Den Haag, het vuil, de stad en de dood

Den HaagIn de Haagse schilderswijk vond afgelopen donderdagavond en voor wat de stad betreft in successie een antisemitisch joelfeest plaats waarbij de politie ook deze keer toekeek en zelfs passief bleef toen de vrije nieuwsgaarders bedreigd werden. Waarschijnlijk ter lering ende vermaak en in opdracht van burgemeester Jozias van Aartsen, hielden ze hun handen in de zakken gestoken. Toch is dit incident niet vreemd aan Den Haag.

Den Haag kwam de twijfelachtige eer toe als eerste naoorlogse stad een burgemeester aan het stadsroer te hebben die een onderduikende Joodse familie in levensgevaar bracht en die dien ten gevolge daarvan omgebracht werd. Niettemin kon Frans Schokking van november 1949 tot juli 1956 burgemeester van de stad blijven en daarna zijn carrière vrolijk voortzetten. Niet zo vreemd omdat degene die de taak opgelegd kreeg oorlogsdelinquenten op te sporen met zijn Bureau Nationale Veiligheid  zelf niet zuiver op de graat was; hij was tijdens de bezettingsjaren een van de drie oprichters van de fascistische Nederlandse Unie, die de Nieuwe Orde erkende.

Den Haag was bovendien één van de steden waar de zuivering van de foute politie niet voltooid kon worden.  In die stad kregen burgers slechts drie dagen de tijd de collaborerende en/of Jodenjagende agenten bij de korpsleiding aan te geven. Wat in de chaos van de bevrijding en het navrante feit dat alle overlevenden van de Holocaust nog niet terug uit internering waren, en de minder gelukkigen helemaal nooit aangifte konden doen, dus ondoenlijk was. Drie dagen de tijd krijgen om aangifte te doen van wat zich over vijf bezettingsjaren afgespeeld heeft, was er dan ook de oorzaak van dat een onbehoorlijk aantal foute politiebeambten, waaronder ook de zogenoemde Schalkhaarders na de oorlog gewoon weer aan de slag kon.

Binnen het politieapparaat was dus nog aanzienlijk grofvuil actief. Of dát echter de reden was dat aangifte doen van grove uitingen van antisemitisme geen kans maakte, weet ik niet. Maar persoonlijk was ik getuige van verscheidene schrijnende gevallen in de beginjaren vijftig tot en met de jaren zeventig van antisemitisme, die om wonderlijke redenen uit de politiedossiers verdwenen dan wel niet vervolgd werden, dan wel heel er gemakkelijk in het bakje sepots terechtkwamen.

In de straat waar ik in de jaren vijftig en zestig woonde waren enkele families actief met het plegen van antisemitische uitingen. Van het stereotiepe “rotjood” tot en met het “ze hebben je vergeten te vergassen” van volwassenen tegen nota bene een kind, leidde ruim tien jaar na de Tweede Wereldoorlog niet tot vervolging.

Een duo rechercheurs, kwam ons ter ore via een toevallige getuige van dit voorval, had bij een van de beklaagde families zelfs gezegd Dat de joden altijd wat hebben. Het tegen een kind roepen dat ze het hebben vergeten te vergassen, werd dus niet vervolgd. In die straat bleek een der aanstichters van het antisemitisme nieuwe bewoner te zijn. Met name de heer K. vond er genoegen in voor het venster met de vinger haakneusbewegingen te maken, antisemitische zinnetjes te roepen en zijn buurtgenoten te vergiftigen.

Het was dan ook wrang toen ondergetekende op dertienjarige leeftijd op het politiebureau geroepen werd wegens het beledigen van een nette medeburger, die o arrogantie ten top, het niet pikte dat zijn antisemitisme beantwoord werd. De vraag, waarom de plegers van het antisemitisme niet ten burelen geroepen werden, bleef dan ook zonder antwoord in de vieze lucht van Den Haag hangen.

Dat de heer K. zelf kort daarop toch nog de landelijke pers zou halen was niet vanwege zijn antisemitisme, maar omdat hij zijn werkgever voor grote bedragen bestolen had en op de vlucht richting DDR opeens bedacht dat hij als ex-priester en ex-SS’er het in dat land waarschijnlijk zeer moeilijk zou krijgen, en dus toch maar uit de trein stapte. Waarom een oud-SS’er die na de oorlog in recidive ging met zijn antisemitisme geen haarbreed in de weg gelegd werd, is voor mij tot op heden raadselachtig. Maar legpuzzels voltooi je pas als er nog maar enkele stukjes liggen.

Ruim 10 jaar later zou zich een ander vreemd feit voordoen. Mijn vader bezat de eigenaardige vaardigheid gezichten uit een dramatisch verleden nooit meer te vergeten. En dat bleek wederzijds want de gewezen SD’er en willige medewerker van de bezetter Van L., die in het Durgangslager Westerbork behulpzaam was passagiers richting Auschwitz en Sobibor te krijgen, herkende mijn vader ook. En dat werd in de vroege jaren zeventig het begin van een reeks intimidaties door Van L. Met zijn Duitse herder en een paar alte Kameraden riep hij al provocerend bij mijn vader herinneringen op aan de tijd dat mijn familie in dat kamp handenwringend en tandenknarsend op de laatste reis wachtte.

Over Van L. wist mijn vader dat hij betrokken geweest zou zijn bij fusillades en mishandelingen, maar of hij er ooit voor veroordeeld was, kon mijn vader niet achterhalen. Noch bij het toenmalige Rijksinstituut voor Oorlogsdocumentatie, noch bij dr. Loe de Jong, noch bij Lodewijk de Beaufort die vanwege het feit dat journalisten in die dagen wél oorlogsmisdadigers konden vinden waar justitie op de handen bleef zitten, in allerijl aangesteld werd om haast te maken met de zoektocht naar deze gruwels van de Tweede Wereldoorlog.

Veroordeeld voor zijn wandaden in bezettingstijd of niet, voor de mishandeling van mijn vader en de antisemitische tirade op die avond in de jaren zeventig werd Van L. zeker niet veroordeeld, want de aangifte bleek om een raadselachtige reden terzijde gelegd te zijn. Het leerde in ieder geval dat je in Den Haag en zoveel jaar na de Tweede Wereldoorlog maar beter geen aangifte van antisemitisme kon doen, tenzij je de kwelling voor jezelf nog groter wilde maken. Van de ongeveer vijftig gevallen waarmee ik vanaf mijn kindsjaren zelf geconfronteerd geweest ben, heb ik dan ook nimmer aangifte gedaan.

Na 1945 en een nie wieder was de eerste stad waar, in tegenstelling tot wat sommigen denken niet het Amsterdam van Job Cohen, maar het Den Haag van de toenmalige burgemeester Wim Deetman dat een Jood buiten de stadspoorten liet jagen.  Deetman liet toe dat keppeldrager Marc Kalmann dertien jaar geleden door de prille voorgangers van ISIS, de stad uitgejaagd werd. En nadat gedaan werd alsof de man alles maar dan ook alles uit zijn duim gezogen had, viel de gehele Nederland pers erover om er een gevalletje Croiset van te maken. Tot een Marokkaanse welzijnswerker toegaf van zeker één zo’n geweldsincident tegen Kalmann getuige te zijn geweest. Maar dat pas nadat Kalmann uit Nederland vertrokken was.

Nu kwamen in die dagen wel vaker zaakjes aan het licht die om allochtonen (maar lees moslims) niet te stigmatiseren verduisterd werden. Dat in Den Haag moslims een tweede antisemitisch joelfeest konden houden, valt daarom op te vatten als symptomatisch verschijnsel in een lange reeks.

Dat deze keer Jozias van Aartsen een vuile rol speelt en zich liever niet bezighoudt met de dreiging die van het moslimextremisme uitgaat, maar zich daarentegen graag ontfermt over kleine overtredingen zoals een kapot achterlicht, was al duidelijk.

Hoewel hij steen en been klaagde over zijn te kleine politiële bemanning in de strijd tegen de criminaliteit, werd die in de vroege duisternis in de winter wel ingezet voor achterlichtrazzia’s, maar kwam de politie handen te kort de criminaliteit aan te pakken. En dat terwijl het toenmalige kabinet toch plechtig beloofd had de politie nog slechts voor de echte zaken in te zetten, bleef de burgemeester erin volharden fietsers die nog wél bereid waren naar hun werk te fietsen rond 7.00 uur in een ijskoude winterse oostenwind van de fiets te trekken.

In de Schilderswijk en andere wijken waar de mens op dat moment nog op één oor lag of de eerste plannen smeedde voor een toekomstige ISIS, of doodsbedreigingen aan het adres van Wilders zat te typen, was echter geen politieagent te bekennen.

Er werd in Den Haag na eerst door boze Turken gekraakt te zijn, een historische synagoge tot moskee omgebouwd. En dat kon makkelijk, want de Joden van de Wagenstraat en omgeving waren tijdens de bezettingsjaren al omgebracht met hulp van de gemeente Den Haag en de plaatselijke politie. Waarom de Turken wel een synagoge maar geen kerk kraakten, want daar waren de bezoeken ook sterk afgenomen, heeft destijds niet tot nadenken uitgelokt, maar blijkt nu toch in een heel ander perspectief te plaatsen.

Maar er was meer. Na iedere ramadan slenterde een lange stoet boze moslims van de Amerikaanse naar de Israëlische ambassade om daar voor het eerst in Nederland openlijk, maar dan wel in een exotische taal, antisemitische teksten te vervoeren. Dat het uiteindelijk uit kwam, was meer toeval dan wijsheid.

Dat het eerste kunstwerk in Nederland dat de boze baarden niet beviel en dus weggehaald diende te worden toevallig in de Openbare Bibliotheek van Den Haag hing, was misschien toch niet zo toevallig. Toen vond men het nog begrijpelijk dat lange tenen zwaarder wogen dan het recht op kunstuiting. Al was dat wel even anders toen Joden zich door het toneelstuk Het vuil, de stad en de dood van de enge Duitser Rainer Werner Fassbinder met antisemitische stereotiepen beschimpt voelden, en gans links Nederland voor de uitvoering was. Het toneelstuk kwam dus uiteindelijk toch op de planken, de opera Aisha dus niet, want Joden kwetsen kon, moslims niet, volgens de vertederende hersenkronkels van de linkse mens.

Enkele jaren geleden kreeg ik een alarmerend bericht binnen. Een oudere vrouw en haar zoon – haar moeder kon zich aan een zeker lot in Auschwitz onttrekken omdat ze tijdens de bezettingsjaren in een Haagse kerk kon onderduiken – was een der slachtoffers van de Haagse cultuur van ander volk eerst en raakte in een volledig geestelijk isolement in haar ooit aangenaam opgezette woonwijk.

In plaats van een regiment agenten neer te zetten om de zaak daar eens goed in de smiezen te houden, tekende op 5 maart 2010 burgemeester Jozias van Aartsen  EEN MACHTINGING TOT BINNENTREDING IN EEN WONING om de keukengeiser van anderhalf jaar oud van deze vrouw te laten inspecteren door de mannen in de lange lederen jassen. Want wegens haar geklaag moesten niet de veroorzakers van de klachten maar werd de klaagster de mond gesnoerd.

Niet veel later kregen niet de illegale en lastgevende bewoners van de wijk een verzoek tot verwijdering, maar juist zij en haar zoon een welwillend aanbod te verhuizen. Een geluk bij een ongeluk, want ze woont nu in volle tevredenheid in een kleine gemeente waar buren elkaars taal spreken en vriendelijk voor elkaar zijn.

Bij een kleine toetsing door ondergetekende bleken achter de autochtone namen van de telefoonnummers ter plaatse geen legale autochtonen maar illegale vreemdelingen te schuilen die geen duimbreed in de weg gelegd werden. Maar Jozias van Aartsen had nu eenmaal zo zijn voorkeuren.

Toen in de door de massa-immigratie volgestouwde wijken de criminaliteit en het geweld minarethoog stegen, bedachten zalvende theedrinkers het plan der buurtvaders. Dat plan kreeg zelfs de Hein Roethof-prijs toegekend. Maar in de dagen dat in verscheidene probleemwijken van het land buurtvaders tot diep in de nacht over straat slopen, liet ik er al geen misverstand over bestaan dat een parapolitiële organisatie van moslims in wijken waar toen nog een gemengde bevolking woonde een voorbode zou worden van erger.

Dat sedert de stichting van het leger van buurtvaders de criminaliteit niet afnam, het geweld juist toenam, en moslims zelfs zodanig doorschoten in de radicalisering dat die zoals uit afgelopen weken bleek ongehinderd door de nette medemoslims en buurtvaders, antisemitische joelfeesten konden houden en Jozias van Aartsen er een goedgekeurd op kon stempelen, zal echter niet alleen Joden de rillingen over de rug bezorgen. Die vormen, zoals ik hier onlangs nog schreef slechts de kanarie in de kolenmijn.

Het was Bob Smalhout die op 22 november 2003 in de Telegraaf, in een tijd toen dat nog volstrekt niet door de beugel kon, het Hamas, Hamas Joden aan het gas (zo lang is dat dus al aan de gang!) door moslims, met de straatschenders van de SA tijdens het Duitse interbellum vergeleek.

Vrijwel de gehele linkse tearoom duikelde moraliserend over hem heen. Toen ongeveer was het nog mogelijk een keerpunt in te lassen om erger te voorkomen. Maar het legertje van stads- en landsbestuurders koos voor pappen en nathouden. Terwijl de politie toekeek en Pechold uitriep dat bij antisemitische spreekkoren niet aan het ergste gedacht moest worden, ging het van kwaad tot erger en schreeuwen met regelmaat stromen moslims nu hun haat uit.

Met de geest uit de fles, weet je dat je die niet meer door de slanke flessenhals teruggeduwd krijgt. Een dorpsgek die niet eens in staat was zijn simpele rechtenstudie te voltooien mocht dan Wilders wegens diens standpunt over de toetreding van Turkije tot de EU uit de VVD geflikkerd hebben, nu de VVD zelf een vent in dienst heeft die het antisemitisme accepteert, wordt het voor die partij moreel heel erg problematisch.

Want Jozias van Aartsen die toestond vanaf daken van gewone woonhuizen luidsprekers à la Hitler in zijn beste dagen maar dan op zijn Arabisch over het Haagse volk te laten schallen, die uitsprak dat hij de teruggekeerde ISIS-moordenaars met rust zou laten en nu tot twee keer toe in Den Haag antisemitische joelfeesten toegelaten heeft, is wel een prominent lid van die VVD.

De stad waar ondergetekende zich niet meer veilig voelde en dus verliet staat nu nummer 1 als jihadcity te boek. Ik heb het allemaal zien opkomen en voel me opgelucht dat ik er niet meer woon.

Maar Jozias van Aartsen zit er nog steeds.

Advertenties

21 Responses to “Den Haag, het vuil, de stad en de dood”

  1. Mijnheer Filantroop.
    Gij als Hageneis van voorheen is op uw hart getrapt, hard, getrapt flink getrapt.
    Deze “import” (dus) Hagenaar uit de Gordel van Smaragd, die “ze eighe er (nog wel) teus foelt” in de stadt van de eujevâghs, voelt met u mee.

  2. Waarom is men nu feitelijk bang voor de Russen en drukt men de vredelievende gelovige aan de borst?

    Ik denk dat men de verkeerde te pakken heeft.

    Maar ja waar komt nu eindelijk eens de grote bevrijder naar voren nu ook Wilders het laat afweten, of komt er een andere grote bevrijder die ons ook naar het vredelievende geloof lijdt/leidt?
    Het verhaal uit einde oorlog herken ik helemaal.
    De Koppen van de meisjes werden kaal geschoren, de rest kwam er HEEL GOED mee weg.

    Denk dat DAAROM ook men nu die Vredelievende aan de borst drukt, men denkt er weer mee weg te komen straks– ik betwijfel of dat weer lukt.

    Aan de andere kant, de ratten verlaten het zinkend schip eerst en lopen over.
    Zou die hoge man uit Den Haag dat ook alvast doen?

    • Hoe zo laat Wilders het afweten, dit vind ik een zeer foute opmerking van u!

      Het zou beter zijn eens meer waardering voor de heer Wilders
      op te brengen!

      Het spreekwoord luidt nog altijd, dat de beste stuurlui aan wal staan!!

  3. Het gaat er in deze reactie niet om te wedijveren met uw schrijfkunst, meneer Filantropius, u bent een sieraad in het Nederlandse taalgebied. Maar het zou goedkoop zijn om voor te stellen dat uw publicaties eens in druk gaan verschijnen, als literatuur op de leeslijst van middelbare scholieren, want naar verwachting zal dat niet gebeuren. De paps en de mams van die kinderen komen in uw verhalen niet zo goed uit de verf.
    Als Nederlandse bejaarde weet ik natuurlijk heel goed dat u gelijk heeft, maar de waarheid is niet overal geliefd, zeker niet in de kringen waar men liever een oogje toeknijpt voor ontwikkelingen zoals deze door u zijn beschreven.
    Wat zouden wij weten van de gruwelen die plaatsvonden gedurende 1942-43, toen in de verborgenheid Europese burgers werden overgeplaatst naar buitenlandse werkkampen … Het is heel merkwaardig dat die zorgvuldig door de toenmalige Duitse overheid in stand gehouden misleiding en verbloeming van de feiten, bekend zijn geworden uit dagboeken.
    Misleidende overheidspropaganda is er nog altijd. Heel goed dat u er ook bent, hr. Filantropius.
    Met u deel ik de zorg voor de toekomst van onze kinderen.

  4. Dit vind ik een mooie column .: een schrijnende aanklacht.
    Een persoonlijke getuigenis over het aantasten van de menselijke waardigheid.
    Wat van Aartsen uit uw spiegel haalt, wil ik niet weten.

  5. Ik zou wel eens willen weten hoe de leden van de VVD er over deze .
    burgemeester denken
    Of zijn ze het met hem eens?

  6. Onder het toeziend oog van Nederlandse militairen vond in Srebrenica de grootste massamoord op Europese bodem sinds Auschwitz, Dachau en Treblinka plaats, Enkele jaren later, in 2001, trad de regering Kok 2 hiervoor alsnog af. Politiek verantwoordelijken als premier Kok en defensieminister Joris Voorhoeve hebben excuses gemaakt, zij het zwakjes. Maar Jozias van Aartsen, in Kok 2 Minister van Buitenlandse zaken, bleef halsstarrig volhouden dat hem geen enkele blaam trof. Wegkijken, en nooit je verantwoordelijkheid nemen. Ook toen al…

  7. Prachtig geschreven en nog waar ook. Een pareltje.

  8. Filantropius, bedankt voor deze column.

  9. Goed dat het zwart op wit staat en mede is verankerd op het internet, zodat deze schande nooit vergeten wordt.

  10. De zoveelste column warvan ik onder de indruk ben maar helaas behoor ik tot de uitzonderingen. PROFICIAT

  11. Pas nu was ik in de gelegenheid uw uitstekend doch pijnlijk artikel over uw jeugd te lezen, Filantroop. Een waarheid over het kennelijk diep geworteld publiekelijke en jarenlang democratisch “gekozen” bestuur in het Haagse.

    Uitstekend en recht uit het hart geschreven alsook onderbouwd met een briljante pen…….. Het Haagse ken ik niet, maar vermoed dat in Amsterdamse ook zulke enclave zich voordoen.

    Goed dat u verhuisd is!

  12. Goed stuk.
    Maar wat TRIEST.

  13. De titel die Filantropius aan zijn artikel geeft, is voortreffelijk. Vooral het vuil en de dood zijn, anno 2014, typerend voor de stad Den Haag. Een buitenstander die door Den Haag loopt, krijgt het idee dat hij in een Islamitische stad in het Middenoosten of Afrika ronddwaalt. Van het Nederlandse karakter van weleer, is weinig over gebleven. Tien jaar geleden had ik bezoek uit ’s Hertogenbosch. Toen wij door de stad liepen, vroeg de vrouw: “zijn in Den Haag nog wel Nederlanders ?” Mijn antwoord was dat er nog hier en daar wat Nederlanders te vinden zijn, maar niet veel!.
    Degenen die zich over ISIS en Jihad vlaggen klagen, hebben het mis. Den Haag is al door de Islam bezet. In grote delen van de stad heerst al de Sharia Wet. Blanke autochtonen doen hun best de stad uit te vluchten. Helaas lukt het niet iedereen.. Den Haag is tot een doodval voor autochtonen en anders denkenden geworden. Maar dat interesseert Jozias van Aartsen niet. Hij zit lekker in zijn slangenkuil. Van tijd tot tijd gaat hij lintjes knippen en hoge bezoek verwelkomen in de “stad van Vrede en Recht”. Hij wacht zijn tijd rustig af. Hij woont – zo ver ik weet – in Wassenaar, dus wat kan hem zo’n peststad interesseren? . Helaas zijn apathie en minachting kunnen voor heel Nederland duur komen te staan. Het is niet ondenkbaar dat de kers verse Jihadisten, die naar Den Haag terugkeren, zouden hun verworven kennis in de praktijk brengen. Zie: https://www.youtube.com/watch?v=CriiNN-7Rlo Jong geleerd oud gedaan!. De nabije toekomst zouden Nederlanders ten prooi vallen aan praktijken van Islamitische psychopaten. Uit de sharia wijken van Den Haag zouden worden raketten en bazooka’s afgeschoten. Ze kunnen ook op het stulpje van Van Aartsen of andere gevoelige plekken vallen.

    Den Haag verdient zo snel mogelijk een andere burgemeester, voordat het te laat wordt!

  14. “Oh! Oh! Den Haag, Stad achter de Duinen” is van een doodnormale “Tyfus stad” tot een Jihadstad van Nederland geworden. Den Haag heeft bijna geen Hagenezen meer. Ieder die dat kon is allang weggevlucht. Paar arme stakkers zijn er nog en hun leven is in groot gevaar. Hamas, Al Nustra en ISIS hebben hun hoofdkwartier nog geen 500 meter van de Tweede-Kamer vandaan en een klein kilometertje van het huis van Hare Majesteit Beatrix (Huis ten Bosch). Men moet niet vergeten dat de terugkerende Syrie-strijders zijn onder andere tot terugkerende gourmet kannibalen geworden. Ze houden wel van een gebraden lendenstuk gemaakt van menselijk vlees. Misschien kunnen ze nog wat met de kont van Van Aartsen; als die niet te taai is..

  15. Dank heer Filantropius voor deze zoveelste parel. Drie jaar geleden trof ik uw stukken voor het eerst aan op Amsterdam Post. Alles wat ik sindsdien van u heb gelezen was zeer de moeite waard. Ik hoop van harte dat u nog vele jaren in goede gezondheid gegeven zijn. Egoïstisch als ik ben, hoop ik nog evenzovele jaren van uw stukken te mogen genieten.

  16. Filantropius ik heb weer genoten van je schrijfstijl en met open mond van verbazing het verhaal gelezen. Geschiedenis die aan mij ontgaan is, en dat terwijl ik 13 jaar in Den Haag woonde. Net als Peter Schilperoord hoor ik ook bij de bejaarden en zie met verdriet toe hoe de wereld, en vooral Europa verandert. Den Haag geen uitzondering en al weer achteruit gegaan sinds mijn laatste bezoek in 2008, waarbij ik me eveneens moest afvragen: “Waar zijn de Nederlandse mensen?” Op straat ving ik maar weinig Nederlands op en in de binnenstad was ik zelfs bang.
    Wat een gave van je vader om nooit gezichten te vergeten. Ik ben erg onder de indruk van jouw geschiedenis Filantropius. Ben blij dat je uit die stad vertrokken bent.

Trackbacks

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: