströntchen toe door haar die middag geconsumeerde canapeetjes Beluga over het laken uit te kotsen.

Het werk van de aanstormende Nederlandse kunstenaar Lodewijk Pareldrek mocht er ook zijn. Een tien meter lange zwarte streep op een wit fond. Maar zo exact neergezet, dat de toeschouwers vol verbijstering het werk bekeken. Dat de sjouwers het werk zonder te verbuigen binnen gekregen hadden, moet een enorme opgave geweest zijn.

De kunstenaar gaf zelf explicatie over zijn inmiddels zeer geroemde werk, en vertelde de nieuwsgierige kunstliefhebbers dat hij er maar liefst zeven jaar aan gewerkt heeft. Alleen al het ontwerp heeft een jaar in beslag genomen. En hij kon zijn fans dan ook verblijden met de mededeling dat hij bezig is met een cirkel, waaraan hij naar schatting nog vijf jaar moet werken. Mits zijn subsidieaanvraag gefiatteerd wordt voor de halfjaar durende studiereis naar de Polynesische atol Rondikondi, waar de mens voor het eerst het verschijnsel cirkel ontdekte.

Het volgende werk op de catalogus stond onder de dynamische titel Lacune vermeld. En ik moet de lezers dan ook bekennen dat er niets van te bekennen viel. En dat was dan ook exact wat de Deense kunstenaar Nöke Löteflöt ermee bedoelde. Het uitbeelden van de ultieme leegheid waar de moderne mens onder gebukt gaat. Het werk bestaande uit een omkaderd niets, maar geheel naar eigen conceptueel ontwerp, ademde een waardige leegte. Voordeel van deze kunststijl is dat het ook niet te vernielen valt.

En dat was met het volgende kunstwerk echter wel het geval, want Annabel vloog er bij de eerste aanblik meteen op af om zich een glas wodka met ijs en een schijfje citroen klaar te maken. Want Annabel mag dan geheelonthouder zijn, maar van alles dat ze weet te onthouden, was ze dat nu juist vergeten.

Maar de clou van het kunstwerk was dat het geen bar maar een kunstwerk van de veelgeroemde Oezbeekse kunstenaar Delirium Tremenski was. Waarmee hij de geestelijke neergang van het verdorven Westen wilde uitbeelden. Dat Annabel met het zich vergrijpen aan het kunstwerk een schadepost van twee ton veroorzaakt had, zou Jos er weer toe verplichten bij Jos aan de bel te trekken voor een subsidieverhoging.

Omdat Annabel en Jos inmiddels over hedendaagse kunst zo op het verkeerde gezet waren, beslopen ze met uiterste voorzichtigheid het gebeuren dat Jos meende te herkennen als een echte Cappuccino. Zo levensecht naar het leven gemodelleerd, dat je er ook echt mensen aan de koffie zag. En Jos vroeg me dan ook meteen een uitvoerige explicatie te geven over dit kunstwerk. En omdat het geen kunstwerk betrof maar gewoon een koffiebar zoals je die in ieder museum aantreft, besloot ik maar de waan overeind te houden en met diepzinnig gefronste wenkbrauwen uiteen te zetten dat de kunstenaar Cappuccino er de Westelijke uitbuiting in de koffiebranche mee bedoelde te verbeelden.

Toen Jos uiterst voorzichtig naderbij sloop om de boezem van de dame achter de koffiebar nader te bekijken, sloeg het mens hem naast de bult die hij al bij de subsidieaanvraag opgelopen had nóg een bult op zijn hoofd, zodat Jos op dat moment de enige burgemeester in het land was met een kameelvormig hoofd.

Ook de in ons land inmiddels bekende kunstenares Slettebel, die haar faam verworven had doordat ze haar marmot levend door een wringer gehaald had om die vervolgens als een gouache te exposeren, was met een bijzondere stellage op de Biënnale vertegenwoordigd.

Tot overmaat van ramp had Erica inmiddels de Biënnale weten te bereiken, zij het strompelend en op het laatste moment neerzijgend op de artistieke stellage van Slettebel. En dat bracht de kunstenares op het lumineuze idee de driedimensionale Erica door de wringer te halen en haar als eendimensionale nieuwe interpretatie van Het Melkmeisje van Vermeer aan de biënnale toe te voegen.

Dat Erica, die net terug was van weggeweest van haar laatste reisje in het kader van de goed bekeken reisserie Erica op de bezem van de Oudjesomroep, toch weer de honneurs kon waarnemen, was op zich al een groot wonder.

Op bezoek in de Volksrepubliek Oetiepoetipoeti, bekeek ze de aanpak van de bejaardenproblematiek in dat land. En die mag er zijn, want de oudjes stellen zich – zodra de leeftijd van 65 bereikt is –  vrijwillig ter beschikking aan de voedselindustrie, zodat het mes er aan twee zijden snijdt. Er is geen bejaardenoverschot, en voedsel is altijd in voldoende mate voorhanden.

Maar het had weinig gescheeld of Erica was zelf ook ten offer gevallen aan deze niet geheel onsympathieke aanpak van het bejaardenprobleem. Bij haar bezoek aan een worstfabriek hadden employees haar bij de keel gegrepen om worst van haar te bereiden, maar eenmaal ontkleed waren die zich doodgeschrokken over welk vlees ze in werkelijkheid in de kuip hadden en was Erica met de schrik vrijgekomen.

Had Erica zich kunnen ontworstelen aan de worstmakerij, inmiddels had ze zich ook kunnen verlossen van de wringer van Slettebel en was ze op handen voeten naar het meest recente kunstwerk van Tinus W. Bootsman gekropen, de inmiddels in alle dagbladen beschreven Appelmoesvloer. Daar wist ze het drie ton kostende kunstwerk zodanig met een borstcrawl te vernielen dat de Biënnale in grote commotie ontlaadde.

Van dat moment maakte ik handig gebruik om bij het koude buffet van gelouterde cateraar Maison Henri Snott een greep in de koeler met Krug Clos Du Mesnil 1995 (562,50 euro de fles) te doen en met onder elke bezwete oksel een koele fles geklemd richting huis te snellen om verlag toe doen van deze belangrijke Kunstbiënnale. Waarvan akte.

Indien nog op voorraad zijn eerdere edities van de Haegsche kronieken op onderstaande adressen te verkijgen:

https://filantropius.wordpress.com/2013/09/15/haegsche-kronieken/

https://filantropius.wordpress.com/2013/09/29/haegsche-kronieken-2/

https://filantropius.wordpress.com/2013/10/05/haegsche-kronieken-3/

https://filantropius.wordpress.com/2013/10/20/haegsche-kronieken-4/

https://filantropius.wordpress.com/2013/12/10/haegsche-kronieken-5/

https://filantropius.wordpress.com/2014/01/02/haegsche-kronieken-6/

https://filantropius.wordpress.com/2014/02/27/haegsche-kronieken-7/

https://filantropius.wordpress.com/2014/03/16/haegsche-kronieken-8/

https://filantropius.wordpress.com/2014/04/06/haegsche-kronieken-9/

 

april 28, 2014

Nu ook christenvervolging in Nederland?

 

ChristenvervolgingToen Femke Halsema nog GroenLinks leidde, zag je het al aankomen. Zodra het moslimfundamentalisme het gespreksonderwerp was, veerde ze op met een hees En de Veluwe dan? Onder de van negativisme schuimende kop Bijna helft jonge christenen is ‘neofundamentalist’ appelleren het Sociaal Cultureel Planbureau (SCP) en het dagblad Trouw over een “nieuwe dreiging” op vaderlandse bodem. Trouw daarover:  Jonge christenen hebben steeds vaker (zeer) behoudende opvattingen. Dat schrijft het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) in een onderzoek naar de kerkelijkheid van Nederlanders dat vandaag verschijnt. Het instituut munt zelfs een nieuwe term voor de orthodoxe christenjongere: de neofundamentalist.

Aan het voorzetsel neo en aan de term fundamentalist kleven echter nogal wat nare emoties. Ze roepen associaties op met termen als neofascist, neonazi en moslimfundamentalist. Samengevoegd tot één woord begint de zompige vaderlandse bodem zowat Gronings te beven, dus mag je je afvragen of hier bewust gekozen is voor deze nomenclatuur in de benoeming van het “probleem”.

De term neofundamentalist slaat hier dan ook niet op de jeugdige jihadisten die terugkeren van hun moordvakantie, maar op jonge christenen die slechts terugkeren naar de basis van hun geloofsovertuiging.

En zoals we ons herinneren zijn in Nederland in de hele vorige en de nog maar kortdurende huidige eeuw geen feiten bekend van fundamentalistische christenen die op vaderlandse bodem hun geloof gewapenderhand aan niet-christenen opdrongen. Ex-christenen kregen ook niet te maken met bedreigingen of een paar vuisten in hun gezicht. Evenmin bedreigden ze politici en opiniemakers met de dood.

Het kon wel eens voorkomen dat fundamentalistische christenen zich op hun tenen getrapt voelden. Daar volgde dan echter geen geweld op maar in het ergste geval een tocht richting rechter, zoals we ons nog herinneren van Ir. C.N. van Dis versus Gerard Reve. Of verrezen ze om te demonstreren rondom een abortuskliniek. Wat ongeveer stoelt op dezelfde vrijheid van meningsuiting als waarop Women on Waves zeggen te varen. Hoewel in bepaalde kringen die vrijheid van meningsuiting nogal eens eenzijdig gehuldigd wordt.

Dat juist in een tijd dat er een toenemende dreiging van naar Nederland terugkerende jihadisten boven de Nederlandse hoofden hangt, een kennelijk door de overheid gelast onderzoek naar christenen gehouden wordt, is zeer tendentieus te noemen.

Terwijl de AIVD en de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid handen en ogen tekort komen om het jihadisme enigszins binnen handbereik en in het oog te houden, besluit men de aandacht af te leiden naar een categorie medemens waar je hoogstens last van kunt hebben als die met iets te veel decibels aan het psalmen zingen slaat.

Kennelijk moet er nog even aan herinnerd worden dat Nederland door de Nederlanders zelf gemaakt is, en dat de christenheid een grote rol in het ontstaan van Nederland vervuld heeft. Daarbij komt ook nog dat we aan het christendom een groot cultuurhistorisch nalatenschap te danken hebben. En ondanks dat herinneren aan ons nationaal cultureel erfgoed ongeveer tot een Blut und Boden gedegradeerd is, zou het wel eens zo kunnen zijn dat de orthodoxe christenjongere naast de christelijke geloofsovertuiging ook dat nationaal cultureel erfgoed goed gezind is.

Wat dan de noodzaak heiligt de terugkeer naar het fundament van de geloofsovertuiging van jonge christenen samen te vatten in een dreigende titel, is dan ook de prangende vraag.

Wat Trouw betreft misschien niet, want die krant houdt zich vaker bezig met verdachtmakingen, zoals ook betreffende Joden. Een partijtje christenbestrijding kan daar dan ook nog wel bij. Maar van een nationaal instituut als het SCP, dat door de belastingbetaler in leven gehouden wordt en als adviesorgaan van de regering optreedt, mag je toch verwachten dat het niet de ideologische weg inslaat en zich inlaat met een belasterende term als ‘neofundamentalist”.

 

april 27, 2014

Rob de Wijk neemt de wijk

Rob kijkt in de glazenDe zich trouw zelfoverschattende Rob de Wijk schrijft in het dagblad Trouw Ratio tegen gevoel, dat debat verlies je altijd van de eurofoben, daarmee bewerend dat hij de ratio, maar daarentegen de eurosceptici slechts het gevoel vertegenwoordigen. Nu kun je moeilijk beweren dat de initiatiefnemers van het Burgerforum EU van de straat geplukt zijn, dus hier nog maar even naar kijken, zodat het zeepbelletje, dat eurosceptici typen zijn die meedeinen bij het gekweel van de Zangeres Zonder Naam en Vader Abraham, uiteenspat nog voor het opgeblazen is.

Op de vraag of het zich toerekenen van ratio gesteund wordt door de rapportage van een door een onafhankelijk onderzoeksbureau verricht onderzoek, blijkt het antwoord echter nee te moeten zijn. De ratio van Rob moet dan ook slechts toegeschreven worden aan de waan die hij vaker ten tonele voert om zijn lezers van zijn gelijk te overtuigen. Het herinnert ons ook nog eens aan het onwelriekende maar tot bescheidenheid manende spreekwoord eigen roem stinkt.

Doorgaans werkt het onderschatten van de opponent zelden goed, maar leidt zelfoverschatting juist vaak tot hoon bij die opponent. Daar komt nog bij dat Rob nu ook nog een vroegtijdige vluchtpoging onderneemt omdat hij het debat met de euroscepticus, door hem halsstarrig eurofoob genoemd, niet aan kan: Dit is precies de reden waarom het voor de voorstanders van Europese samenwerking de komende weken vrijwel onmogelijk wordt om eurofoben te overtuigen. Het gaat om ratio tegen gevoel. Rationele oplossingen als democratie en transparantie helpen dan ook niet.

Zelf nog niet aan zelfoverschatting ten onder gaande en evenmin vluchtend voor het debat, daarom dit interessante citaat van Rob nog even aangehaald: Het Europese Parlement heeft de afgelopen jaren veel meer macht gekregen; parlementariërs mogen over vrijwel alle onderwerpen meebeslissen. En het zijn onze eigen bewindslieden die uiteindelijk de besluiten in Brussel nemen. Dat doet er in de ogen van eurofoben niet toe, omdat Nederland minder Nederlands wordt.

Nou, Rob slaat de plank hier flink mis maar daarentegen wel op de dikke duim waaraan hij zijn fantasieën doorgaans weet te ontfutselen. Zijn Het Europese Parlement heeft de afgelopen jaren veel meer macht gekregen, herhaal ik nog maar eens. Zelfs in die mate dat Roemenie met 33 Europarlementariërs al meer over Nederland te zeggen heeft dan Nederland met 26 Europarlementariërs. En met de 18 Bulgaarse zetels erbij opgeteld, hebben de beide Europese parialanden bijna twee keer zoveel invloed op Nederland als Nederland zelf. Om precies te zijn, heeft Nederland in het Europees Parlement slechts 3,4 procent invloed op het eigen reilen en zijlen en voortbestaan.

En dan zijn we er nog niet, want als het onzalige moment zich voordoet dat Turkije EU-land wordt, dan krijgt dat land gezien het inwonertal net zoveel Europarlementzetels als Duitsland, dat er nu 99 heeft. En ze fluisteren het nog niet hardop, maar riepen het wel luid op het volgestroomde Maidanplein, dat ook Oekraïne bij de EU zou moeten. Een land dat aan inwoneraantal ongeveer gelijk is aan Spanje, dat nu 54 zetels in het Europees Parlement heeft.

Wat er dus op neer zal komen dat Nederlanders weer minder en Oekraïners meer zeggenschap over Nederland en de Nederlanders krijgen. En dat zal ertoe leiden dat zowat iedereen in Europa meer over Nederland en de Nederlanders te vertellen krijgt dan de Nederlander zelf.

Nu beweert Rob ook nog dit: Toch valt er veel van de tactiek van eurofobe politici te leren. Ze winnen stemmen door bangmakerij over een oncontroleerbare Unie die onze soevereiniteit verplettert.

Dus moeten we Rob er maar aan herinneren dat het nu juist de EU-fanatici waren die de Europeaan – dus ook de Nederlander – het dun in de broek aanpraatte met de bewering dat de EU zonder Europees Grondwettelijk Verdrag en zonder euro er een zou worden van oorlogen, totalitaire machten en economische neergang. Ronduit hilarisch maar evenzeer cynisch dat Rob het over bangmakerij heeft, op het moment dat we ondanks het Verdrag van Lissabon en de invoering van de euro, net uit de derde recessie op rij kruipen, te kampen hebben met toenemend marxisme en nationaalsocialisme en inmiddels ook weer, met dank aan het gebalde knuistje van Hans van Baalen, aan de Derde Wereldoorlog mogen gaan denken.

Je snapt natuurlijk dan ook meteen waarom het Rob maar niet lukt eurosceptici van zijn gelijk te overtuigen. Doodgewoon omdat hij geen gelijk heeft. En deze constatering is naar ratio pas echt ratio.

Voor het feuilleton Rob de Wijk kunt hier terecht.

 

 

april 26, 2014

De PVV-kiezer blijkt een overlever te zijn

meeuwVijf jaar geleden vergeleek het GroenLinkse ex-Tweede Kamerlid en volksopvoeder  prof. dr. E.H. (Evelien) Tonkens Geert Wilders met de gruwelnazi Josef Mengele: De nazi’s reduceerden sommige medeburgers tot instrument, waar ze medische experimenten mee uithaalden. Daar zijn we allemaal tegen. Zo moeten we ook allemaal tegen de instrumentalisering van nieuwe Nederlanders zijn en blijven.

Meteen bij het ontstaan van de PVV werd een heel instrumentarium opgezet om die partij naar het leven te staan. Wat met Fortuyn zo succesvol gelukt was, zou ook met Wilders moeten lukken, meenden de optimisten, die nog in hun handen wreven over de uitschakeling van Fortuyn.

Sedert 22 februari 2006, toen de PVV bij de Kiesraad aangemeld werd, heeft dat instrumentarium alles, maar dan ook alles uit de dekbeeldige kast gehaald om de PVV uit te schakelen. Doopcelen werden gelicht, er werd tussen de gordijnen naar binnen gegluurd, de inkomsten van de PVV werden diepgravend uitgespit, er werd in strafbladen gespeurd, en last but not least werd het knekelhuis van het nationaalsocialisme overhoop gehaald om zulke bizarre vergelijkingen te maken, dat men heden ten dage heel wat positiever tegen de kopstukken van het Derde Rijk aankijkt dan eigenlijk wel zou moeten. Een Hitler die alleen maar minder, minder, minder roept, in plaats van tot het radicaal ausradieren van hele volken oproept, zoals de echte Hitler deed, zou bij de historisch minderbedeelde mens immers het gevoel kunnen opwekken dat het Derde Rijk best wel meeviel.

Om de lezers en mezelf een lang exposé van middelen te besparen waarvan het anti-PVV front zich bediende om die partij van de aardbodem weg te goochelen, beperk ik me dan maar met de samenvatting dat er geen middel geschuwd werd.

Maar ziedaar, ondanks de ruim acht jaar heksenjacht op de PVV, ondanks de op handen en voeten rondom het PVV-gebouw snuffelende Hercules Poirots en Jules Maigrets, en ja, zelfs ondanks de soms toch wel erg brute uitspraken van Wilders zelf, staat de partij nog steeds hoog op de politieke peilingranglijsten genoteerd. Wat zou dat toch zijn dat deze partij maar niet naar de haaien gaat?

Nou, het antwoord is ongeveer net zo simpel als de vraagstelling. De PVV is niet klein te krijgen omdat de kiezer dat niet wil. Die heeft met de PVV zijn hakken in de zompige Hollandse klei gezet omdat die partij het nog enige resterende middel is zich tegen het volkminachtende establishment te keren.

Dat deze kiezer zich dit alles heeft moeten laten welgevallen, want de afgelopen jaren is geen menssoort zo vaak gekwetst als juist de PVV-kiezer, legt die doodgemoedereerd naast zich neer.

Deze menssoort is nog nooit met overgevoelige lange tenen richting politiebureau gesneld om aangifte van het zaaien van haat te doen. Ondanks dat het stemmen op een politicus die hooggeleerde Nederlanders vergelijken met Mengele en Hitler, toch een schuldgevoel van hier tot ginder moet opleveren, is deze kiezer nog steeds bereid zijn zitvlak op te richten om de rode stip bij de PVV te zetten.

Ondanks de schuimende en schurende huishoudmiddelen waarnaar de omroepen, dagbladen, weekbladen, politici, opiniemakers en NGO’s grepen om de PVV weg te boenen, heeft het PVV-electoraat zichzelf nog steeds niet opgeheven of zich als lemmingen in de zee gestort.

Na dit alles getrotseerd te hebben kun je wel stellen dat deze menssoort niet meer klein te krijgen is. Fout zijn na de Tweede Wereldoorlog kan dan wel vele morele bijltjesdagen opgeleverd hebben, maar de huid van de menssoort die de PVV maar niet wil verlaten is er zo gepantserd door geworden dat de bijl er niet meer binnen kan dringen.

Zou het anti-PVV front dat niet hebben kunnen voorzien, of is dat misschien toch niet zo hooggeleerd als het zich voordoet, want het uiteindelijke resultaat is dat de PVV-kiezer een overlever geworden is. Zeg maar, de meeuw onder de kiezers. à Propos, was de meeuw van de PVV niet ook al ten offer gevallen aan de vaardige handen van de patholoog-anatoom? Nou pech dan, want de meeuw blijkt een onuitroeibaar beest te zijn. 

april 24, 2014

Het jihadistisch reisbureau loopt als een trein

MoordvakantieOver de precieze aantallen doet onnozelaar en minister van Binnenlandse Zaken Ronald Plasterk nogal scheutig, maar vaststaat dat het afgelopen jaar meer dan honderd jihadisten richting Syrië vertrokken en meer dan dertig levend en wel in Nederland teruggekeerd zijn. Zwaar gefrustreerd omdat het in Syrië nogal tegen zat, en het in Nederland ook al niet lekker wil lopen. Een tijdje moordvakantie in Syrië houden, is ook niet bepaald bevorderlijk voor je carrière, gezinsvorming en huisje, boompje, beestje.

Terwijl de moreel altijd makkelijk te verontwaardigen rechtschapen politici nog slechts uit hun vredige slaap te wekken zijn met opwinding over de PVV, lopen er in Nederland dus meer dan dertig teruggekeerde frustranten met moordervaring rond. En omdat wegens het Verdrag van Schengen iedereen zonder moeite de grenzen van Europa kan oversteken, weten we in werkelijkheid helemaal niet hoeveel gefrustreerde islamitische jonkies een moordvakantie in Syrië hebben gehouden, of nog houden, of inmiddels gepland hebben, of nog zullen plannen. Het jihadistisch reisbureau geeft daar namelijk geen statistieken over.

Nu moet de eerste PVV’er met moordervaring nog gevonden worden, maar zijn de rechtschapen politici vooral bezig met het gevaar van de electorale aanhang van de PVV, in plaats van met de van hun moordvakantie teruggekeerde jihadisten.

Op de meer dan tien na die de moordvakantie onderbraken voor een bezoek aan de maagden, neemt het aantal teruggekeerde jihadisten ondertussen alleen maar toe. En tenzij die op een zekere dag besluiten een juwelier te beroven, lopen die in Nederland geen enkel risico op onnatuurlijke mortaliteit. Dat wil dus zeggen, dat het legertje zwaar gelovigen dat vindt dat je om de belangen van je godsdienst te behartigen mag moorden, tot in lengten van dagen rustig in Nederland kan zitten kniezen tot het moment van ontbranden aanbreekt.

Dat de AIVD – als het over aantallen gaat – het graag heeft over meer dan, zegt al dat er sprake is van nattevingerwerk. En dat is ook wel begrijpelijk, want het is ondoenlijk naast de dubbele paspoorthouders ook de illegalen zodanig in de gaten te houden, dat precieze aantallen op het bureaublad geschoven kunnen worden.

Terwijl het gevaar groeit als de buik van een zwangere ooi, zitten we dus rustig de tijd uit tot het moment van baren aanbreekt. Over hoeveel zwangere schapen het in werkelijkheid gaat, tasten we in een door een halve maan verlichte nacht met Plasterk als ingedutte schaapherder.

Gaan we nu maar weer over tot de orde van de dag, de PVV en het zwaar racistische Duindorp. Heeft iemand er al een rossige Scheveninger terug van een moordvakantie gezien?

 

Eerdere commentaren mijnerzijds over het jihadistisch reisbureau zijn hier terug te lezen:

https://filantropius.wordpress.com/2014/01/27/defaitisme-hand-in-hand-met-jihadisme/

https://filantropius.wordpress.com/2014/01/19/tuinvogeltelling-en-jihadisme/

https://filantropius.wordpress.com/2013/10/18/syrie-jihadisten-hebben-het-fijn-in-nederland/

http://www.vrijechroniqueurs.nl/jozias-van-aartsen-laat-jihadstrijders-ongemoeid/

 

 

 

 

april 22, 2014

Carolien Roelants en de boze wolf

Carolien Roelants kruipt in bedPraten met Hamas. De apologeten van Marx en andere “progressieven” horen zich dat graag zeggen. Vredestichters die ze zijn, tafelen ze met hun vrienden aan de Pickwick. Nu ook weer Carolien Roelants, die boven haar stukje in de NRC schrijft Doe het voor die 1,8 miljoen in Gaza.

Dat is dan mooi en o zo nobel, maar nadat Israël Gaza verlaten had met medeneming van de kolonisten, hadden de Gazanen natuurlijk ook gewoon in vreedzame co-existentie met hun Joodse buren kunnen leven, in plaats van Gaza tot de belangrijkste raketlanceerinstallatie van gans de wereld uit te roepen. Dan zouden noch de Egyptenaren, noch die gemene Joden van Israël Gaza de grootste openluchtgevangenis van de wereld gemaakt hebben.

Dat praten met Hamas valt trouwens lastig als je weet dat Hamas niet eens in staat is met de eigen Palestijnse broeders van Fatah in conclaaf te gaan. Dat Hamas dan wel bereid zou zijn constructief met Israël te praten, is de mens wijsmaken dat de gebroeders Grimm non-fictionliteratuur bedreven. Nou, Roodkapje Carolien Roelants vergist zich hier deerlijk als ze zich vol deernis buigt over grootmoedertje met de grote bek.

In tegenstelling tot Israël, waar om de vier jaar parlementsverkiezingen plaatsvinden, zit Hamas inmiddels alweer zowat 8 jaar “democratisch gekozen” de bevolking van Gaza te regeren. En sedert Hamas er regeert zijn duizenden raketten richting Israël gelanceerd.

In werkelijkheid heeft Hamas gewapenderhand Gaza veroverd, Fatah verjaagd en oefent het er de alleenheerschappij uit naar vertrouwd fascistische leest. Immers, een politieke partij die een eigen militie op het been houdt, herinnert aan de dagen van het Europees interbellum, toen politieke stromingen er eigen weerkorpsen op na hielden om het woord bij de daad te voegen.

Als Carolien Roelants echt zo begaan is met het lot van de 1,8 miljoen Gazanen, dan zou ze op z’n minst moeten beijveren dat Hamas en/of handlangers vanaf die overgecontroleerde en overbevolkte postzegel aan de Middellandse zee geen raketten op Israël afvuren.

Praten met Hamas, terwijl een rakettenregen weer richting Israël gaat, is namelijk erg ongemakkelijk. En het herinnert aan de dagen dat Arafat en Rabin over vrede met elkaar in conclaaf waren en Hamas tegelijkertijd dat hielp te ontsporen door grootschalige aanslagen op Israëlische burgers te plegen.

Dat is het fijne met organisaties als Hamas en Fatah, je praat met ze en onderwijl zijn hun handlangers bezig met aanslagen of met hagelbuien van raketten. Ja, zo zaten ze in Amsterdam ook graag aan de thee.

Maar het had allemaal zo mooi kunnen zijn tussen Gaza en Israël. Israël als grootvoorziener van elektra, gas en water, de Gazanen eindelijk aan de slag om de vooruitgang te dienen en zelfvoorzienend te worden. En omdat Israël een democratie en een grote economie is, zou het in vreedzame co-existentie samenleven met dat land waarschijnlijk ook een bron voor de geestelijke vrijheid en vooruitgang zijn geworden.

Werkeloze Gazanen willen dolgraag in dat gehate Israël werken, maar mede dankzij de door Hamas gepolitiseerde Jodenhaat is Israël daar terecht beducht voor. Als er dus door de Gazanen geleden wordt, dan hebben ze aan Hamas een geweldige pionier in de zelfvernietiging. Naast het onderdrukken van de eigen vrouwen, de eigen christenen, het eigen volk, het dampende antisemitisme en het faciliteren van geweldaanvallen op Israël, kun je je met Hamas geen betere euthanasiearts wensen.

En het onzalige idee dat Joden zich nóg een keer masochistisch zullen opstellen zodat er weer een paar miljoen om zeep geholpen worden, is ondanks de misplaatste oproep van Carolien Roelants natuurlijk voorgoed verkeken. Dus Carolien, meid, trek zelf met je mandje fruit naar oma met de grote bek in Gazastad en laat je opvreten. Misschien dat een Joodse jager de buik van de wolf openknipt om je te bevrijden.

april 21, 2014

Weerzien met A Family at War

AshtonMet het allegro uit Ralph Vaughan Williams’ zesde symfonie begint de imposante Britse dramaserie A Family at War. Opgenomen tussen 1970-1972 en dus technisch getaand door de tand des tijds, ben ik er toch weer aan begonnen. Destijds, dus in de jaren zeventig van de vorige eeuw, zag ik de serie wegens het moeten ontberen van een kleurentelevisie in zwart-wit.

Het weerzin, dat aanmoedigt om ook weer naar het Duitse familie-epos Heimat te kijken, was allerminst teleurstellend. De serie beslaat de oorlogsjaren van een “lagere” middenklasse familie, en biedt een ooggetuigenverslag van hoe een Engels gezin zich door de Tweede Wereldoorlog sleept. Toen de serie verscheen wisten Nederlanders weinig over hoe de Britten de oorlog, inclusief de bombardementen en de V1 en V2 aanvallen, doorstaan hebben.

Alleen al de beeldpoëzie van de titelrol, gedragen door de tot melancholie dwingende muziek van Vaughan Williams, prikkelt je tot nog grotere oplettendheid. Een zandheuveltje met strandemmertje, schep en in de straffe wind wapperende vlaggetjes die overspoeld dreigen te worden door de golven, symboliseren de situatie van de Britten met aan de overkant het Duitse verlangen naar alleenheerschappij over Europa.

De serie passeert in “toneelstukken” die over kleine scènes verdeeld zijn het beeldscherm. De dialogen verdiepen zich zeer intens en ontbloten bij vlagen genadeloos de karakters, waarbij de sociale vraagstukken van het vooroorlogse Engeland en het waarom van de Tweede Wereldoorlog diep uitgewroet worden.

Door het fenomenale Britse acteren opgezweept, ben je geneigd de serie in een adem uit te zitten, ware het niet dat de serie daar veel te lang voor is.

Na zo veel jaren mag het feit dat zeer veel van de acteurs die de serie dragen inmiddels overleden zijn een zweem van melancholie bij je achterlaten, hoewel de toen nog kittige Barbara Flynn die de altijd eigenwijze en tegendraadse Freda Ashton speelde, inmiddels gedoemd is rollen van kwaadaardige oude vrouwen te spelen.

Binnenkort maar weer aan Heimat – Eine deutsche Chronik van Edgar Reitz beginnen.

 

 

 

april 21, 2014

Duindorp, het Neurenberg van Nederland?

duindorpMet een foto die herinnert aan de vreugdevolle meidagen van 1945, toen de Nederlanders de straten met oranje en de nationale driekleur in vlam gezet hadden om de bevrijding te vieren, wordt op VARA’s Joop de Haagse wijk Duindorp ten tonele gevoerd. Deze keer niet wegens de bevrijding van 1945, waar de toen nog zeer christelijke Scheveningers zeer blij over waren, maar om ze te brandmerken als racisten. Oranje en de driekleur mochten dan tijdens de bezettingsjaren de stille verzetskleuren geweest zijn, in de huidige tijd zijn ze verdacht, zoals alles wat Nederlands is richting verdachtenbankje gemanoeuvreerd wordt.

Dat begon ongeveer toen een Nederlandse scholier in 2005 de schanddaad beging een Nederlands vlaggetje op zijn schooltas aan te brengen, en de leiding van het Cals College in IJsselstein alras een verbod opgelegde tegen deze “uitwas”. De directie van de school vond de vlag provocerend jegens de allochtonen op die school. Die zouden zich erdoor gekwetst kunnen voelen.

Dat een socialistische omroep, die zichzelf in de meidagen – maar niet die van 1945 maar die van 1940 – solidair verklaarde met de Duitse bezettingsmacht, een onschuldige feestfoto van Duindorp bovenaan een racismeaanklacht plaatst, past dus precies in het wervende plaatje van verdachtmakingen van alles wat Nederlands is.

Terwijl de socialisten van de VARA, NVV en dagblad Het Volk in tegenstelling tot de communisten en de Mannenbroeders, de gehele oorlog rustig uitzaten om pas tegen het eind, en toen Berlijn al in as lag, op zoek te gaan naar een verzetsblaadje om zich een alibi te verschaffen, hadden de Scheveningers hun oranje en de driekleur voor de bezetter verborgen weten te houden om op Bevrijdingsdag de straten ermee te kleuren.

Dat ze bij VARA’s agitpropfabriek Joop het oranjekleurde Duindorp zo’n beetje als het Neurenberg van het hedendaagse racisme neerzetten, zou je dus eerder een gotspe dan een ethisch hoogstaande actie mogen noemen. Je moet het lef maar hebben met zelf een fout verleden, de ander te verwijten dat die zwart ziet.

Dat ze bij de VARA vooral door het ander volk eerst gecharmeerd zijn, mag dan ook blijken uit het feit dat de agitpropfabriek uitgegroeid is tot een klaaglijn voor allochtonen, waar het Wilders=Hitler en Zwarte Piet= racisme tot de vaste muzikale omlijsting gerekend mogen worden.

Dat het wel eens zo zou kunnen zijn dat autochtonen ook wel een last kunnen hebben van allochtonen, geldt daar als een sprookjes van Hans Christiaan Andersen: ze luisteren er wel naar, maar willen het maar niet geloven.

Dat de VARA vanaf Bevrijdingsdag 1945 meteen aan de slag ging fout in de oorlog te ontmaskeren, had dan ook veel te maken met het schoonboenen van het eigen portiek om vervolgens de drek elders te deponeren. Het idioom van moedige socialisten geldt dan ook slechts op het schoolplein, waar het recht van de sterkste heerst. En socialisten onder elkaar voelen zich altijd weer iets sterker, dan tussen het gehele volk. Preken voor eigen parochie gaat ze daar dan ook net zo goed af, als een maaltijd na een al te gretig gebruik van een laxeermiddel.

Dat het minder, minder, minder nog steeds de gemoederen in socialistische en allochtone kringen bezighoudt, was dan ook te verwachten. Maar het gaat hier in werkelijkheid helemaal niet om ethiek maar om ordinaire macht. Hoe harder de racismeklok geluid wordt, des te meer socialisten en allochtonen aan invloed denken te kunnen winnen. Met de nadruk op “denken” want de praktijk leert dat de PVV maar niet kleiner wil worden, waar de PvdA langzamerhand aan een minderwaardigheidscomplex ten onder lijkt te gaan. Hoe harder ze anderen trappen, des meer pijn ze er zelf van ondervinden.

Deze keer krijgt de Haagse tegen de zee aan zuchtende wijk Duindorp een flinke beurt te verduren. Nu is dat een wijk waar ik in mijn vroege jeugd al vaak een voet zette, en waar alles altijd prima geregeld was. Het was er proper als de zilte zeelucht die er de zeer bescheiden woningen zandstraalde. De Scheveningers, vaak visserslui in ruste, of nog actief, hadden hoewel het inkomen er gemiddeld laag was, het best onder elkaar. De onderlinge cohesie werd er belangrijker gevonden dan het lonkende materialisme. Het geluk werd gezocht en gevonden in het tevreden samenzijn.

En nog steeds drommen oude Scheveningers met een vissersverleden samen in een soort reservaat, aan de voet van de Zuiderpier van de Scheveningse haven. Herinneringen ophalen, en wanneer de wind overweldigend tekeer gaat, nog even samen ondergaan hoe het op een logger op de wild schuimende zee was.

Een braaf volk dat de Nederlanders voorzag van goed eiwitrijk voedsel, maar geleidelijk uiteengespeeld, Scheveningen uitgewerkt werd, en ook nog eens een bombardement van massa-immigratie te verduren kreeg.

Wat zou er gebeuren als ergens in de wereld een exotische gemeenschap overvleugeld wordt door een massa Nederlanders? Na eeuwen onderlinge verstandhouding en cohesie en een culturele solidariteit, zal de boel er tot een vulkanische uitbarsting raken waarbij het racisme in Duindorp verbleekt.

In ethisch linkse kringen wordt het drama van het volk der indianen graag aangegrepen om de koloniale witte mens te criminaliseren. Dat de indianen soms terugsloegen en terugvochten, wordt er als heroïsche zelfverdediging gezien. Er zijn bevrijdingsbewegingen die van de socialistische mens een moreel carte blanche kregen voor het plegen van aanslagen en moordpartijen, mits de witte mens de grote boosdoener was en er het slachtoffer van werd.

Als ergens in een Haags wijkje ressentimenten ontstaan tegen ontwikkelingen die geen enkel volk op aarde zonder weerstand zou accepteren, dan is Hitler er aan de macht gekomen en dreigen er vernietigingskampen. Geen moment wordt het idee geopperd dat de oorspronkelijke bevolking misschien te zeer te lijden heeft onder ontwikkelingen waar het niet om gevraagd heeft, maar die koud op de daken van de sobere woningen vielen.

Het is al vele keren voorspeld dat de massa-immigratie op een dag zou ontaarden in een strijd om het voortbestaan. Maar de socialisten waren ervan overtuigd dat ze van de autochtone mens het hoogste offer konden eisen, zodat ze met de duimen onder de oksels van zichzelf konden beweren dat ze prima verzetsstrijders zijn. Het heeft niet zo mogen zijn. In Deurne verschenen plotseling potige jongemannen die tegen een stelletje demonstrerende Marokkanen naar huis, naar huis, naar huis, riepen. In een Haags wijkje aan zee hebben ze er nu ook genoeg van zich te laten ringeloren.

Nu maar zien of de socialisten net zo moedig zijn als ze tijdens de Tweede Wereldoorlog waren.