Archive for maart, 2015

maart 31, 2015

Hollywoodacteur Michael Douglas herontdekt het Jodendom en tegelijk het antisemitisme

“Sjaloom uit Jeruzalem!” 22 juni 2014. Acteur Michael Douglas en zijn zoon Dylan bezoeken de Stad van David in de Oude Stad naar aanleiding van de Bar Mitzwah van zijn zoon.

Enkele maanden geleden kreeg de zoon van de beroemde Hollywoodacteur Michael Douglas, Dylan Douglas, een reeks antisemitische verwensingen naar het hoofd geslingerd toen ze op reis waren in Europa. Het feit dat Dylan een Davidster droeg had bij zijn aanvaller blijkbaar de stoppen doen doorslaan. Het werd de eerste confrontatie van Dylan met het latent aanwezige Europese antisemitisme.

spartacusDe Thracische slaaf Spartacus (Kirk Douglas in 1960) komt in 73 v. Chr. in opstand tegen de Romeinse bezetters

De vader van Michael Douglas en grootvader van Dylan, Kirk Douglas, gekend o.a. door zijn hoofdrol in de blockbuster Spartacus (plaatje rechts), is Joods en werd geboren als Issur Danielovitch in Amsterdam, New York. De moeder van Michael, Diana Dill uit de Bermuda Eilanden, is een niet-Joodse christen.

De grootouders van Michael Douglas, Bryna ‘Bertha’ Sanglel en Herschel ‘Harry’ Danielovitch, waren Joodse immigranten afkomstig uit Chavusy, Wit-Rusland die omstreeks de eeuwwisseling van 1900 naar de VS immigreerden op de vlucht voor de Russische pogroms tijdens de Tsarentijd.

Dylan, thans 14 jaar oud, is de zoon van Michael Douglas en Hollywoodactrice Catherina Zeta-Jones met wie hij ook nog een dochter kreeg, Carys Zeta Douglas. Michael Douglas kreeg geen religieuze opvoeding van zijn ouders maar hij bekende in januari 2015 dat hij zich tegenwoordig identificeert als een Gereformeerde Jood, ook wel liberale Joden genoemd. Zijn zoon Dylan had eerder in juni 2014 een Joodse Bar Mitzvah ceremonie en de familie Douglasreisde naar Jeruzalem, Israël, om deze bijzondere gelegenheid te vieren.

In The Los Angeles Times (LA Times) van 14 maart 2015 reageerde Michael Douglas als volgt op de eerste antisemitische aanval waarmee zijn zoon Dylan onvrijwillig te maken kreeg. Hieronder een fragment uit zijn open brief in de LA Times:

Antisemitisme, heb ik gezien, is als een slapende ziekte die opflakkert met de volgende politieke trigger. Naar mijn mening zijn er drie redenen waarom antisemitisme thans opnieuw in alle hevigheid opduikt.

De eerste is dat historisch het meer virulent toeneemt wanneer en waar dan ook het slecht gaat met de economie. In een tijd wanneer de inkomensongelijkheid toeneemt, wanneer honderden miljoenen mensen leven in extreme armoede, beschouwen sommigen de Joden als een handige zondebok in plaats van kijken naar de echte bron van hun problemen.

Een tweede oorzaak die aan de basis ligt van het antisemitisme is afgeleid van een irrationele en misplaatste haat jegens Israël. Veel te veel mensen zien Israël als een apartheid staat en geeft het volk van een hele religie de schuld voor wat in werkelijkheid interne nationale-beleidsbeslissingen zijn. Is er iemand die echt gelooft dat de onschuldige slachtoffers in die koosjere winkel in Parijs en deze tijdens de bar mitzvah in Denemarken ook maar iets te maken hadden met het Israëlisch-Palestijnse beleid of de bouw van nederzettingen 2000 mijlen verder?

De derde reden is louter demografisch. Europe is tegenwoordig de thuis van 25 miljoen tot 30 miljoen moslims, twee maal zoveel als ‘s werelds volledige Joodse bevolking. In om het even welke gemeenschap van die omvang, zal er altijd een extremistisch randverschijnsel zijn, mensen die geradicaliseerd zijn en gedreven door haat, terwijl zij alles verwerpen wat religie zou moeten leren: respect, tolerantie en liefde. Wij zien thans de versterkte effecten van dat kleine, geradicaliseerde element. Met het Internet, kan dit virus van de haat met grote snelheid van natie tot natie trekken en Europa’s nieuwe epidemie van antisemitisme van brandstof voorzien. Het is hoog tijd voor ieder van ons om zich uit te spreken tegen deze haat.

Opkomen [tegen het antisemitisme] is de verantwoordelijkheid van onze politieke leiders. De Franse Minister-president Manuel Valls heeft duidelijk gemaakt dat antisemitisme in strijd is met de moraal en de geest van Frankrijk en dat antisemitisch geweld een misdrijf tegen alle Fransen is dat geconfronteerd moet worden, bestreden en gestopt. Hij daagde zijn natie uit om aan de wereld te vertellen: Zonder zijn Joden, zal Frankrijk niet langer Frankrijk zijn.

[..]

Dus is dat onze uitdaging in 2015 en ieder van ons moet die uitdaging aannemen. Want enkel als wij het antisemitisme confronteren telkens wanneer we het zien, als wij het individueel en als samenleving bestrijden, en om het even welk platform gebruiken om het aan de kaak te stellen, dan kunnen wij de verspreiding van deze waanzin stoppen.

door Michael Douglas

Met dank aan Brabosh.com

maart 27, 2015

Geen vrede in onze tijd

 

Door Charles Krauthammer, politiek columnist van The Washington Post en winnaar van de Pullitzer prijs. Vertaling: Joost Majoor, 26 maart 2015.

left gaza

Van alle dwaze reacties op de schitterende verkiezingsoverwinning van Benjamin Netanyahu, is er niets zo prominent aanwezig dan het idee dat vredesvooruitzichten nu er niet meer toe doen omdat Netanyahu verklaarde dat er geen Palestijnse staat zal komen zolang hij premier van Israël is.

Ik heb nieuws voor de roepende massa: Er was ook geen vrede en geen Palestijnse staat gekomen met Isaac Herzog als premier.

Of daarvoor met Ehud Barak of Ehud Olmert. De laatste twee waren (niet-Likoed) premiers die de Palestijnen hun eigen staat aanboden – met de hoofdstad in Jeruzalem en elke Israëlische nederzetting in het nieuwe Palestina ontruimd – allemaal fel afgewezen.

Dit is geen oude geschiedenis. Dit vond plaats is 2000, 2001 en 2008 – drie maal een aanbod van vrede met verbazingwekkende concessies in de afgelopen vijftien jaar, en elke keer afgewezen.

Maar de fundamentele werkelijkheid blijft: Deze generatie van Palestijnse leiders – van Yasser Arafat tot Mahmoud Abbas – heeft nooit en zal nooit zijn naam ondertekenen onder een definitieve vredesregeling die het land deelt met een Joodse staat. En zonder dat, zal geen Israëlische regering, van welke aard dan ook, instemmen met een Palestijnse staat.

Vandaag is er echter nog een tweede reden waarom een vredesakkoord niet mogelijk is: de uiterste instabiliteit van het hele Midden-Oosten. Voor een halve eeuw werd het geleid door dictators die niemand leuk vond, maar waar je zaken mee kon doen. Bijvoorbeeld, de uit 1974 stammende overeenkomst tussen Israël en Syrië over terugtrekking leverde meer dan vier decennia van bijna volledige stilte op die grens omdat de Assad-dictatuur zo besloot.

Die autoritaire orde is verdwenen, omvergeworpen door de Arabische Lente. Syrië wordt geteisterd door een burgeroorlog van meerdere kanten, die 200.000 mensen heeft gedood en al-Qaeda-bondgenoten, Hezbollah-strijders, regeringstroepen en zelfs af en toe een Iraanse generaal sluipend langs de Israëlische grens. Wie erft die autoritaire orde? Dat weet niemand.

In de afgelopen vier jaar had Egypte twee revoluties en drie totaal verschillende regimes. Jemen ging zo snel van pro-Amerikaanse naar Iraanse satellietstaat dat de Verenigde Staten in paniek zijn ambassade moest evacueren. Libië is gegaan van de waanzinnige autoritaire Moeamar Gaddafi naar een door jihadi’s gedomineerde burgeroorlog. Op woensdag werd Tunesië, het enige relatieve succes van de Arabische Lente, zo getroffen door een grote terreuraanslag dat de minister-president zei “dat hij zich ging richten zich op de stabiliteit van het land.”

Van Mali tot Irak, alles is in beweging. Te midden van deze chaos, door welk wonder zou de Westelijke Jordaanoever, verscheurd door een bittere strijd tussen Fatah en Hamas, een eiland van stabiliteit zijn? Wat zou elk Israëlisch-Palestijns vredesakkoord zelfs een zekere mate van duurzaamheid geven?

Er was een tijd dat Arafat opperbevelhebber van de Palestijnse beweging was op de manier zoals Gaddafi de baas over Libië was. Maar Abbas is opperbevelhebber over niemand. Waarom denkt u dat hij zich in het elfde jaar zit van een ambtstermijn van vier jaar, en de afgelopen vijf jaar weigerde om verkiezingen te houden? Omdat hij bang is dat hij zal verliezen van Hamas.

Met of zonder verkiezingen, kan de Westelijke Jordaanoever in een oogwenk in de handen van Hamas vallen. En op dat moment regent het vuur op Tel Aviv, de luchthaven Ben Gurion en het hele Israëlische stedelijke kerngebied – net zoals het vuur regent in het zuiden van Israël vanuit Gaza wanneer voor Hamas uitkomt, dat de eerste Palestijnse staat veranderde in een terroristische afvuurbasis.

Elke Arabisch-Israëlische vredesregeling eist van Israël gevaarlijke en inherent onomkeerbare territoriale concessies op de Westelijke Jordaanoever, in ruil voor beloften en garanties. Onder de huidige omstandigheden zouden deze worden geschreven op zand.

Israël wordt omringd door jihadi-terroristen in de Sinaï, Hamas in Gaza, Hezbollah in Libanon, Islamitische Staat en Iraanse bondgenoten in Syrië, en een vriendelijk, maar zeer kwetsbaar Jordanië.

Israëli’s hebben geen idee wie eindigt met de regering van een van deze plaatsen. Zal de Islamitische Staat doorstoten naar de Israëlische grens? Zal de Iraanse Revolutionaire Garde verschijnen op de Golanhoogvlakte? Dat weet niemand.

Wel, zeggen de critici. Israël kan garanties van buitenaf krijgen. Garanties? Net als het Budapest Memorandum uit 1994, waarin de Verenigde Staten, Groot-Brittannië en Rusland Oekraïne “territoriale integriteit” gegarandeerde? Net als de rode lijn in Syrië? Net als de unaniem aangenomen VN-resoluties die elke Iraanse verrijking van uranium illegaal verklaart – nu effectief waardeloos geworden?

Vrede wacht op drie zaken. Een eventuele Palestijnse acceptatie van een Joodse staat. Een Palestijnse leider bereid om een deal op basis van dat uitgangspunt te ondertekenen. Een zekere mate van stabiliteit in de regio die het mogelijk maakt dat Israël die potentieel fatale terugtrekking van gebied op basis van zo’n deal kan riskeren.

Ik denk dat zo’n dag zal komen. Maar er is geen enkele kans, dat dat nu komt of zelfs binnenkort. Dat is in wezen wat Netanyahu donderdag zei in de verklaring – en verzachting – van zijn uitspraak over de afwijzing van een Palestijnse staat.

In de tussentijd, begrijp ik de verpletterende teleurstelling van de regering-Obama en zijn slippendragers van de media op het spectaculaire succes van de buitenlandse leider die zij meer dan enige ander verafschuwen op deze planeet. De daaruit voortvloeiende boosheid en het sputteren zijn begrijpelijk, en onbetamelijk.

Het beschuldigen van Netanyahu voor het weerhouden van vrede, is echter hersenloos.

 

Overgenomen van Likoed Nederland.

 

maart 27, 2015

Afshin Ellian: “Voor Nieuwsuur is ‘Vervloek de Joden’ kennelijk niets bijzonders”

nieuwsuur-logo

Over hoe marxisten de rol van de nationaalsocialisten in het oppoken van het antisemitisme overgenomen hebben en daarin steunpilaar van de islam zijn.

Lees hier verder.

 

maart 26, 2015

Waarom mag Israël niet bestaan in het Midden-Oosten? Eeuwige Jodenhaat [Benno Barnard]

arab-world

Op zondag 1 maart 2015 woonde ik de presentatie bij van het nieuwste boek van dr. Hans Jansen. Het boek draagt als titel: “Waarom mag Israël niet bestaan in het Midden-Oosten?” De presentatie werd uitstekend ingeleid door Benno Barnard en Yvonne Caluwaerts. Gisteren plaatste ik hier de inleiding van Yvonne Caluwaerts, vandaag krijgt u deze van Benno Barnard.

Waarom mag Israël niet bestaan in het Midden-Oosten?

Dames en heren,

Hans Jansen heeft een verpletterend boek geschreven, ook letterlijk, want het telt duizend pagina’s en je kunt er een vijand mee doodslaan, als met een ezelskaakbeen… Het heet Waarom mag Israël niet bestaan in het Midden-Oosten en dat is een goeie vraag. Een dubbele vraag zelfs: waarom mag Israël van de islamitische staten niet bestaan, maar ook: waarom mag het van een deel van de westerse elite niet bestaan?

waarom1

Aan dit fenomeen moest ik denken toen ik onlangs de Israëlische ambassade in Brussel bezocht. Die ambassade is noodgedwongen een fort, gelegen in een afgesloten zijstraat vol betonblokken, bewaakt door para’s met hun machinegeweer als een baby op de buik, en het gebouw zelf omringd door een veiligheidsmuur, bezet met tientallen cyclopenogen. Maar binnen grijnst iedereen naar je, zegt sjaloom en maakt grapjes.

En zo is het een metafoor van Israël zelf.

Weer thuis moest ik terugdenken aan de Zesdaagse Oorlog. Nog zie ik mijn ouders bij de radio zitten (wij hadden geen televisie), en weer zie ik de opgeheven vuist van mijn vader toen hij uitriep: ‘Verdomd, verdomd, ze hebben ze de woestijn in gedreven!’ De tranen stroomden over zijn wangen; het was voor hem een nieuw Duitsland dat verslagen was.

Na 1967 en zeker na de oorlog van 1973 is de sympathie die in Nederland voor Israël bestond geleidelijk omgeslagen. Ik ga die ontwikkeling hier niet uitdiepen – maar feit is dat er een krachtige Palestina-lobby bestaat, die gesteund wordt door de hersenen en de grote mond van linkse intellectuelen en de nog grotere mond van hier levende moslims.

Een paar voorbeelden. De voormalige katholieke Nederlandse premier Dries van Agt heeft op ieder beschikbaar dak staan schreeuwen hoe slecht Israël wel niet is en dat wij dringend met die aardige, redelijke mensen van Hamas moeten gaan praten maar niet met Geert Wilders. Op de VRT heb ik horen verklaren dat er in 1948 ‘miljoenen’ Palestijnen zijn verjaagd. In Den Haag demonstreerden een stuk of twintig in boerka gehulde dingen voor het meest gemaltraiteerde woord dat er bestaat: vrijheid. Een van de dingen schold een aanwezige journalist uit. Het ding noemde hem: Jodenhond. En de Belgische ‘Dichter des Vaderlands’ Charles Ducal gunt de Joden beslist geen vaderland en publiceerde een stuitend antisemitisch gedicht (ik schreef erover in Joods Actueel).

Tegen al deze mensen zeg ik: ‘Bent u tegen Israël? Heel goed, maar dan kunnen wij geen vrienden zijn, ook al bent u ongetwijfeld intelligent genoeg om uw antisemitisme als anti-zionisme te camoufleren en dom genoeg om het zelf niet meer als Jodenhaat te herkennen.’

Antisemitisme is de ongrijpbare substantie waarin het Kwaad zich heeft samengetrokken – het is de duivel die zijn mond niet kan houden. Maar omdat de duivel erg sluw is, heeft hij zich nu verstopt in dat o zo misleidende begrip ‘antizionisme’.

De Europese decadentie bestaat erin dat de Europese intelligentsia in meerderheid niet wil begrijpen dat ‘de Palestijnse kwestie’ helemaal niet over land gaat, maar een pan-Arabisch en pan-islamitisch project is Israël te vernietigen. Het makkelijkste kan men dat demonstreren aan de hand van beelden uit een groot land dat een vredesakkoord met Israël heeft, Egypte namelijk.

Tijdens de recentste Gaza-oorlog stonden er Egyptenaren te demonsteren tegenover de Israëlische ambassade in Cairo. Op hun borden stonden swastika’s en teksten als ‘The Gas Chambers Are Ready’. Mensen als Dries van Agt en Lucas Catherine en hun geestverwanten begaan een misdaad door daarover te zwijgen.

Die borden illustreren datgene wat Hans Jansen in zijn boek bewijst: dat Israël wordt omringd door Jodenhaat. Ik citeer pagina 597:

‘Het afschilderen van zionisten en Joden als “de afstammelingen van apen en zwijnen”, dat wereldwijd een traditioneel thema is in de islam (in Koran, Hadith, exegese van Koran en in preken van imams), maar in het verleden van geen praktische betekenis voor de omgang met Joden, werd pas relevant na de zesdaagse Oorlog en is de laatste jaren in de Arabische en islamitische wereld in de media, als gevolg van de Tweede Intifada, zeer wijd verspreid.’

Tijdens die laatste Gaza-oorlog braakten de leden van de linkse moskee de gebruikelijke rituele vervloekingen uit, die een diep antisemitisme bevredigden. Dat Israël – altijd in reactie op agressie – uitsluitend militaire doelwitten aanviel en Hamas systematisch civiele… ach, hoe convenabel dit te vergeten.

Met enkelen van hen poogde ik een gesprek te voeren over de ware aard van Hamas. Dat gesprek was onmogelijk. Pales-tijnen waren zielig. Het westen deed lelijk tegen ze. En de Joden bedreven apartheid, genocide en nog een aantal verwerpe¬lijke dingen. De Europese Unie moest Israël onverwijld boycotten.

Dat laatste is eenvoudig de moderne variant van wat leden van de Sturmabteilung en rancuneuze kleine Duitse burger-mannetjes in de jaren dertig op Joodse winkelruiten kalkten: Kauft nicht bei Juden!

Waarom willen hoogopgeleide linkse mensen niet inzien wat de ware aard van Hamas is? Wat verklaart het monsterlijke verbond tussen hele en halve Europese communisten en bloeddorstige, vrouwenhatende gekken met een middeleeuws wereldbeeld?

Ik denk dat ik het antwoord ken. Hamas (en de hele islamitische wereld) poseert met een zeker dramatisch talent als slachtoffer, en links is van oudsher dol op slachtoffers. Boven-dien koestert ook Hamas een utopie. En utopisten herkennen hun soortgenoten, net als honden. In de utopie van Hamas is de wereld een plek die gezuiverd is van Joden – om die paradijselijke toestand te verwezenlijken is bijvoorbeeld de moord op Joodse kleuters wenselijk, want die groeien anders toch maar op tot soldaten van de Zionistische Entiteit. Ik vertel hier geen sick joke, het maakt deel uit van het strijdplan van Hamas. Ondertussen worden Palestijnse kinderen uit de Gazastrook in Israëlische ziekenhuizen gratis behandeld.

In de islamitisch-fundamentalistische utopie begint alles dus met het uitroeien van de Joden. Dit vervelende aspect van de Palestijnse droom wordt door de westerse utopisten luidkeels verzwegen. Het toejuichen zou hen ook te zeer in verlegenheid brengen, al heb ik zo het idee dat sommigen onder hen in stilte vinden dat de Joden hun ondergang aan zichzelf te danken zouden hebben – dat laatste geheel in de traditie van grote Europese antisemieten als graaf de Gobineau en H.S. Chamberlain.

Maar er is ook dit aspect: de mogelijkheid de Joden ervan te beschuldigen zich ‘als nazi’s te gedragen’ en een ‘Palestijnse holocaust’ te organiseren (want al deze stuitende aantijgingen lees je) ontslaat de linkse Gutmensch van dat knagende, onuitstaanbare schuldgevoel over ons antisemitische Europese verleden.

Maar het is allemaal nog veel erger. De grootste schok die Hans Jansen ons in zijn boek bereidt is deze: de extremistische visie van Hamas, Iran, Hezbollah, IS, de zelfmoordenaars… is die van een overweldigende meerderheid van de moslims. Dat begint met het onderwijs: iedere volgende generatie zal de Joden even enthousiast haten als de vorige. Ik geef u ter illustratie de titel van de hoofdstukken in het boek van professor Jansen betreffende het onderwijs in het Midden-Oosten:

-Onderwijs van Israëlische regering in dienst van vreedzame coëxistentie van Palestijnen en Israëliërs

-Onderwijs van autoriteiten in Syrië moedigt leerlingen aan om Israël in heilige oorlog te vernietigten

-Onderwijs van autoriteiten in Saoedi-Arabië moedigt leerlingen aan om Israël in Jihad te vernietigen

-Onderwijs van autoriteiten in Egypte moedigt leerlingen aan om Israël in jihad te vernietigen

-Onderwijs van Iraanse Islamitische Republiek moedigt leerlingen aan om Israël in jihad te vernietigen

Ben ik, is Hans Jansen een vijand van de islam? Welnu, ik zal eens een vijand van de islam aan het woord laten. Het betreft een commentaar op Hamas:

‘Voor de moslims is doden een vrijetijdsbesteding. En als ze geen vijand vinden om te doden, doden ze onder elkaar. Het is onmogelijk dat een volk dat zijn kinderen opvoedt met de dood en het martelaarschap, en dit om zijn schepper te behagen, tegelijkertijd de liefde voor het leven onderwijst.’

Woorden van een Arabische vrouw, Wafa Sultan, een Syrische sociologe, werkzaam in de Verenigde Staten.

De gevaren die Israël bedreigen zijn gevaren voor hele westerse wereld. De islam heeft voldoende fundamentalisten om ons langdurig in een oorlogssituatie te houden. En Israel is het ideologische front, ook wanneer daar niet de facto gevochten wordt, zoals momenteel. Het moslimfundamentalisme is ons aller vijand. Maar het is moeilijk voor ons, hedendaagse Europeanen, om nog een vijand te herkennen. Niet alleen de oikofobie, de uit vage onlustgevoelens geboren afker van de eigen beschaving, maar ook de psychologie heeft onze beschaving ondermijnd. Van de psychologie mag je met een beschuldigende vinger naar je ouders wijzen, maar niet naar een vijand. Vijanden zijn mensen die zelf door hun ouders zijn misvormd en hen treft dus geen schuld.

Overdrijf ik? Toen ik in 2010 fysiek te maken kreeg met de intolerantie van de islam –Sharia4Belgium verhinderde toen een lezing van mij aan de Universiteit van Antwerpen – hoonde de linkse pers mij: ik had het zelf gezocht. Inmiddels blijk ik nog veel meer gelijk te hebben gehad dan ik toen al vreesde: de leden van Sharia4Belgium zitten in de gevangenis of hebben zich bij IS aangesloten. En ten bewijze van de islamitische intolerantie hebben wij hier, vandaag, in een West-Europese stad, in het jaar 2015, zwaarbewapende para’s voor de deur nodig.

zionistenpijperMaar niet alleen jihadisten zijn onze vijanden, ook al die andere Jodenhaters en Israëlverketteraars zijn dat, van Lucas Catherine tot Abou Jahjah. Toen Bart De Wever opriep om Joodse instellingen te beschermen met de hulp van het leger, tweette Abou Jahjah in afschuwelijk Nederlands: ‘Waar was je leger toen Hans van Temsche Allochtonen en kinderen in klare daglicht in Antwerpen neerknalde?’ De tweet werd verzonden ter attentie van ‘Zionistenpijper’.

Ik geloof niet dat we hieruit kunnen afleiden dat De Wever de bedoelde seksuele handeling soms met een zionist verricht, maar wel dat iemand die de Joodse gemeenschap wil beschermen in de ogen van Abou Jahjah een zionist is. Wat betekent dat de leden van de Joodse gemeenschap dan a fortiori zionisten zijn, met andere woorden: slechte mensen die je gerust mag doodschieten.

Zionisme.

Op pagina 847 van zijn boek citeert Hans Jansen Al-Jazeera, een zender waarvan de meeste westerkingen menen dat die het Arabische fatsoen vertegenwoordigt. In een bepaalde talk-show ging het ‘over deze interessante vraag: “Is zionisme slechter dan nazisme?” Dr. Faisal al-Qassam, de gespreksleider, verwoordde in het debat de mening van een kijker die had geëmaild:

“De zonen van Sion, die onze God heeft getypeerd als de zonen van apen en zwijnen, zullen niet worden afgeschrikt tot dat er een nieuwe holocaust plaatsvindt (in het Midden-Oosten), die álle Joden in één keer zal uitroeien, tezamen met onze verraders (degenen die nu met hen collaboreren, het schuim van de islamitische natie).”

Zo wordt zelfs in de amusementsindustrie in de landen rondom de staat Israël de virulente haat tegen Israël aangewakkerd.’

Wat is dat eigenlijk, een zionist? Een Jood die voor het eerst in 2000 jaar terugschiet?

Terug naar antizionisme in het westen. Als je tegen Israël bent, ben je tegen de Joden, ook al weet je dat niet van jezelf. De alliantie met ‘alle joden aan het gas’ roepende moslims in onze straten tijdens de laatste Gaza-oorlog is natuurlijk vervelend voor linkse intellectuelen. Met het oog op dat probleem hanteren ze de semitisch-semantische methode: ze verklaren dat ze helemaal niet antisemitisch zijn maar enkel antizionistisch. Dat komt op hetzelfde neer als zeggen dat je niets tegen de Frans-taligen hebt maar enkel iets tegen België – alleen duizend keer erger.

Het geeft ze in hun eigen ogen het recht allerlei clichés over Israël te verkondigen, een terreurstaat waar handen worden afgehakt en vrouwen gestenigd en waar je veertig zweepslagen krijgt als je betrapt wordt met een glas wijn; het land ook dat een aardige, efficiënte man als Adolf Eichmann zomaar heeft opgehangen, terwijl hij toch niets anders had gedaan dan wat vele extremisten in het Midden-Oosten maar al te graag zelf zouden willen doen.

Ik geef u één schokkend citaat (in het boek vindt u er honderden en nog eens honderden) dat Hans Jansen ons aanreikt op pagina 149:

‘Op 24 april 1961 publiceerde de Jerusalem Times (een Engels dagblad in Jordanië) een open brief aan Eichmann. In deze brief wordt Eichmann als organisator van de genocide op zes miljoen Joden in Europa van harte gelukgewenst, omdat hij door de vernietiging van de Europese Joden de gehele mensheid een grote dienst heeft bewezen. Aan het einde van deze brief lees ik: “Ik ben er zeker van: op een dag zal het Eichmannproces in Jeruzalem worden besloten met de liquidatie van de overgebleven zes miljoen Joden.” Abdullah al-Tal, lid van de Jordaanse senaat, typeerde Eichmann als een martelaar en protesteerde tegen de wijze waarop de Joden Hitler en de nazi’s door het slijk haalden. Hij zei onder meer: “Hitler heeft met de Joden gedaan wat men in het verleden vele generaties lang met hen deed: ze werden gedood, verbrand en verbannen uit landen waar zij mensen hadden verraden en bedrogen.”’

Op YouTube stond tijdens de laatste Gaza-oorlog een filmpje waarin Hamas de Palestijnen oproept de dood te omhelzen en een menselijk schild te vormen. De gesneuvelde Hamasleider Nizar Rayan stuurde een van zijn eigen zoons op zelfmoordmissie (zonen genoeg, hij had toch vier vrouwen). Hoe zouden Israël en het westen met dit wereldbeeld ooit tot enig redelijk vergelijk kunnen komen? Hoe kun je vrede sluiten tussen twee partijen als de ene de andere wenst te vermoorden?

Intussen krijgen de schaarse apologeten van Israel altijd de nederzettingenpolitiek naar hun hoofd gesmeten. Over die kwestie van land staat iets erg behartigenwaardigs op pagina 858 van Hans Jansens boek:

‘(…) niet alleen volgens Hamas en andere terroristische organisaties, maar ook volgens de Pales¬tijnse Autoriteit, gaat het Israëlisch-Palestijnse conflict niet in eerste instantie over een grensconflict maar eerder over een onverzoenlijke godsdienstoorlog. Want de Palestijnse godsdienstige en academische leiders onderwijzen in het openbaar dat het Israëlisch-Palestijnse conflict deel is van de onverzoenlijke oorlog van de islam tegen de Joden. Om dit standpunt te rechtvaardigen, citeren Palestijnen onophoudelijk islamitische bronnen volgens welke het een religieus dogma zou zijn om Joden te haten en het vermoorden van Joden zelfs de wil van Allah.’

We kunnen nu nogmaals de beroemde woorden van Golda Meir herhalen, uit haar autobiografie My Life (1974):

‘Ik heb er nooit aan getwijfeld, geen ogenblik, dat het werkelijke doel van de Arabische staten altijd de totale vernietiging van de staat Israël is geweest, en dat is het nog. En dat zelfs als wij ver achter de linies van 1967 tot een miniatuur-enclave waren teruggetrokken, zij toch zouden hebben geprobeerd die uit te roeien en ons tegelijkertijd.’

Veertig jaar later, schrijft Hans Jansen, is er niet veel veranderd.

Dames en heren,

Ik feliciteer Hans Jansen met zijn historische boek. Het is een meesterwerk, dat een bijna onverdraaglijke bewijslast over de islamitische haat tegen de Joden en Israël bevat. Het bestaat dan ook voor de helft uit bronnenmateriaal, citaten die onweer-legbaar bewijzen wat al die linkse activisten niet willen weten en die u maar niet boven uw ontbijt moet lezen, tenzij u over een uitzonderlijk sterke maag beschikt.

Nu moet hij nog een pamflet van twintig pagina’s publiceren, waarin dit alles wordt samengevat. Dat moet vervolgens in het Engels en het Arabisch worden vertaald en in de halve wereld worden uitgedeeld.

Ik dank u.

Benno Barnard

 

Met dank aan Brabosh.

maart 25, 2015

Waarom mag Israël niet bestaan in het Midden-Oosten? De religieuze oorlog [Yvonne Caluwaerts]

arab-world

Op zondag 1 maart 2015 woonde ik de presentatie bij van het nieuwste boek van dr. Hans Jansen. Het boek draagt als titel: “Waarom mag Israël niet bestaan in het Midden-Oosten?” De presentatie werd uitstekend ingeleid door Benno Barnard en Yvonne Caluwaerts. Hieronder volgt de woordelijke inleiding van Yvonne Caluwaerts, morgen volgt deze van Benno Barnard.

Waarom mag Israël niet bestaan in het Midden-Oosten?

Beste Toehoorders,

Ik begin mijn betoog met een waarschuwing, omdat wat volgt voor velen onder U nieuw, maar ook onaangenaam kan overkomen. Al wat in het boek geschreven wordt, is geschiedkundig onderzocht. Alle verklaringen zijn authentiek en de auteurs van de uitspraken worden zelf aan het woord gelaten. De talrijke voetnoten in het boek getuigen van de wetenschappelijke aanpak van de auteur.

waarom1Dat het Joods Nationaal Tehuis (1917-1947) en de staat Israël (1948-heden) géén bestaansrecht hebben, is wijd verspreid in het hele Midden-Oosten.

Bernard Lewis (nestor van de wetenschap van het Midden-Oosten) zei enkele jaren geleden: “Geen enkele Moslim zal ooit definitief afstand doen van grondgebied dat ooit werd toegevoegd aan het Rijk van de Islam”.

Waarom?

De kern van het Israëlisch Palestijns conflict is dat het een religieus conflict is. Een politiek conflict kan opgelost worden door onderhandelingen op diplomatiek vlak (geven en nemen, en waar compromissen kunnen afgesloten worden), wat bij een religieus conflict niet mogelijk is. Een religieus conflict is in deze absoluut, alles of niets. Over religie kan niet onderhandeld worden.

Vanuit het oogpunt van de Arabische leiders komt een twee-staten oplossing neer op verraad tegenover Allah, de Koran, de Islamitische traditie, en de Hadith (d.i. de overlevering, de uitspraken van de Profeet).

Vermits het een religieus conflict is, is Israël niet het probleem en ook niet de oplossing, omdat een compromis onmogelijk is. Om dit goed te begrijpen is een historische terugblik op zijn plaats.

In 638 sloot Mohamed het eerste verdrag (dhimma genoemd) met de Joden van Khaymar in Medina. Mohamed zou bij de verovering van de stad hebben gezegd: “Het land behoort aan Allah en aan zijn gezondenen!” Na de dood van Mohamed werden op drie continenten (Azië, Afrika en Europa) veroveringsoorlogen gevoerd en werden gigantische gebieden geannexeerd, gearabiseerd, geïslamiseerd, ja, gekoloniseerd. De Islam was de grootste koloniale mogendheid uit de geschiedenis van de mensheid: We onderscheiden twee golven van kolonisaties door de Arabieren: een eerste golf van 640-750: alle landen rondom de Middellandse zee worden gekoloniseerd (Palestina in 638), een tweede golf van 1021-1689: de kolonisatie door de Turken.

Het is een politiek en Juridisch dogma, geworteld in de Islamitische traditie, dat het geannexeerde land mag worden onteigend, en dat de overwonnenen dhimmi’s worden van de overwinnaars. Het zijn immers rechten die Allah zelf aan de Moslims heeft geschonken. Talrijk zijn de juridische teksten die deze stelling adstrueren: Om een voorbeeld te geven: “Palestina wordt fay (oorlogsbuit) genoemd, omdat Allah dit land in 638 van de ongelovige Joden heeft afgenomen en aan de Moslims heeft gerestitueerd. In principe heeft Allah dit land geschapen, opdat de gelovigen Hem ermee zouden dienen. Welnu, de ongelovigen (de Joden), dienen Allah niet in Palestina, en daarom gaf hij het aan de gelovige Moslims (de Joden hebben eeuwenlang ten onrechte in Palestina gewoond !!)

Alle vier grote juridische scholen ( die van Hanafieten, de Mali-kieten, de Chafaieten en de Hanbalieten) werkten de bovenge-noemde uitlating van Mohamed (“het land behoort aan Allah en zijn gezondene“) uitvoerig verder uit. Zij ontwikkelden allemaal de these (het is bijna een dogma geworden!) van de onfeilbare umma, de wereldwijde moslimgemeenschap. Zij gaan daarbij uit van Koran 3,106 : “Gij zijt geworden de beste gemeente, die voortgebracht werd ten bate van de mensen, doordat gij aan¬spoort tot het behoorlijke en afweert van het verwerpelijke, en gij aan God gelooft”. Welnu, het is een communis opinio in moslimkringen in het Midden-Oosten geworden, dat de umma bijna als dogma heeft aangenomen, dat Palestina sinds 638 het onvervreemdbare eigendom is geworden van de wereldwijde moslimgemeenschap.

In dit verband citeert Andrew Bostom in zijn boek The mufti’s Islamic Jew Hatred naar een belangrijke fatwa, die regelmatig wordt geciteerd om duidelijk te maken dat Israël geen bestaans¬recht heeft en daarom van de kaart moet worden geveegd. De Groot mufti van Egypte, Sheikh Hassan Ma’moun, schreef op 5 januari 1956 in zijn fatwa onder meer: “Moslims kunnen op geen enkele manier vrede sluiten met die Joden die het gebied van Palestina onrechtmatig hebben ingepalmd en zijn bevolking en hun eigendommen hebben aangevallen, wat de Joden toelaat een staat op te richten in dat heilig Moslim territorium. Als de Joden een deel van Palestina hebben ingenomen en er hun niet Islamitische regering hebben geïnstalleerd en tevens uit dat landsdeel de meeste Moslim inwoners hebben geëvacueerd, dan is het voeren van de Jihad de plicht van elke moslim om het land terug te schenken aan hun volk. En als alle Islami¬ti¬sche landen de verblijfplaats uitmaken van iedere Moslim dan is de jihad een bevel voor zowel de Moslims die verblijven in het aangevallen territorium, als voor de moslims overal elders.

Andrew G. Bostom verwijst ook nog naar een fatwa, die enkele dagen later werd gepubliceerd, nl. op 9 januari 1956. Hij schrijft hierover het volgende: “De fatwa van 9 januari wordt onderte-kend door de leidinggevende leden van het Fatwa comité van de Al Azhar Universiteit (het soennitisch Vaticaan van de Islam) en de belangrijkste vertegenwoordigers van al de 4 soennitische scholen van de jurisprudentie. De rechterlijke uitspraken wijden uit over het volgende sleutelbeginsel: nl. dat het volledige Palestina – modern Jordanië, Israël en de betwiste gebieden van Judea en Samaria, alsook Gaza – door de Jihad veroverd, permanent bezit blijft van de globale umma (gemeenschap) -, “fay territory” — buit of opbrengst — en voor eeuwig door de islamitische wet historisch dient bestuurd te worden”.

Als het voeren van de jihad volgens de heilige teksten de ver-vulling op aarde is van de heilige wil van Allah, dan is zij de start van een onomkeerbaar proces van Arabisering en islami-sering van landen die door de islam werden gekoloniseerd, in concreto het land Palestina. Dit heeft tot gevolg dat elke om-keer¬baarheid van de jihad, zoals gebeurde in 1948 toen de staat Israël werd gesticht, het plegen van heiligschennis is, een vergrijp aan de heiligheid van Allah, en een krenking van de heilige wil van Allah. De verovering van Palestina, het thuisland van het Joodse volk, dat in 638 door de jihad een Arabische kolonie werd, veroordeelde het Joodse volk om voor altijd een natie zonder land te zijn. De nationale identiteit van het joodse volk werd radicaal uitgeroeid. Van het Joodse volk bleef slechts een getolereerde religie over.

Daarom zei Bernard Lewis (deskundige van de islam): “Geen enkele moslim zal ooit definitief afstand doen van grondgebied, dat ooit werd toegevoegd aan het rijk van de islam”.

Dhimmitude
Hoe leefden de Joden en ook de Christenen in de periode van 638 tot begin 20ste eeuw onder het moslimregime? Joden en Christenen leefden (religies van het Boek) als dhimmi’s.

Volgens de Islam is de wereld verdeeld in “het huis van de Islam” (dar al-Islam) en “het huis van de oorlog” (dar al-Harb). Daarnaast wordt een derde gebied vernoemd, een gebied van bestand.

Welnu, wat was de eeuwen door in het” huis van de Islam” de positie van de Joden? In principe hebben de Joden geen enkel recht. Zij leven en zijn eigenaar van goederen enkel en alleen bij de gratie van de moslims die in het gebied aan de macht zijn. De Joden verkrijgen alleen maar rechten, als ze zich vreedzaam onderwerpen aan de moslimse autoriteit in het land. Dan genieten zij de bescherming van de moslims. Joden zelf worden dhimmi’s genoemd. Verdragen regelen de openbare en privérechten van Joden. Het eerste recht dat de Joden ontvangen is het recht op leven. Voorwaarde is wel dat zij aan de moslimse autoriteit het hoofdgeld (jizya) betalen en zich aan haar gezag onderwerpen. Het betalen van het hoofdgeld is verplicht op straffe van arrestatie, gevangenisstraf, bekering, roof van kinderen of de dood. Het recht op leven is geen natuurlijk recht, maar een recht dat de Jood moet kopen door jaarlijks aan de moslimgemeenschap (de umma) belasting te betalen. De mos¬limautoriteit biedt van haar kant de Joden bescherming tegen aanvallen van buiten. Behalve het hoofdgeld dienen zij ook grondbelasting te betalen. In “het huis van de Islam” is het de Joden geoorloofd de godsdienst vrij te bepalen. In het boek zijn vele voorbeelden van discriminerende clausules opgenomen.

Wij kunnen zeggen dat de Joden in het algemeen werden getolereerd, maar het waren in feite tweederangsburgers in die zin dat hun rechten beperkt en bepaald werden door de meerderheid van de moslims. De Islam hield vast aan de bevoorrechte superioriteit van de ware gelovige.

Bovenstaand beeld van de machteloze Jood verandert sinds het opkomen van de zionistische beweging, de oprichting van Het Joods Nationaal Tehuis (1917) en vooral sinds het ontstaan van staat Israël.

De verschijning van de zionistische Jood in het Midden-Oosten, eind 19de, begin 20ste eeuw die als lid van het Joodse volk een staat wilde oprichten, en die geïnspireerd door een nationalistische ideologie die staat in 1948 ook uitriep, die vervolgens in de onafhankelijkheidsoorlog van 1947-48 een militaire overwinning behaalde op zijn eeuwenoude beschermheren en tolerante meesters (in ieder geval tolerant in vergelijking met de status van de Joden in het christelijk Europa!), deze gebeurtenissen konden bij de moslims in het Midden-Oosten alleen maar diepe gevoelens van wrok oproepen.

De Israëlische historicus Robert Wistrich schrijft: de moslims in het Midden-Oosten hebben het als een niet te verdragen krenking van hun trots ervaren, dat een volk van dhimmi’s, dat eeuwenlang aan de Islamitische autoriteit was onderworpen, er in slaagde in het hart van de Arabische wereld een soevereine staat op te richten. Daarom voerden de Arabische landen in 1948 de eerste heilige oorlog om de oprichting van de staat Israël te verhinderen. De krenking van hun gevoelens van trots werd nog versterkt omdat zij niet alleen deze oorlog verloren en vervolgens nog vier keer tegen de Israëli’s ten strijde trokken, maar ook omdat als gevolg van deze oorlogen de staat Israël nog meer gebieden van Palestina kon annexeren.

De onverwachte metamorfose van de verachtelijke, machteloze, vernederde en onderworpen Jood in een zionist die militaire overwinningen behaalt en daarom als een bedreiging voor de samenleving van de moslims wordt ervaren, heeft een theologische, sociologische, economische en politieke breuk in de eeuwenoude traditie van de Islam veroorzaakt die niet kan worden getolereerd. Door het plotseling binnendringen van de zionistische Jood wordt de hiërarchie van betrekkingen tussen moslims en Joden in het Midden-Oosten omver geworpen. Omdat de onderworpen status van de Joden is verdwenen, worden de zionisten ervan beschuldigd dat zij de door God zelf gewilde orde hebben geschonden.

Namelijk dat het land behoort aan Allah en zijn gezondenen (uitspraak van Mohamed in 638!) we zijn dan in de 20ste eeuw! Er is daarom maar één oplossing die acceptabel is: de Joden moeten hun oude en traditionele dhimmi status ( van bescher-ming en vernedering ) weer opnemen.

Hoe reageerden de Islamitische machthebbers en geleerden op de opkomst van de zionistische beweging, de oprichting van het Joods Nationaal Tehuis in 1917 en de stichting van de staat Israël in 1948?

Toen Ahmadinejad in 2005 en de daaropvolgende jaren tot 2012 , propageerde dat Israël geen bestaansrecht heeft en daarom van de kaart moet worden geveegd, was deze visie van de Iraanse president in het hele Midden-Oosten al sinds 1937 wijd verspreid. Ook al bestond Israël toen nog niet, toch werd in Palestina in 1917 door de Balfour Declaration het Joods Nationaal Tehuis opgericht, dat in bepaalde kringen in Londen en vooral in landen van het Midden-Oosten al als een kleine staat werd gezien. In verscheidene Arabische landen werd openlijk uitgesproken dat het Joods Nationaal Tehuis in ieder geval het begin was van een Joodse staat in een overwegend Arabisch land. Vooraanstaande politici in Palestina, Egypte, Syrië en Libanon waren er diep van overtuigd, dat het Joods Nationaal Tehuis beslist geen recht kon claimen om te bestaan en daar¬om onvoorwaardelijk moest worden vernietigd.

Hajj Amin Al-Husseini, een uitgesproken joden hater en groot Mufti van Jerusalem, was een felle tegenstander van het besluit van de Peel commissie (1937) van de Britse regering in Londen om Palestina te delen in twee staten: een kleine staat voor de Joden en een grote staat voor de Palestijnen. boek stop.

In 1937 slaagde Al-Husseini er in om zo een groot aantal lan-den uit de Arabische wereld samen te roepen op een congres om de deling grondig aan de orde te stellen. Het besluit werd genomen om in het Grand Hotel te Bludan in Syrië een Pan-Arabisch congres te houden op 8, 9 en 10 september 1937 voor maar liefst 500 afgevaardigden.

In het memorandum (evaluatie van het congres) werden door alle aanwezige politici in hotel Bludan op 10 september 1937 unaniem de volgende resoluties aangenomen:

1. Het delen van Palestina in twee staten is in strijd met de rechten van de Arabieren, omdat zij eigenaar zijn van het hele land.
2. Palestina is een deel van het Arabisch Islamitisch territorium.
3. Palestina is een heilig deel van het hele Islamitisch territorium.
4. Palestina is één volledige entiteit waaraan niets ontbreekt en waarvan de Arabieren eigenaar zijn.
5. Elk deel van Palestina is het eigendom van de grote Arabi-sche Natie.
6. Palestina is het onvervreemdbare eigendom van het Grote Arabische Nationale Tehuis
7. Het Palestijnse probleem in het land gaat de hele Islamiti-sche Natie aan. Het is de plicht van alle Arabieren en moslims om overal in de wereld te strijden als één man voor de vrijheid en de eenheid van Palestina, om te voorkomen dat er een Joodse staat komt die het hele Midden-Oosten verovert en overal Arabieren zal uitbuiten.
8. De hele Arabische Natie wordt dringend verzocht om tegen het Joods Nationaal Tehuis de heilige oorlog (Jihad) te voeren.

Deze visie is nog zo actueel als de dag van vandaag omdat ze van de ene generatie op de andere is overgegaan.

Vanaf de oprichting van de staat Israël is het zoeken naar vrede een permanent onderdeel van de politiek van ieder Israëlisch kabinet. De politiek van de Arabische staten was lijnrecht tegen¬overgesteld aan die van Israël: zij verzoenden zich niet met het bestaan van Israël en weigerden Israël te erkennen; zij gaven hun doel van Israël te vernietigen niet op (zie eerste, (de onaf¬han¬kelijks oorlog in 1948), tweede (de zesdaagse oorlog in 1967) en derde (de Yom Kipour oorlog in 1973) vernietigings¬oorlog van de Arabische landen tegen Israël ) zelfs al gaven ze bij gelegenheid toe, dat het niet in hun macht lag dit te realiseren; zij volgden op militair vlak een politiek van versterking van het militaire potentieel om hun streven naar de vernietiging van Israël te kunnen uitvoeren; zij probeerden op politiek vlak Israël binnen de familie der volkeren in een isolement te manoeuvreren en op economisch vlak volgden zij een politiek van boycot tegen Israël; op propagandistisch vlak volgden ze een systematische politiek van het kweken van haat en vijandschap tegen Israël, het verdraaien van Israëls’ imago door middel van antisemitische stereotiepen (en hier zijn ze spijtig genoeg wonderwel in geslaagd!) en door de jonge generatie op te voeden tot een strijd waarvan het doel is Israël te vernietigen. Aan de grenzen volgden zij een politiek van uitputting door middel van terroristische daden met de bedoeling het normale leven in Israël te ontwrichten.

Tussen 1957 en 1967 verslapte niet één ogenblik het proces van Arabische vijandigheid en haat. Geen wonder dat op de topconferentie van de Arabische leiders, die in augustus 1967 in Khartoem werd gehouden, uit de mond van alle Arabische politici de berucht geworden vier neens klonken die bijna als dogma’s in de notulen van de topconferentie werden vastgelegd:

Geen vrede met Israël

Geen onderhandelingen met Israël

Geen erkenning van de staat Israël

Hameren op de rechten van het Palestijnse volk op hun eigen land, nl. heel Palestina.

Ook het Handvest van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO), dat dateert uit 1968, zegt tot op heden luce clarius, dat Israël geen bestaansrecht heeft en daarom moet worden ver-nietigd. De historicus Benny Morris heeft ondubbelzinnig en helder bewezen dat deze grondwet van de PLO nooit is ingetrokken of geamendeerd. “De PLO heeft aan haar politieke programma geen jota veranderd. De PLO gaat in fasen tewerk. Als Allah het wil zullen wij hen uit heel Palestina verdrijven”. De PA/PLO-leiders volharden in hun weigering om het Joodse karakter van Israël te aanvaarden.

In het BOEK kunt U de belangrijkste resoluties van het Handvest lezen, waarop Mammoud Abbas met een verwijzing naar de PA zich voortdurend beroept, als hij Arabisch spreekt. Laten we niet vergeten dat Abbas door het Westen beschouwd wordt als een gematigde, voor rede vatbare politicus; onlangs werd hij nog met alle egards door onze koning Filip ontvangen.

Het loont de moeite al deze artikelen eens grondig te lezen; hier komt als in een refrein telkens de bewering terug dat Israël geen bestaansrecht heeft en dient te worden vernietigd. Ikzelf werd bijzonder getroffen door artikel 29, dat ik toch niet kan na-laten voor u te citeren:

Artikel 29: Het Palestijnse volk bezit het fundamentele en onvervalste wettelijk recht zijn geboorteland te bevrijden en weer in bezit te nemen.

Ook voor de Islamitische wetenschappers die in 1968 bijna een maand aan de universiteit te Caïro de vierde conferentie van de Academy of Islamitic Research hielden, is vrede met de staat Israël, of een compromis in één of andere vorm, ondenkbaar. In ieder geval zouden zij zonder uitzondering iedere concessie alleen maar kunnen interpreteren als een stap in de richting van de uiteindelijke oplossing: de ontbinding van de staat Israël, de teruggave van Palestina aan zijn rechtmatige eigenaars, de Palestijnse moslims, en het vertrek van de indringers, de Joden. De driedelige notulen van deze vierde conferentie laten hierover nergens misverstanden bestaan.

Tijdens deze conferentie waren geen leden van Hamas, Hezbollah, de Islamitische Jihad, de Al Aqsa martelaren brigades van Al-Fatah aan het woord, maar “la fine fleur” van de wetenschappers en geestelijke leiders van alle Arabische landen. Twintig jaar later zijn de honderden opvattingen van de Islamitische wetenschappers (filosofen en theologen) met betrekking tot de staat Israël, niet veranderd. Op 21 september 2001 voorspelde Mohamed Ibrahim al-Madhi in een preek in een moskee, dat “de oorlog in het Midden-Oosten tussen moslims en Joden op het punt staat te escaleren: wij zullen Jeruzalem als veroveraars binnentrekken en de Joden verbannen….. we zullen een Islamitisch kalifaat oprichten met Jeruzalem als hoofdstad.”

Wat het vredesproces ook helemaal niet vooruit helpt zijn de schoolboeken van de PA, waarin helder en nadrukkelijk geformuleerd wordt: Israël en de Joden zijn de aartsvijanden van de Palestijnen, van alle Arabieren, van de Islam en daarom van de hele mensheid. Jihad betekent volgens de uitleg die overal in de onderzochte schoolboeken van de PA, ook in die van Egypte, Syrië, Libanon, Jordanië, Iran en Saoedi-Arabië, wordt gegeven, dat elke moslim bereid moet zijn om te doden en gedood te worden, lijf en leden alsook zijn eigen bezittingen te offeren voor de zaak van Allah, in het diepe bewustzijn dat iedereen die in deze strijd voor de Islam sneuvelt, in het Paradijs zal worden beloond.

In het hele onderwijsmateriaal van de PA is nog altijd geen kaart te vinden, waarop Israël als natie is aangegeven. Ook na 2010 leren miljoenen Palestijnse kinderen en jongeren op school dat zij leven in een wereld zonder Israël. Maar ook alle kaarten die hangen aan de muren van Palestijnse kantoren en bureaus, alle officiële websites van de PA en alle TV programma’s laten ook Palestina zien zonder Israël, ondanks de mooie beloften die Mammoud Abbas een jaar eerder op 9 mei 2009 gemaakt had tegenover de Amerikaanse onderhandelaar George Mitchell om een eind te maken aan de haatcampagne tegenover Israël.

De religieuze oorlog

Volgens Itamar Marcus en Barbara Crook die een rapport opstelden getiteld “PA still inciting hatred” blijft de PA maar zeggen en schrijven dat het bestaan van Israël niet wettig is, dat er geen sprake is van een territoriaal conflict, maar dat de Palestijnen een RELIGIEUZE oorlog voeren voor Allah om Israël te vernietigen en, dat de PA op alle mogelijke manieren haat promoot door demonisatie, laster en smadelijke aantij-gingen en dat zij terreur en geweld verheerlijkt. Het rapport dat ook aan de Amerikaanse regering en het congres werd aange-boden bewijst ook, dat Palestijnse TV programma’s blijven zeggen, dat Israëlische steden zoals Jaffa en Haïfa, Palestijnse steden zijn en dat het territorium waarop de staat Israël is gesticht, het thuisland van de Palestijnen is, dat in 1948 werd bezet. Politieke en geestelijke leiders interpreteren het conflict tussen beide volkeren als een ribat, dwz. als een godsdienstoorlog.

Moslims zijn diep geschokt in hun religieuze overtuiging. Ze raken gefrustreerd en getraumatiseerd. Hier ligt ook de diep¬ste verklaring voor het feit dat, in Egypte en Jordanië na het vredesverdrag met Israël de haatcampagne tegen de staat Israël niet afnam maar escaleerde, dat de Palestijnen nooit met een vredesinitiatief zijn gekomen, dat alle initiatieven van Israël, de Verenigde Staten, de Verenigde Naties en de Europese Unie en Rusland (de Oslo akkoorden, de Road Map en het Genève akkoord) om een vredesproces in gang te zetten, op niets zijn uitgelopen, dat in de afgelopen maanden oktober en november 2014 álle ministers van de Hamas regering voor de zoveelste keer sinds maart 2006 in hun toespraken als een refrein lieten horen dat hun regering Israël nooit zal erkennen en dat tenslotte president Mahmoed Abbas van de ministers van het te formeren eenheidskabinet van technocraten niet zal vragen dat ze de staat Israël erkennen.

Ook de Imams dragen niet echt bij tot een vreedzame oplossing.

De Israëlische journaliste Amira Hass, die vele jaren het dagelijkse leven van de Palestijnen heeft gedeeld, schrijft over de immense invloed die de Imams met hun wekelijkse preken op de bevolking uitoefenen. Als de inhoud van de preken en ar-tikelen vergeleken worden met de eerder genoemde notulen van de Islamconferentie van 1968 te Cairo, dan lezen we op-nieuw dat de staat Israël geen bestaansrecht heeft en daarom onvoorwaardelijk van de aardbodem moet verdwijnen. Ook komt Esti Vebman, expert geschiedenis van het antisemitisme in het Midden-Oosten aan de Universiteit van Tel-Aviv tot de conclusie dat het buitengewoon verontrustend is, dat zo een ongelofelijk wijde kring van wetenschappers in heel het Midden-Oosten de diepste overtuiging koestert dat Israël geen bestaansrecht heeft: elk spoor van zijn existentie zal onherroepelijk moeten worden uitgewist. Zij komt tot de conclusie dat er na de Oslo akkoorden bij de moslims in het Midden-Oosten geen enkele verandering in de beeldvorming van de Joden is opgetreden.

En om te besluiten: De huidige Palestijnse Groot Mufti van Jeruzalem, Mohamed Hussein, deed op 12 januari 2012 , in de moskee een oproep om alle Joden waar ze zich ook maar bevinden te vermoorden. Hij citeert letterlijk een centraal motief uit de moslim escatologie – zoals beschreven in de Hadith – nl. dat de vernietiging van de Joden noodzakelijk is om het begin van de messiaanse tijden te laten aanbreken. Over deze recente toespraak van de Groot Mufti, de belangrijkste Palestijnse moslimgeestelijke, zei de huidige Israëlische eerste Minister op 27 januari 2012: “in plaats van te pleiten voor vrede en verzoening roept de Mufti op om de Joden, waar ze ook zijn in Israël of elders, te vermoorden.

Toch hoor ik geen enkele veroordeling van moslims in landen van het Midden-Oosten of van Europa, over de weerzinwekkende uitspraak van de Mufti om alle Joden te vernietigen. De Mufti wil genocide plegen maar overal wordt door westerse politici en de media hierover hartverscheurend gezwegen. En dan komt de vraag op: hebben we in de afgelopen jaren de lessen van de Holocaust wel geleerd? Nemen we deze uitlatingen van de beroemde geestelijke leider in Jeruzalem over de vernietiging van de Joden wel serieus? Of willen we, net zoals veel eerdere generaties, de omvang van het gevaar dat op ons afkomt gewoon niet zien?

Mogen we uiteindelijk de vraag stellen?

Is er in de toekomst nog hoop op een vredevolle oplossing?

In september 2007 zei de Franse filosoof Bernard-Henry Levy, dè grote pleitbezorger in onze wereld van vrijheid en menselijke waardigheid, in Amsterdam :

“de Islamitische wereld heeft een aggiornamento nodig, een omwenteling en het is waar dat die omwenteling er alleen komt als de Islamitische teksten werkelijk kritisch worden gelezen, als dogma’s ter discussie worden gesteld. Dit is de kern van het probleem: of de Koran blijft onaantastbaar en we koersen af op een catastrofe; of we accepteren het idee dat een tekst alleen leeft bij de gratie van het commentaar, door constante herziening. Pas dan zal een nieuwe tijd voor de Islam aanbreken. Zo is het ook gegaan met de Joodse Wet en het Evangelie.

In dit verband kunnen we de uitspraak van de moslimgeleerde Salim Mansour vermelden die hij deed op 24 juni 2014. Hij zei het volgende:

In de moslimwereld is er een verbijsterende af-wezigheid van wat het betekent “een volk van het boek” te zijn, van een cultuur die vooruitgang boekt door kritiek en zelfonder-zoek. De Koran werd door de Moslims aanbeden in plaats van gelezen te worden, onderzocht te worden, overdacht, in zijn context geplaatst en openlijk besproken te worden, met begrip voor de wetenschap dat Gods woord oneindig in betekenis is. We moeten de teksten altijd in de context plaatsen en in het openbaar een debat voeren in de diepste overtuiging dat Gods Woord oneindig is.

Verder volgens Mansour:

In de Koran 31:27 staat: “En al ware het dat al het geboomte op aarde uit schrijfrieten bestond en dat de zee met 7 zeeën van inkt werd verrijkt, dan zouden de woorden Gods nog niet zijn uitgeput. God is geweldig en wijs”. Dit vers betekent dat geen enkele moslim kan claimen dat hij het monopolie heeft over het lezen van de Koran, want dan zou hij de majesteit van God reduceren tot de kleinheid van de mens. Voor een aanzienlijk aantal moslims is de Koran helaas een wapen geworden om mensen te doden, te verminken, te vernietigen en in slavernij te brengen. Op deze wijze maken zij “de cultuur van het Boek” onmogelijk en verdwijnt de cultuur van de Verlichting. Dergelijke moslims hebben Gods Woord verandert in een cultus van de dood.

Ik dank U voor uw aandacht.

door Yvonne Caluwaerts

 

Met dank aan Brabosh.

Tags: ,
maart 24, 2015

Over dingen die Obama intentioneel ‘vergeet’ en andere die hij zich absoluut wil herinneren

obama-wink

Obama over zijn uitspraak tijdens zijn verkiezingscampagne in 2008 ‘Jeruzalem zal de hoofdstad van Israël blijven en mag niet gesplitst worden’…: “Euh, pardon me. Maar heb ik dat gezegd? Sorry, maar dat kan ik mij helemaal niet meer herinneren. Trouwens, het waren toen immers verkiezingen… So, what is your problem?”

Ondanks de duidelijke verklaringen van premier Benjamin Netanjahoe dat zijn houding niet is veranderd tegenover de tweestatenoplossing, verklaarde woordvoerster van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken Jen Psaki dat ze de uitspraken die Netanjahoe deed tijdens de recente verkiezingen simpelweg “niet kan vergeten” (noch dat ze bereid is die uitspraken in de juiste context te plaatsen).

Stafchef van het Witte Huis Denis McDonough benadrukte het standpunt van Psaki van maandag terwijl hij sprak tegen – wie anders – de door Soros gefinancierde lobbygroep JStreet. McDonough zei datwij gewoonweg niet kunnen doen alsof deze uitspraken nooit werden gedaan.

Hoewel het erop lijkt dat de Amerikaanse regering bereid is om de verontschuldigingen van premier Netanjahoe te accepteren omtrent de Arabische kiezers, gaat het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken desondanks verder door om vol te houden dathet moeilijk zal zijn een weg te vinden waar mensen ernstig geloven dat, wanneer het tot onderhandelingen komt, deze mogelijk zijn.

Vorige week haalde ik enkele uitspraken aan van de Amerikaanse president Barack Obama die hij deed tijdens zijn verkiezingscampagne en die hij compleet lijkt vergeten te zijn. Zobijvoorbeeld deze: “Jeruzalem zal de hoofdstad van Israël blijven en mag niet gesplitst worden.” [orig.: Jerusalem will remain the capital of Israel, and it must remain undivided.]

Dat is wat Obama, toen nog senator, zei toen hij sprak tegenover een gehoor op de AIPAC conferentie in 2008 tijdens zijn eerste presidentiële campagne. Gebaseerd op vele van zijnacties sindsdien, is het duidelijk dat hij dat toen helemaal niet meende, zich er ook nooit aan gehouden heeft en zijn Joodse kiezers destijds helemaal misleid heeft.

Sinds de Amerikaanse president nog steeds weigert over zijn “temper tantrum” te raken in verband met de commentaren van Netajahoe omtrent Palestijnse soevereiniteit, kan het wellicht leuk zijn om even terug te kijken naar uitspraken van Obama’s beste makkers in het Midden-Oosten, uitspraken die hij zich niet meer kan (niet wil) herinneren. Tijd dus om hetselectieve geheugen van Obama weer wat op te frissen.

President van de Palestijnse Autoriteit, Mahmoud Abbas:

apartheid-abbas2In juli 2013 zei Abbas “in een uiteindelijke oplossing willen wij geen enkele Israëliër – hetzij burger of soldaat – nog zien in ons grondgebied.” Kortom, geen Joden in het toekomstige ‘Palestina’, hetzelfde wat hij overigens ook al drie jaar eerder verklaarde in Egypte (plaatje rechts).

In november 2013 zei hij dat hij “geen enkele gram van de Palestijnse eisen zal opgeven.” Geen compromissen mogelijk met de Joden.

Rechtstreeks tegenover Obama in maart 2014 zei Abbas dat “een vredesakkoord geen einde zal maken aan het conflict.” Anders gezegd, de strijd is nooit gestreden zolang het hele grondgebied van Israël niet is heroverd. Om het even welk akkoord is slechts een tussenstap naar een volgende ronde.

In juli 2014 zei hij dat “Joden geen recht hebben om te betreden en te besmeuren” de Tempelberg in Jeruzalem. Geen Joden gewenst in Jeruzalem.

De Opperste Leider van Iran, Ayatollah Ali Khamenei:

khamenei-planIn november 2014 publiceerde Khamenei via twitter een 9-puntenplan om Israël te vernietigen (klik op plaatje rechts).

Nog maar drie dagen geleden verklaarde Khamenei openlijk“Natuurlijk is het ja, dood aan Amerika.”

Zat een grote demonstratie voor in november 2013 waar het volkluidkeels riep “Dood aan Amerika.”

Zat een demonstratie voor in maart 2014 waar het volk luidkeels riep “Dood aan Amerika.”

In mei 2014 verklaarde Khamenei dat “Deze veldslag [Jihad] slechts voorbij zal zijn vanaf het ogenblik dat de samenleving zich bevrijd heeft van het front van onderdrukkers geleid door Amerika.”

President van Iran, Hassan Rouhani:

In oktober 2013, in een discussie over de toezeggingen die Iran heeft gedaan om de ontwikkeling op te schorten van nucleaire energie die kan leiden tot de productie van atoomwapens onder de Tehran Declaration van oktober 2003, verklaarde Rouhani “wij hebben dit niet laten gebeuren!”

In mei 2013 zei Rouhani “Zeggen ‘Dood aan Amerika’ is gemakkelijk. Wij moeten dat ‘Dood aan Amerika’ uitdrukken in daden. [Dat] zeggen is gemakkelijk.”

De Russische president Vladimir Putin:

In januari 2014 verklaarde Putin over homoseksuelen “Blijf van de kinderen af, asjeblieft.”

In oktober 2012 zei Putin dat de opgesloten leden van de feministische punkgroep Pussy Riot “hebben gekregen waar ze om gevraagd hebben.”

En natuurlijk Obama’s BFF (beste buitenlandse vriend), de president van Turkije Recep Tayyip Erdogan:

In 2009 zei Erdogan dat “waar de Joden neerstrijken verdienen ze geld.”

In januari 2015 zei Erdogan dat zijn land gekant is tegen het idee van een door de Koerden gecontroleerde autonome regering in het noorden van Syrië. Erdogan eist soevereiniteit voor Palestijnen maar doet dat niet – en heeft dat ook nooit gedaan – voor de Koerden.

En nog maar net eerder deze maand zei Erdogan, verwijzend naar de inspanningen om de Armeense genocide te erkennen: “Anti-Turkije campagnes die worden gevoerd door het financieren en het vormen van lobbies, zullen jullie helemaal niets opleveren.”

Deze lijst is uiteraard verre van volledig.

Het wordt tijd dat president Barack Obama zich eens dingen en uitspraken gaat herinneren die werkelijk van belang zijn in het Midden-Oosten, en geen disprosportionele aandacht gaat leggen op futiliteiten zoals dingen die Israël’s premier zou gezegd hebben tijdens de verkiezingscampagne, verdraaid en volledig uit hun context werden gelicht.

Vrede brengen tussen Palestijnen en Israël kan in het beste geval een einde maken aan de sfeer van terreur en angst in Israël en de Palestijnse gebieden, maar is slechts een druppel op de hete plaat van de hevige kolossale brand die al vier jaar lang woedt en de aarde verschroeit in de landen van het Midden-Oosten ten koste van honderdduizenden mensenlevens en miljoenen vluchtelingen.

Zolang Amerikanen en Europeanen het waanbeeld niet willen loslaten dat vrede tussen Israël en ‘Palestina’ vrede zou brengen over het hele Midden-Oosten, blijven al hun inspanningen om Israël op de knieën te dwingen, hoogst bedenkelijk waarbij de walm van puur antisemitisme niet meer weg te denken is.

Met dank aan Brabosh.com

 

maart 23, 2015

Synagoge in Londen aangevallen door bende dronken feestvierders, zes man opgepakt

Op zaterdagavond, 22 maart 2015, viel een bende van ca. 20 jongeren een synagoge aan in het Britse Stamford Hill, een buitenwijk van Londen. Zes mensen werden op zondag gearresteerd door de Londense politie.

Wat aanvankelijk begon als een bende jonge feestvierders, mannen en vrouwen, die recht van een party kwamen en wat amok wilden schoppen, ontaarde spoedig in een hevige antisemitische rel in de synagoge ‘Ahavas Torah’ die zich bevindt in de omgeving van de Craven Park Road.

Het geweld was reeds eerder op straat begonnen toen twee Joodse mannen amok kregen met de dronken bende feestvierders. Daarop vluchtten de Joodse jongens naar de inkomhal van de Joodse synagoge om daar hulp te zoeken. Onder het roepen van “we will kill you!” (we gaan jullie vermoorden) bestormde het zichtbaar beschonken zootje ongeregeld de synagoge, sloegen de ramen van de inkomdeuren stuk en scheurden boeken stuk en bedreigden de geschrokken gelovigen in de synagoge.

Op de beelden is te zien hoe een groepje Joodse jongeren zich verschanst hebben in de synagoge, tafels en stoelen hebben uit elkaar gerukt om er knuppels van te maken, vast van plan zich te verweren tot het uiterste. De twee ruiten van de deuren worden kapot geslagen en op het einde van het filmfragment is nog net te zien hoe een projectiel naar binnen wordt gegooid.

Eén Joodse man werd gewond tijdens de aanval, met inbegrip van een gebroken tand, nadat hij had getracht een van aanvallers in bedwang te houden in afwachting van de komst van de politie. Hij werd echter snel overmand door de bendeleden die hem verscheidene keren hard in het gezicht sloegen.

Met dank aan Brabosh.com

maart 21, 2015

Europese Unie is diplomatiek offensief begonnen tegen Israël en roept op tot boycot

eu-boycotEuropese Unie roept op tot een economische boycot van Joodse handelszaken, die zich bevinden voorbij de Groene Lijn (pre-1967 lijn) en die in de visie van de EU reeds een grens is. Slechts één vervelend probleem: de Joden moeten oprotten en die willen niet weg uit hun 3000-jaar oude heilige stad. “Juden sind scheiße,” echoet het in Brussel waar onmiskenbaar nog steeds de stank rondhangt van de jaren dertig van vorige eeuw.

Verdwijnen moeten ook deze shops op het plaatje hieronder die zich bevinden in het Joodse Kwartier van de Oude Stad in ‘Oost’-Jeruzalem. Volgens de EU-richtlijnen bevinden die Joodse winkels zich op Palestijns grondgebied en moeten binnenkort plaats maken voor Al Quds, de hoofdstad van het toekomstige kalifaat ‘Palestina’. De geschiedenis wordt herschreven met de steun en het geld van de Europese Unie, het antisemitisme in een nieuwe jas anno 21ste eeuw. 76 jaren na de Kristallnacht, beveelt de Europese Unie opnieuw een boycott aan van Joodse winkels en handelszaken.

De Europese Unie is een nieuw diplomatiek offensief begonnen tegen Israël. Een zogenaamd ‘geheim’ rapport van de EU dat ‘toevallig’ enkele dagen na de herverkiezing van premier Netanjahoe werd uitgelekt naar de Britse krant The Guardian,  beweert dat Jeruzalem voor het eerst sinds de intifada van 2005 een nieuw “kookpunt” heeft bereikt. De Europese Unie legt de schuld voor de zogeheten “polarisering en het geweld” van de afgelopen maanden eenzijdig bij Israël.

In het rapport wordt opgeroepen om harde maatregelen te nemen tegen Israël omtrent haar “voortdurende nederzettingenbouw in de stad” waarvan de EU beweert dat die het recente conflict zou aanwakkeren. Het bewust gelekte rapport beschrijft de de opkomst van een “vicieuze cirkel van geweld… die in toenemende mate de levensvatbaarheid van de tweestatenoplossing bedreigt” waarvan de EU beweert dat die wordt aangewakkerd door de voortzetting van “systematische” bouw door Israël in “kwetsbare gebieden” van Jeruzalem,schrijft aldus The Guardian.

Een woordvoerder van de Israëlische regering reageerde op vrijdag 20 maart ’15: “Dit is een dermate eenzijdig rapport dat de realiteit op onbegrijpelijke wijze vervalst.” Echter, de Europese Unie houdt het in haar rappport niet bij deze eenzijdige analyse maar doet een reeks aanbevelingen met inbegrip van een economische boycot van de Joodse staat:

Potentiële nieuwe beperkende maatregelen tegen “bekende gewelddadige kolonisten en diegenen die oproepen tot gewelddadige acties conform de immigratie regelgeving in de lidstaten van de EU.”

Verdere gecoördineerde maatregelen om ervoor te zorgen dat consumenten in de EU gebruik kunnen maken van hun recht op geïnformeerde keuze ten aanzien van producten uit nederzettingen in overeenstemming met de bestaande EU-regelgeving.

Hernieuwde inspanningen om Europese bedrijven bewust te maken omtrent de risico’s van het werken met nederzettingen en het promoten van vrijwillige richtlijnen voor toeristische ondernemers om de handel met de nederzettingen te verhinderen.

Hieronder een screenshot van een fragment uit het rapport:

guardian-rapport2

Het is wel duidelijk dat de Europese Unie op dezelfde ramkoers tegen Israël ligt als de regering van Barack Obama. Wat de EU betreft is de “oplossing” voor het Palestijns-Israëlisch conflict duidelijk: Israël moet zich terugtrekken achter de 1967 lijnen, het grondgebied van Judea en Samaria (de Westelijke Jordaanoever) behoort integraal toe aan de Palestijnse Autoriteit; de Joden moeten de Westbank ontruimen en verplaatst worden achter de pre-1967 lijnen van Obama; met inbegrip van ‘Oost-‘Jeruzalem (Jeruzalem dus) zodat de Palestijnen daar de hoofdstad van ‘Palestina’ kunnen stichten.

Voor de EU geniet een onderhandelde oplossing de voorkeur, maar het eindresultaat ligt reeds bij voorbaat vast, ongeacht welke eisen en voorwaarden Israël ook mag opwerpen. De EU (en Obama) willen kost wat kost de tweestatenoplossing erdoor drukken en blijven de mythe verdedigen van “twee staten voor twee volkeren die zij aan zij in vrede en veiligheid naast elkaar leven.”

Alleen slechts één probleem: de Arabieren wensen geen 2-statenoplossing en in de Palestijnse gebieden (Gaza en West Bank) is geen enkele autoriteit te vinden die bereid is om door onderhandelingen tot een eindakkoord te komen dat een einde maakt aan het conflict en Israël zou erkennen als de staat van het Joodse volk.

De Europese Unie heeft een lange geschiedenis van het druk uitoefenen op Israël omtrent “illegale nederzettingen activiteit” in de gebieden van Judea & Samaria, Golan en Jeruzalem die in eigendom zijn van Joden, “nederzettingen” die nochtans door de internationale wet legaal werden verklaard in het Levy Rapport van 2012.

Echter de EU heeft de nare gewoonte om het internationaal recht te verdraaien, verkeerd te interpreteren en eerdere afspraken en akkoorden compleet te negeren, met inbegrip van de Oslo Akkoorden, ten gunste van de Palestijnen en tegen de (veiligheids-) belangen van Israël in.

Terwijl Europa Israël bekritiseert voor het bouwen van Joodse woningen in Jeruzalem en in Judea & Samaria, werd onlangs onthuld dat de EU illegale nederzettingen van de Arabieren financiert in Judea and Samaria, meer bepaald in Area C dat confrom de Oslo Akkoorden van 1993/1994 onder de controle staat van Israël.

De Europese Unie helpt aldus actief de Palestijnse Autoriteit (PA) en pro-Palestijnse groepen om illegaal land te roven dat Israël volgens het internationaal recht toekomt.

 

eu-nederzetting3

Illegale Arabische nederzettingen in Area C in Judea & Samaria onder de vlag van de Europese Unie.

 

Met dank aan Brabosh.com

maart 20, 2015

Media logica: Israëlische economie stagneert met 7% groei

 

Opinie-artikel van Likoed Nederland, 19 maart 2015.

Arabische supporter van Bbib

De Nederlandse berichtgeving over de Israëlische verkiezingen, die op 17 maart plaatsvonden, werden vaak weer gekenmerkt door het traditionele politiek-correcte denken.
Waardoor de Nederlander niet voor het eerst weer allerlei halve waarheden en hele leugens over Israël te horen kreeg.

Kenmerkend was het vaak gehoorde“Israël is Bibi-moe. Heel erg Bibi-moe” wensdenken, zoals uitgesproken door bijvoorbeeld NOS-correspondente Monique van Hoogstraaten.
Verder gold dit vooral het vredesproces, de buitenlandse inmenging in deze Israelische verkiezingen, de kwestie Iran en de economische situatie van Israël.

 

Vredesproces

Zoals inmiddels gebruikelijk werd geregeld gezegd dat alleen het linkse politieke blok het vredesproces nieuw leven zou kunnen inblazen.
Echter, Netanjahoe heeft dat van 2009 tot vorig jaar geprobeerd door ongekende stappen te nemen. Hij was de eerste Likoed-leider die bereid was een mogelijk toekomstige Palestijnse staat te erkennen. Hij kondigde een langdurige bouwstop in de ‘nederzettingen’ af. Hij liet bovendien, als gebaar van goede wil naar de Palestijnen – en tot afgrijzen van veel Israëli’s – 72 Palestijnse terroristen vrij uit de gevangenis.

De Palestijnse leider Mahmoud Abbas wees echter keer op keer elk vredesvoorstel van de Amerikaanse president Obama af. Zelfs het fundamentele uitgangspunt, de tweestatenoplossing – een staat voor Joden en een staat voor Arabieren – verwierp hij.
In plaats daarvoor koos hij voor een juridisering van het conflict door toe te treden dat allerlei internationale organen, iets wat in strijd is met eerdere vredesverdragen zoals de Oslo-akkoorden. En Abbas koos voor een eenheidsregering samen met Hamas, een terreurorganisatie die elke vredesovereenkomst met Israel volstrekt afwijst en alweer nieuwe bunkers en tunnels bouwt om oorlog te voeren.

De linkse Israëlische vredesonderhandelaar Tsipi Livni – bij deze verkiezingen de beoogd (roulerend) premier van links – beschrijft in een artikel in de links-liberale Amerikaanse krant de New York Times hoe dramatisch de Palestijnen vorig jaar het vredesproces opbliezen.
Ook zij – met al haar concessiebereidheid – kon dat toen niet voorkomen.

Buitenlandse inmenging

De buitenlandse inmenging in deze verkiezingen is door de Nederlandse media niet gemeld.

Echter, er loopt inmiddels een onderzoek van de Amerikaanse Senaat naar de financiering door de regering Obama van de anti-Netanyahu campagne in Israël.
Ook van Europese – vooral Scandinavische landen – is bekend dat zij allerlei linkse groepen in Israël financierden, tegen Netanyahu.
Met dit geld werden bijvoorbeeld bussen gehuurd om massaal Arabische kiezers naar de stembureaus te brengen. De Nederlandse media meldden wel de verontwaardiging van Netanyahu over de bussen, maar niet de achterliggende reden.

Overigens is de buitenlandse inmenging vermoedelijk een van de verklaringen voor het feit dat Likoed ondanks de slechte peilingen de verkiezingen toch gewonnen heeft. Mensen houden er niet van om gemanipuleerd te worden.
En voor Israëli’s gold dit des te meer omdat dit gedaan werd door Obama. Dat is iemand die in hun ogen al veel kwaad heeft aangericht in het Midden-Oosten, door zijn naïeve gedrag ten aanzien van moslimfundamentalisten.
Denk daarbij aan het steunen van de Moslim Broederschap in Egypte, het paaien van de ayatollahs in Iran en het steunen van de zogenaamd ‘gematigde’ strijders in Syrië.

 

Iran

De toespraak van Netanyahu in het Amerikaanse Congres werd in de Nederlandse media vaak afgedaan als verkiezingsstunt.
Dit ondanks het feit dat Netanjahoe een Iraans kernwapen al jaren als de grootste bedreiging voor de regio noemt – en ook een gevaar voor de rest van de wereld. De timing van de toespraak kwam niet voort uit de verkiezingen maar uit het binnenkort aflopen van de deadline voor de onderhandelingen met Iran.

 

Economie

Ging het bij de bovenstaande punten nog om halve waarheden, bij de economie sloeg dat door naar hele leugens. Zo schreef het persbureau ANP afwisselend over “de kwakkelende economie” en over “de haperende economie”, wat alle Nederlandse media klakkeloos overnamen.
De financiële zender BNR schreef bovendien: “de werkloosheid wil maar niet dalen.”

In werkelijkheid is Israël echter, dankzij de economische hervormingen van deze en voorgaande Likoed regeringen, het enige Westerse land dat zich de afgelopen zeven jaar wist te onttrekken aan de wereldwijde economische crisis.

De Israëlische economie groeide ondanks die crisis zelfs jaar na jaar met minstens 3%. Buitenlandse investeringen stroomden en stromen toe en de export steeg met sprongen. Door de groei daalde de gemiddeld betaalde loonbelasting van 30% naar 21% (Westers gemiddelde: 36%). De staatsschuld en de inflatie zijn onder controle.
De werkloosheid daalde naar het laagste niveau in veertig jaar, waar die in andere Westerse landen juist steeg naar het hoogste niveau in veertig jaar.

Natuurlijk zijn er in Israël nog economische problemen. Waar niet? Echter, Israëli’s passeerden in 2011 de Italianen en Spanjaarden al in welvaart, en in 2014 de Japanners. De Italianen, Spanjaarden en Japanners zouden vast maar wat graag dezelfde economische ‘problemen’ als Israël willen hebben.

Doordat de Westerse wereld nu eindelijk uit recessie komt en Israël bovendien gaat profiteren van de ontwikkeling van ontdekte grote gasvelden, kan de economische groei zelfs nog versnellen.

Het afgelopen kwartaal bedroeg die groei al 7,1%, een ongekend cijfer voor een Westerse economie.

Maar als het bewerkstelligd is door een Likoed regering, spreekt het ANP zelfs bij 7,1% groei blijkbaar toch nog liever van een “haperende, kwakkelende” economie.
Niet voor de eerste keer: het zou mooi zijn als de linkse media eens de feiten zouden checken en die zouden presenteren als het om Israël gaat.

 

maart 20, 2015

Nooit vergeten, nooit vergeven: Jihadistenmassacre in Toulouse, drie jaar geleden…

toulouse

 

 

Over hoe het kwam, lees hier.