Archive for april 4th, 2014

april 4, 2014

Indische schetsen (2)

WadjanEen wadjan is niets meer dan een wok of diepe ronde pan, tegenwoordig afgeplat op de bodem. Er valt niet veel over te vertellen, maar mijn wok heeft geschiedenis.

Mijn moeder kwam als 21-jarige jonge vrouw op de boot naar Indië en begon daar een eigen huishoudentje. Zij had al gauw een kokkie aangesteld, dat was niet moeilijk. Maar zelf moest zij wel haar eigen spullen zoals potten en pannen en ander keukengerei aanschaffen. Op de pasar kocht zij drie zware, zwarte gietijzeren wadjans. Als een nest pasten zij in elkaar, klein, middelmaat en groot. Ik weet niet of er andere pannen aan te pas gekomen zijn, zoals misschien een rijstkoker, maar in elk geval waren er die drie wadjans. Drie jaar later trouwde mijn moeder en maakten die wadjans deel uit van haar uitzet. Helaas heeft zij die in het begin van haar huwelijk niet kunnen gebruiken.

De Jap kwam en mijn vader werd gevangen genomen. Mam trok bij haar tante in voor de veiligheid en nam dus haar huishoudentje mee. Dus ook dedrie wadjans. De kokkie kwam ook mee, maar na ruim 10 maanden moesten ma en haar baby die inmiddels gearriveerd was, het kamp in, kokkie mocht niet mee. De wadjans kwamen wel mee. Veel zijn die niet gebruikt, misschien de kleinste, want veel eten kregen we niet. Het was bovendien heel moeilijk om een vuurtje te maken. Ik heb zo’n idee, dat de wadjans nog vrij nieuw waren toen we eindelijk uit het kamp kwamen, vader weer terug en een huisje konden bemachtigen met weer een kokkie. Deze drie wadjans maakten deel uit van het dagelijkse leven. Ze waren wat je noemt “seasoned”, goed gebruikt, ingevet, afgeveegd, gekruid, geoelekant en besodetted.

Na 17 jaar in Indië gewoond te hebben, heeft ma toch kans gezien deze wadjans mee naar Holland te nemen. Ze kwamen in een hutkoffer met wat andere spullen op de boot aan. Mijn moeder heeft toen pas leren koken, maar veel Indisch eten was er niet bij. “Te veel soesah zonder een kokkie”, zei ze dan. Die wadjans stonden vergeten ergens onder in een keukenkastje.

Totdat ik ze ontdekte. “Juist wat ik nodig heb, mam, mag ik die meenemen?” Ma was al lang blij van die “ondingen” af te zijn. Ik heb ze in het vliegtuig meegenomen naar Australië. Ze staan nu in mijn keukenkast en worden geregeld gebruikt, vooral de kleinste. Precies de goede maat om kleine kroepoekjes in olie in te bakken. Een beetje hannesen met het gewankel op het gastoestel, maar het gaat best. Een keer heb ik er een laten vallen. Een stuk bij de rand brak af. Manlief heeft het er weer aangelast, een beetje bijgevijld, en na invetten kon het weer gebruikt worden.

Die lieve zware gietijzeren zwarte wadjannetjes. Wat hebben die al veel meegemaakt. Geschiedenis of niet? Ik zal ze koesteren tot aan mijn dood.

Wat je al niet over doodgewone wadjannetjes kunt vertellen. Mijn herinnering aan de keuken in Indië.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

april 4, 2014

Het laatste cabaret van de PvdA

BedanktHet aanstaande opperhoofd van de PvdA Lodewijk Asscher riep gisteren dat de PVV in paniek is, met welke opmerking het inmiddels aftandse VARA-cabaret weer even glorieus herrezen lijkt. En in onderhavig geval, met het bij links toch altijd afwezige stijlmiddel zelfspot. Want blijkt uit de laatste politieke barometer niet juist dat de PvdA na de enorme trap onder de kont bij de recente gemeenteraadsverkiezingen, nog verder richting afvoerputje van het abattoir afdruipt? Om even te duiden, zou de PvdA nog maar 14 zetels van het huidige meubilair overhouden, de PVV met 26 zetels een sollicitatieprogramma moeten starten.

Het zware magische consortium ter hersenspoeling van de medemens bestaande uit de PvdA, VARA/Joop, FNV, de dagbladen en allochtonië, bleek niet in staat het langs de weg door aasvliegen omgeven kadaver overeind te krijgen. Het panacee, over het multiculturalisme recht praten wat krom is, heeft gefaald. Moslims hebben tijdig het kadaver verlaten en in Rotterdam en elders de kunst van het cliëntelisme afgekeken. In de steden is de PvdA uit het centrum van de macht verdreven. Landelijk regeert PvdA nog slechts in geleende tijd, want het ziet er naar uit dat bij de eerste de beste Kamerverkiezingen het kadaver geen reïncarnatie gegund is.

Zelfs al staan de fakirs van de partij met kleedjes te zwaaien, op panfluiten te tetteren, buikdansjes te maken en rozenblaadjes te offeren, het beest is en ligt morsdood te stinken. En een ieder snapt natuurlijk dat er een heel leger van uitkeringsgerechtigden het logge lijf van het kadaver verlaten gaat. Tweede grote grap is dan ook dat het enorme leger van PVV-kiezers straks moet opdraaien voor het wachtgeld van gesjeesde PvdA’ers. Nou ja grap, noem het maar bittere ironie dat spoedig de klootjesvolkminachtende PvdA-elite bij Jan met de pet met de pet rondmoet.

Het dolkomische paniek bij de PVV van Lodewijk Asscher zullen we dan maar in vergulde kalligrafie bijschrijven in het logboek van de meest bewonderde uitingen van zelfspot ooit. Misschien dat een vaardige beeldhouwer ter nagedachtenis aan de PvdA die tekst in het marmer van de grafzerk wil beitelen, zodat voorbij schuifelende nabestaanden er ook nog iets aan hebben.