De VARA staat er niet gekleurd op  

BijltjesdagBij de VARA, en het propaganda-instrumentarium van die omroep zoals Joop, wordt de witte mens vanuit de ideologische wachttoren van het rode kampement met bundels zoeklichten bespied, bewaakt en met haat zaaien gemitrailleerd. De witte mens staat er als het grote kwaad en de oorzaak van alle ellende in de wereld te boek. Iedere niet witte mens die iets te klagen heeft over zijn witte soortgenoot mag er op een zeepkist klauteren en er zijn haat zaaiende tirade houden. Racisme, kolonialisme, slavernij, Israël, kapitalisme, etnisch zuiveren, genocide en vrouwenonderdrukking gelden er als witte uitvindingen.

De witte mens die zonder schuldgevoel door het leven gaat, wordt er flink tegen het prikkeldraad geduwd en afgerost door rode en andersgekleurde kampbewakers. Dat laatste mag misschien als een al te gortige metafoor klinken, maar bij de VARA is men niet vies van irrationale vergelijkingen met de Tweede Wereldoorlog en ben je een Hitler, een Mussert, een NBS’er, of kampbeul nog voor je er zelf achter bent.

Er wordt door de VARA en het propaganda-instrumentarium van die omroep een genadeloze litanie tegen de witte mens gehouden, die wanneer die door de witte versus de gekleurde mens gehouden zou worden, een defilé van racismeaanklagers richting politiebureau zou opleveren.

Onder het motto alles wat gekleurd is, is boven iedere verdenking verheven, dien je als witte mens gebukt door het leven te gaan en ben je levenslang tot schaamte veroordeeld. En dat alles zonder gerechtelijk vonnis, want de dames en heren van dit rode bastion hebben zichzelf tot oppergod, rechter en kampbeul benoemd.

Nu zou je denken, wie zonder zonden is, werpe de eerste steen. Maar bij de VARA werpen ze wel de eerste steen, maar in de lange historie is er nog nooit een gekleurde voorzitter van de omroep geweest. Het Bestuur van de VARA, dat belast is met het besturen van het rode kampement bestaat uit de twee witte personen Martin Dijk, voorzitter en Jeannette de Jong, penningmeester. De Raad van Toezicht zijn de witte Ruud Koole en Trudy Prins. De algemeen voorzitter van de omroep is de spierwitte Hans Andersson.

Waarom bij de omroep de toch zo gevierde en allerminst witte Mohamed Rabbae, Sander Terphuis of Quinsy Gario niet in de leiding zitten, toch prima Nederlanders van onbesproken gedrag, is dan ook een groot raadsel.

Maar misschien ook wel verklaarbaar uit het befaamde oer-Hollandse spreekwoord Zoals de waard is, vertrouwt hij zijn gasten. De verdorven en kwaadaardige witte mens houdt namelijk niet op verdorven en kwaadaardig te zijn als die de VARA bestuurt. De voorouders van de witte leidinggevenden van die omroep hebben in de jaren geleefd toen Nederland een koloniale, slavenverhandelende, onderdrukkende en collaborerende natie was. Over hoe fout die voor en tijdens de oorlog waren weten we weinig, anders dan dat de VARA zelf altijd al een beetje fout was.

Maar alleen het feit dat ze de doodzonden van andermans voorouders tot op het grondwater uitgraven en er dagelijks de witte mens mee om de oren spatten, pleit ze niet vrij van hun eigen erfzonden. Het zou pas echt van serieuze en oprechte deemoed getuigen als het voltallige bestuur van de omroep er gekleurd op komt te staan.

Maar lieve lezers, u al raadde het al voor u hierboven begon te lezen, er wordt bij die omroep wel met de bijl gezwaaid, maar de steel blijft in witte handen.

 

 

Advertenties

8 reacties to “De VARA staat er niet gekleurd op  ”

  1. Ach VARA:

    http://www.openbeelden.nl/media/119650

    Alhoewel ook de VARA beschikt over kleurverzending van beelden, komt het me nochtans zwart-wit over.

  2. Nou Aegolius, ver verheven boven de VARA en in kleurrijke klanken op authentieke instrumenten uitgevoerd, Jordi Savall met L’Orchestre de Louis XV en werken van Jean-Philippe Rameau. Kijk, daar word je weer mens van:

  3. Toen de VARA nog netjes(?) was:
    Een brief met datum 01 november 1956,van de VARA aan Wim Ibo.

    Geachte Heer Ibo,
    Hierbij verzoeken wij u in de tekst van de familie Doorsnee, bestemd voor de uitzending op maandag 5 november a.s. op blz 6 14e regel van boven het woordje “kontjes” een andere aanduiding te bezigen, die voor vele luisteraars minder onfatsoenlijk zal klinken.
    Wij vertrouwen dat U deze wijziging in de tekst zult aanbrengen en verblijven,
    Met vriendelijke groeten,
    K.Blom.
    Chef afdeling lezingen.

  4. De VARA? Zo rood als een biet, of niet? Gaven die destijds niet “Arbeidsvitaminen” ten gehore? Zo onbenullig om onze generatie de schuld van kolonialisme en slavernij te geven. Het verandert de zaken immers niet? Misschien geen begrip van geschiedenis? Ach, hier sta ik boven.
    Rameau Filantroop: ik had er nog nooit van gehoord. Dank voor de introductie. Ik houd van Baroque en kan niet begrijpen hoe men in die tijd al zulke mooie muziek wist te schrijven en spelen. Jordi Savalli is geweldig. De rest van de avond zal ik hier naar luisteren en ja, je wordt er weer mens van.
    BTW Filantroop, zijn er eigenlijk nog jeugd concerten waar scholen de leerlingen mee naar toe nemen?

  5. @Filantroop,

    Mijn dank voor uw “gearrangeerde” muzikale kennismaking met componist Rameau en uitvoering. Schitterend in het gehoor liggende vertolking.

    Dat laatste roept bij mij de volgende vraag op. Jaren geleden heb ik een onderzoek gelezen van een muziektheoreticus, waarom Aziatisch/Arabische muziek voor de Europese mens als “kattengejank” wordt ervaren. Volgens dat onderzoek was gebleken dat toon en ritmewisselingen, afgezien van gebruikte instrumenten, niet op het Europese “verwachtingspatroon” aansloten.

    Zonder te twijfelen aan het onderzoek, dat ik helaas niet kan reproduceren, is in welke (kinds)omgeving zulks ontwikkeling mogelijk plaatsvindt, wellicht zoals “spraak” ?

    MVG.

  6. Emmanuelle Haïm, met haar sterke maar minstens zo gracieuze armen de lange opera “Hippolyte et Aricie” van Jean-Philippe Rameau dirigerend, moet ook naar meer smaken.

    Hier Emmanuelle Haïm:

    http://www.leconcertdastree.fr/

    En hier de opera:

  7. Nou, het lijken wel de mokerslagen waarmee die andere befaamde Franse barokcomponist Jean-Baptiste Lully zichzelf de dood injoeg. Die sloeg met zijn lange dirigeerstaf zodanig hard op zijn voet dat hij ten gevolge van gangreen de dood vond.

  8. Voor wie weten wil hoe het mogelijk was dat de barokcomponist Jean-Baptiste Lully, die oorspronkelijk Giovanni Battista Lulli genaamd was, zichzelf met een dirigeerstaf de dood in kon jagen, hier het zeer opzwepende “Marche pour la Cérémonie des Turcs” van de componist, uitgevoerd door Modo Antiquo:

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: