Archive for juli, 2015

juli 29, 2015

Afshin Ellian: Het nieuwe antisemitisme is een lastige kwestie voor Israël-critici

Op zwart

Lees hier het artikel in Elsevier.

juli 27, 2015

Anti-Zionisten: De trotse ‘anti-racist’ racisten [Daniel Robert Krygier]

anti-zionistBritse pro-Gaza manifestatie tegen Israël, Londen, juli 2014. Tienduizenden stapten op om hun solidariteit te betuigen met Hamas toen deze Palestijnse terreurgroep Israël bestookte met duizenden raketten en mortiergranaten. Onder de manifestanten ook een handvol zelf-hatende Joodse anti-Zionisten van het International Jewish Anti-Zionist Network [IJAN]. Echter, Israël verweerde zich en joeg Hamas en Co terug diep in de riolen van de Gazastrook. [beeldbron: Jews for Justice for Palestinians/JFJFP]

Anti-zionisten hebben de neiging om met verontwaardiging te reageren op elke zweem van beschuldigingen van antisemitisme. Dit is begrijpelijk, omdat anti-zionisten zichzelf bekijken als speerpunten tegen racisme en onrecht. Hoe kunnen ze antisemieten zijn wanneer sommige van hun ‘beste vrienden’ Joden zijn? Laten we negeren dat deze ‘Joodse vrienden’ een kleine minderheid vertegenwoordigen van het wereldjodendom en hun zogenaamd ‘Joodse identiteit’ zich vooral manifesteert door hun verzet tegen om het even wat Joods is, vooral dan dat flinterdunne reepje grond aan de oevers van de oostelijke Middellandse Zee bekend als Israël.

Anti-zionisten huilen wanneer ze naar de film Schindler’s List kijken en de Holocaust herdenken, terwijl ze waarschuwen dat Israël bezig is met het plegen van ‘volkerenmoord’ tegen Gaza en de mensheid bedreigt. Niettegenstaande dat in tegenstelling tot de Joden van Europa, de bevolking van Gaza is verviervoudigd — voor een groot deel te danken aan de voortdurende infusie van wrede zionistische humanitaire hulp, voedsel en gezondheidszorg. Wiskunde was op school nooit het sterkste vak van anti-Zionisten.

Noch was geschiedenis dat. Dat reepje land waarnaar anti-Zionisten verwijzen als de ‘buitenlandse Zionistische entiteit’, is verzadigd met 3000 jaar opeenvolgende Joodse geschiedenis en is nooit het vaderland van om het even welke andere natie geweest behalve dan van de Joden. Anti-Zionisten weten beter en lamenteren over de ‘bezetting’ van de ‘inheemse Palestijnse natie’ van wie de fiere en zogenaamd antieke geschiedenis nog steeds moet worden ontdekt door archeologen. De Romeinse keizer Hadrianus, die de term ‘Palestina’ bedacht als een afwijzing van de koppige entiteit Judea, verwachtte waarschijnlijk nooit dat zijn intellectuele verwijzing de begeerde naam zou worden van een gevarieerde groep van 19de en 20ste eeuwse Arabisch-sprekende immigranten die op een of andere manier van de ene dag op de andere ‘inheems’ werden en dat sinds ‘onheuglijke tijden’.

Saeb ErekatSaeb Erekat, fantast en aartsleugenaar numero uno van een imaginair volk in een land dat nog moet uitgevonden worden

Velen wachten nog steeds op Saeb Erekat, bekend verhaler van de Arabische sprookjes van Duizend-en-een-nacht, wanneer hij in Jericho de grot zal aanwijzen waar volgens hem zijn voorouders zowat 10.000 jaar geleden leefden.

Gemakshalve wordt het feit vergeten dat de familie Erekat pas op het einde van de vorige eeuw aankwam in het Land van Israël, net zoals de meeste Arabische immigranten, aangetrokken door de economische heropleving die wed teweeggebracht door die ‘doortrapte’ Zionistische Joden. Echter, honderd jaar of tienduizend jaar, wat maken nou enkele nullen het verschil uit onder vrienden? De wereld omhelst Erekat’s zogenaamd vredelievende baas Abbas, die zich specialiseerde op het gebied van ontkenning van de Holocaust en gefingeerde gematigdheid. Abbas spreekt tegenover miljoenen buitenlandse Arabieren over de noodzaak om de zionistische ‘kanker’ door te spoelen en dat met een dusdanige goedaardige welsprekendheid dat het hem een baantje zou kunnen opleveren in de een of andere TV-commercial van een bekend Amerikaans wasproduct.

Aardrijkskunde is een ander onderwerp dat anti-Zionisten op school hebben overgeslagen. Als het Midden-Oosten en Noord-Afrika een voetbalstadion waren, dan zou het veronderstelde reusachtige Zionistische rijk zich uitstrekken op de lijn tussen de twee doelpalen terwijl de Arabische en moslimwereld zou samengeperst worden in een claustrofobisch gebied dat de rest van het stadion zou vullen.

Het is enkel wanneer we spreken over de Zionistische ‘bezetting’ en ‘agressie’ dat de anti-Zionisten voelen dat ze in hun thuisbasis spelen. In tegenstelling tot de historisch gepacificeerde Joden in de Europese en Midden-Oosten getto’s die daar hun ‘juiste plaats kenden’, hadden die onaangename Zionisten het lef om gelijkheid en nationale onafhankelijkheid te eisen. Als fervente sportfans spannen anti-Zionisten zich extra hard in om uit te leggen dat het afvuren van Qassam-raketten vanuit hun scholen naar Zionistische kleuterscholen en dat het rennen van marathons doorheen tunnels gewapend met explosieven, kapmessen en machinegeweren in Israël, zo natuurlijk is in Gaza als voetbal dat is in Italië. Deze trotse Gazaanse sportieve traditie ontkennen zou natuurlijk discriminerend zijn en het enige ding dat anti-Zionisten nog meer dan iets anders verafschuwen is racisme.

De Egyptische aartsterrorist en vader van vliegtuigkapingen, Yasser Arafat, was een visionaire man die de noodzaak zag om zijn ‘bevrijding’ organisatie in 1964 op te richten, drie jaar vooraleer er sprake was van ‘bezetting’ van zijn gedroomde staat. Als enkel de Zionisten een einde zouden maken aan de ‘bezetting’ en zich terugtrekken op een tijdelijk verdiep in de Azrieli Toren in Tel Aviv, dan zou het in het Midden-Oosten even aangenaam leven zijn als in Canada. Hoe is het toch mogelijk dat die doofstomme Zionisten al die vredevolle hymnen gemist hebben die afkomstig zijn van de PLO, Hamas, Hezbollah, ISIS en Iran?

Anti-Zionisten voelen zich vaak verkeerd begrepen en hun hobby belasterd. Hun ideologische voorouder, de Duitse journalist Wilhelm Marr, ervaarde dat op eenzelfde wijze. Zoals de hedendaagse anti-Zionisten, ontkende Marr dat hij een Jodenhater was, een term die hij als weinig gesofisticeerd en nogal ruig beschouwde. In plaats daarvan, herdoopte hij zijn hobby in 1879 tot ‘antisemitisme’, die het een aura gaf van vermeende wetenschap en fatsoen.

De Holocaust, van wie Obama’s naar-genocide-hunkerende Iraanse partners ontkennen dat die ooit heeft plaatsgevonden, hebben deze gepassioneerde en dodelijke hobby opgedrongen via een zoveelste naamsveranderingscampagne, ditmaal als anti-Zionisme. De antisemieten van gisteren die een Joden-vrije wereld wilden, waren natuurlijk geen Jodenhaters maar handelden uit bekommernis voor raciale hygiëne en welzijn van de mensheid. Een Oostenrijkse korporaal en mislukte kunstenaar documenteerde dit in zijn werk Mein Kampf, die tegenwoordig een bestseller is in het Midden-Oosten en verplichte lectuur voor iedereen die de goddeloosheid van de Joden, sorry, Zionisten, in twijfel te trekken.

Hedendaagse anti-Zionisten die zoeken naar een wereld bevrijd van de Joodse staat, zien zichzelf uiteraard ook niet als gedreven door Jodenhaat. Als zelfbenoemde anti-racisten bij uitstek beschouwen de anti-Zionisten zichzelf als eigenaars van de sleutels tot eeuwige vrede, harmonie en rechtvaardigheid voor de mensheid. Als enkel maar die Zionistische slang zou worden verdreven worden uit die anti-Zionistische Tuin van Eden, aka het Aards Paradijs, dan zou vermoedelijk alles weer prima zijn.

protocolsHet probleem met de anti-Zionistische versie van de Tuin van Eden is dat het sterk doet denken aan de Hel met de anti-Zionisten als de helpers van de duivel. Als er nog steeds appels over zijn die hangen aan de mishandelde Boom der Kennis, is de les voor de mensheid dat Jodenhaat in eender welke vorm een dodelijk en giftig onkruid is, dat wanneer het niet tijdig gewied wordt, dit het welzijn van zowel Joden als van niet-Joden bedreigt. Onverdraagzaamheid en vooroordelen kennen geen grenzen en zoals de geschiedenis bij herhaling heeft aangetoond is dat wat begint als een ‘Joods probleem’ snel verwordt tot een wereldprobleem.

door Daniel Robert Krygier


In een vertaling door Brabosh.com van een artikel in The Times of Israël van 14 juli 2015. Met dank aan Judith Bergman voor de hint.

juli 25, 2015

Mijn zoon vermoordde 67 mensen – wat ben ik trots

Uitzending van Ma’an, het Palestijnse persagentschap op 22 juni 2015.

Wij hebben al vaker hier uitzendingen laten zien van moeders die o zo trots waren dat hun zonen Israëlische onschuldige burgers hadden vermoord.

Voor de vaders blijkt hetzelfde te gelden.

Dat is de boodschap van de Palestijnse maatschappij: de moordenaars van onschuldige mannen, vrouwen en kinderen zijn fantastische voorbeelden die navolging verdienen.

Denkt u dat er echte vrede mogelijk is met zo een maatschappij?

 

father-of-Abdallah-Barghouti

De vertaling van de uitzending:

Presentator:

“Wij zijn momenteel in het huis van de heldhaftige gevangene Abdallah Barghouti, in de maand van de gezegende Ramadan.”

De vader van bommaker Abdallah Barghouti:

“Abdallah Barghouti, ik ben trots op hem, omdat iedereen van Abdallah Barghouti weet en wat hij deed voor Palestina.

Ik ben trots op hem en ik zeg: Loof Allah die mij deze held gaf, een nobele vechter voor Palestina en de zaak.

Abdallah vocht voor Palestina en verliet zijn familie.
Alles heeft hij opgeofferd voor de Palestijnse zaak.

Ik vraag elke nobele Palestijn om te volgen in de voetsporen van Abdallah Barghouti – voor Palestina en Jeruzalem.”

Toelichting: Abdallah Barghouti is veroordeeld tot 67 keer levenslange gevangenisstraf voor het klaar maken van de explosieven voor terroristische aanslagen, waarbij in totaal 67 mensen werden vermoord:

  • Sbarro restaurant (15 doden, waaronder de Nederlandse familie Schijveschuurder, 9 augustus 2001),
  • Sheffield Club (15 doden, 7 mei 2002),
  • Moment Café (11 doden, 9 maart 2002),
  • drievoudige aanslag op het Ben Yehuda voetgangersgebied (11 doden, 1 december 2001),
  • Hebreeuwse Universiteit (9 doden, 31 juli 2002),
  • bus 4 in Tel Aviv ( 6 doden, 19 september 2002).

Bron: Likoed Nederland

juli 25, 2015

BBC eenzijdig pro-Palestijns: verbergt Palestijns antisemitisme

Op zwart

Engeland, juli 20015

De BBC geeft toe dat ze soms kunstgrepen toepast in documentaires om Palestijnen sympathieker te laten lijken. In de deze zomer uit te zenden documentaire ‘Children of Gaza’ gebruiken Palestijnse kinderen regelmatig het woord ‘yahud’(jood). De BBC vertaalt dit consequent met Israëliër. BBC-buitenland correspondente Lyse Doucet: ’we vroegen het vertalers. Als kinderen het woord jood gebruiken, bedoelen ze echt Israëliër’.
Toch is bekend dat Palestijnse kinderen antisemitisch zijn. Zo verheerlijken Palestijnse kinderen in zomerkampen terrorisme en zingen antisemitische liederen die al dateren van de tijd voordat Israël werd opgericht.
Uit recente tweets van de BBC monitoring groep blijkt dat de BBC diverse beelden van Israëliërs op de vlucht voor raketten uit Gaza, bewust niet heeft uitgezonden. De BBC ligt al langer onder vuur vanwege bevooroordeelde pro-Palestijnse berichtgeving. Zo stond een journaliste te huilen bij het zien van de slechte gezondheidstoestand van Arafat.
Ook uit onderzoek van senior redactie adviseur Malcolm Balin uit 2004 blijkt de eenzijdige pro-Palestijnse gezindheid. De BBC besteedde ruim 300.000 pond tegen een beroep op de Freedom of Information Act om te voorkomen dat dit rapport publiek zou worden.

Israel National News, 8 juli 2015

 

 

juli 20, 2015

Haatimam in Den Haag noemt homoseksuelen ‘smerig’

Imam Fawaz Jneid in een preek in Den Haag op vrijdag 3 juli 2015. Gepubliceerd op internet.

Terwijl er getracht wordt om haatimams te weren, blijkt in Den Haag een imam tirades te houden tegen homoseksuelen en vrouwen die geen hoofddoek dragen.

Want als een vrouw zich niet omhult, beledigt dat mannen en dat is ontoelaatbaar. Een vrouw heeft daar dus zelf niets over te zeggen.

Waarom rapporteert niemand in Nederland deze aanzetten tot vrouwenonderdrukking en haat tegen homoseksuelen?
Waarom moeten wij hier achter komen via een Amerikaanse organisatie die dit wel publiceert?

Jneid

De vertaling van een gedeelte van de preek van imam Fawaz Jneid:

“De Sodomieten [homoseksuelen] ontkennen niet dat homoseksualiteit een perversie is en dat het smerig en onrein is.
Dat is zo, zelfs als de wetten over de hele wereld het erover eens dat het toegestaan is en legitiem.

Zij ontkennen zelf niet dat het smerig is en onzuiver.

[…]

Dit is het soort religie waar het [Westen] van droomt: een islam die de religieuze geleerde samenbrengt met de hoer en de homoseksueel, en dat zij allemaal zeggen dat zij respect voor elkaar hebben.

Waarom werden de profeten dan gestuurd?!

Waarom heeft Allah ons dan de Koran gegeven, wanneer er een dag zou komen dat een religieuze geleerde, of zelfs een gewone moslim, tegen mensen zou zeggen dat het recht hebben om homoseksualiteit en andere gruwelen te bevorderen?!

Hoe kan aan moslimvrouwen verteld worden dat er niets mis met het zichzelf tonen en het niet dragen van de sluier? Dan gaan zij naar demonstraties, geleid door een aantal verderfelijke oude vrouwen, om te zeggen: wij eisen onze rechten, wij willen dragen wat we willen.

Je kunt dragen wat je wilt, maar niet ten koste van de gevoelens van andere mensen.

Als een vrouw onthuld naar buiten gaat, helemaal opgedoft, met haar charmes ontbloot, kwetst zij de gevoelens van mannen.
Niemand heeft het recht om iemand anders te kwetsen.”

 

Meer haatpreken in Nederland:

Bron: Likoed Nederland

juli 18, 2015

Arabische immigratie in het historische Palestina: een overzicht

wegmarkering

Er bestaat een oud en zeldzaam boek genaamd “Palaestina ex monumentis veteris illustrata(boekomslag rechts) geschreven door Hadrianus Relandus (een kaartentekenaar en wetenschapper uit Utrecht) en in 1714 werd gepubliceerd. Het documenteert de reis van Relandus naar Palestina in de jaren 1695/1696. Op zijn reizen onderzocht hij 2.500 plaatsen die in de Tenach en/of de Misjna genoemd worden; en hij telde mensen die in zulke plaatsen woonden. Hij deed enkele zeer interessante ontdekkingen. Ten eerste ontdekte hij dat geen enkele nederzetting in Palestina een naam van Arabische oorsprong had. In plaats daarvan waren de namen van het Hebreeuws, het Latijn en het Grieks afgeleid.

paelestEen andere interessante ontdekking was de opvallende afwezigheid van een grotere islamitische bevolking. In plaats daarvan stelde hij vast dat de meeste inwoners van Palestina joden waren, bovendien enkele christenen en een paar bedoeïenen. Nazareth was het thuis voor minder dan duizend christenen, terwijl er in Jeruzalem 5000 mensen woonden, de meeste van hen Joden. Gaza was het thuis voor ongeveer 250 Joden en ongeveer hetzelfde aantal christenen. De enige uitzondering vormde Nablus, waar ongeveer 120 moslims woonden, samen met een handvol Samaritanen, wier voorouders tot de noordelijke stammen van Israël behoorden.

Gefascineerd door de vaststellingen in het boek van Relandus ging ik op zoek naar nog meer bronnen uit de eerste hand, zoals reisverslagen, regeringsberichten en volkstellingen. Ik was er niet zeker van dat ik iets zou vinden. Maar er bestaat een verrassende hoeveelheid aan data en aanknopingspunten. En al die bewijzen maken aannemelijk dat het grootste deel van de niet-joodse (d.w.z. Arabisch-islamitische en christelijke) immigratie naar Palestina in het midden of aan het eind van de 19e eeuw begon.

Onder verwijzing naar het werk van de statisticus en demograaf Roberto Bachi schat men dat er in het jaar 1540 151.000 niet-joodse inwoners in Palestina woonden. (enkele bronnen duiden aan dat velen daarvan nakomelingen van Joden waren, die na de mislukte Bar Kochba-opstand in het jaar 136 in Palestina bleven, maar gedwongen werden zich tot de islam te bekeren). Tot 1800 was de niet-joodse bevolking naar ongeveer 268.000 toegenomen, groeide tot 1890 naar 489.000, tot 1922 naar 589.000 en tot 1948 naar iets meer dan 1,3 miljoen. De overgrote meerderheid van deze niet-joodse immigranten was moslim. Dit alles maakt aannemelijk dat de meeste van de islamitische (en christelijke) inwoners van Palestina van jongere datum waren en daar NIET al generaties lang leefden, zoals vaak gezegd wordt. Bovendien tonen de aantallen aan dat Arabische immigratie een snel stijgende trend was, aangedreven door externe omstandigheden. Maar welke?

Ten eerste waren er in de eerste helft van de 19e eeuw meerdere duizend kleine boeren naar Palestina gekomen om te ontsnappen aan de dienstplicht, dwangarbeid en de belastingen in Egypte. Ten tweede verplaatsten de Ottomaanse autoriteiten in het begin van de 20e eeuw heel veel mensen uit Marokko, Algerije en Egypte naar Palestina, deels om de joodse immigratie te overvleugelen. Ten derde was het zionistische project heel aantrekkelijk voor Arabieren, die vanwege de goede lonen, de gezondheidszorg en de sanitaire voorzieningen die de Joden boden naar Palestina trokken. Inderdaad daalde het islamitische kindersterftecijfer in Palestina van 201 per 1000 in het jaar 1925 naar 94 per 1000 in het jaar 1945. Ondertussen nam de levensverwachting toe van 37 naar 49 jaar.

Bovendien nam de Arabische bevolking van Palestina het meest toe in steden, waarin grote aantallen Joden woonden, wat er een sterke aanwijzing voor is dat de Arabieren naar Palestina trokken vanwege de Zionisten. Tussen 1922 en 1947 nam de Arabische bevolking in Haifa met 290% toe, in Jaffa met 158% en in Jeruzalem met 131%. Typisch genoeg was de groei in grotendeels Arabische steden veel minder dramatisch: 375 in Bethlehem, 42% in Nablus en 78% in Jenin.

Tijdens het Britse bestuur in Palestina (van 1920 tot 1948) was de joodse immigratie onderworpen aan beperkingen om de Arabische onruststokers te sussen. De situatie met betrekking tot de islamitische vestiging was veel lakser. De historicus en schrijver Freddy Leibreich beweert dat er sprake was van aanzienlijke Arabische immigratie uit de regio Hauran in Syrië tijdens de mandaatperiode – en dat de Britse autoriteiten net deden alsof ze dit niet zagen.

Enkele zagen het echter wel. De hope Simpson Enquiry (1930) stelde vast dat er sprake was van aanzienlijke Arabische immigratie uit Egypte, Transjordanië en Syrië, wat de vooruitzichten van de joodse immigranten negatief beïnvloedde en bijdroeg aan Arabisch geweld tegen Joden. De Britse gouverneur van de Sinaï van 1922 tot 1936 bevestigde de opvatting dat er ongecontroleerde Arabische immigratie plaatsvond, waarbij de meeste immigranten uit de Sinaï, Transjordanië en Syrië kwamen. En de Peel-commissie berichtte in 1937 dat er een “landtekort” bestond, “minder vanwege de hoeveelheid land, dat door Joden werd gekocht, dan als gevolg van de toename van de Arabische bevolking.”

Zo ging de immigratie door, totdat de joden in 1948 hun onafhankelijkheid uitriepen. Het feit dat Arabische (veelal islamitische) immigratie doorging tot de Israëlische onafhankelijkheid, wordt bevestigd door de VN-clausule dat iedere Arabische vluchteling, die slechts twee jaar voor de joodse onafhankelijkheid in Palestina woonde, aanspraak kon maken op een vluchtelingenstatus. Volgens informatie van het UN Relief and Works Agency worden Palestijnse vluchtelingen als volgt gedefinieerd: “Personen, wier normale woonplaats in de periode van 1 juni 1946 tot 15 mei 1948 Palestina was en die als resultaat van het conflict van 1948 zowel hun huis als hun levensonderhoud kwijtraakten.”

Als er in Palestina in de 16e en de 17e eeuw maar zo weinig niet-joodse inwoners waren, wat gebeurde er dan met de Arabische binnendringers die in 629 kwamen? Welnu, in de eerste plaats bleven heel weinig van deze veroveraars in Palestina. Velen werden afwezige landbezitters, die inheemse pachters gebruikten om hun grond te bewerken en de dhimmi-belasting te betalen. Dat is de reden dat Palestina – samen met Egypte en Syrië – meerdere eeuwen lang overwegend christelijk bleef. Het is echter mogelijk dat na de islamitische herovering in 1187 veel joodse en christelijke inwoners van Palestina gedwongen werden om zich tot de islam te bekeren, waarmee het aantal islamitische inwoners de hoogte in werd gedreven. Palestina´s bevolking nam echter in het midden van de 14e eeuw af – grotendeels door de pest, die vanuit Oost-Europa en Noord-Afrika op het land oversloeg, zich voortplantte naar Gaza en toen zijn weg vond naar Palestina, Libanon en Syrië. Omdat niemand het land kon bewerken, raakten veel gebieden besmet met malaria, vooral in noordelijk Palestina, dat grotendeels onbewoonbaar werd. De ontvolking ging als gevolg van de invasie van Mohammed Ali van Egypte in het jaar 1831 en de daaropvolgende boerenopstand in het jaar 1834 door, die de mannelijke bevolking van Palestina met ongeveer 20% verminderde, omdat grote aantallen boeren of naar Egypte gedeporteerd werd of dienst moest doen in het Egyptische leger. Veel anderen verlieten hun boerderijen en dorpen om zich aan te sluiten bij de bedoeïenen.

Het zou kansloos zijn om te argumenteren dat er in de late 19e eeuw en het begin van de 20e eeuw weinig in Palestina wonende Arabieren waren, maar de cijfers tonen aan dat de Arabische bevolking van Palestina eeuwenlang in een status van verloop is geweest en dat de overwegende meerderheid bestond uit migranten uit de rest van de Arabische wereld en/of het Ottomaanse rijk. Dat is belangrijk, want het vertelt ons dat het postmoderne idee van een diep gewortelde Palestijn-Arabische geschiedenis en cultuur gelogen is. Alle bewijzen duiden op de opvallende afwezigheid van Arabische cultuur in het Palestina van de late 17e eeuw; en zelfs in de 18e en 19e eeuw waren de Arabische inwoners van Palestina geen autochtonen, maar mensen die later kwamen. Dat verklaart waarom de Arabieren historisch nooit van een Palestijnse identiteit spraken – want die was er niet. Zij waren Egyptenaren, Syriërs, Marokkanen, Irakezen en Ottomaanse Arabieren en veel van hen waren loyaal aan het concept van Groot-Syrië. Een feit is dat de Arabieren het tot in de jaren-60 van de vorige eeuw afwezen zichzelf Palestijnen te noemen, omdat dit een naam was die was voorbehouden aan de Joden! Het lijkt nu erg komisch te zijn, maar Immanuel Kant, de Duitse filosoof uit de 18e eeuw, noemde de Joden in Europa “onder ons levende Palestijnen”.

Niet voor het midden van dezelfde jaren-60 – bijna twee decennia nadat Israël zich onafhankelijk verklaarde – ontstond een coherente (en zeer gewelddadige) Palestijns-Arabische identiteit. Maar zelfs nog in de jaren-70 was het idee van een Palestijns volk niet meer dan een terroristische constructie, die werd gecreëerd om joodse aanspraken op het land Israël uit te hollen. In een interview met een Nederlandse krant gaf Zahir Muhsein van het uitvoerende comité van de PLO in 1977 toe: “Het Palestijnse volk bestaat niet.” Hij voegde er aan toe: “De stichting van een Palestijnse staat is slechts een middel om onze strijd tegen de staat Israël voort te zetten.”

Of de Arabisch-Palestijnse identiteit in de 21e eeuw uitgroeit tot iets constructiefs, moeten we afwachten.

door Richard Mather


In een vertaling uit het Duits door E.J. Bron van een artikel op Heplev Blog van 13 juli 2015.
bron-logo

juli 18, 2015

Oostenrijk bijt de spits af in Iran!

Op zwart

De socialistische President van het volk met de grootste betrokkenheid bij de Shoah, Heinz Fischer, bezoekt de meest antisemitische natie van het moment. Hoe puntje bij paaltje komt en wat de bruine en rode socialisten betreft het uiteindelijk lood om oud ijzer blijkt te zijn als het om het antisemitisme gaat. De bruine socialisten mogen dan op sterven na dood zijn, de rode nemen het beschamend over. Waarom zo snel op bezoek bij de mullahs en op het moment dat Iran alweer aan vol aan het orgel gaat, hoeft nauwelijks te verwonderen. 6 miljoen Joden bij elkaar op een kluitje in de woestijn is te verleidelijk om te negeren, dus wordt er alweer Duits gesproken over het lot van de Joden.

juli 17, 2015

De wereld gebruikt geld om Israël te chanteren [Giulio Meotti]

nazi-boycot2Berlijn, 1 april 1933. De nazi’s roepen economische boycot uit van Joodse handelszaken.
Anno 2015: De geschiedenis herhaalt zich…

Israëls economie zou jaarlijks $10.5 miljard kunnen verliezen en duizenden Israëli’s zouden hun baan kunnen verliezen als het land wordt onderworpen aan een volledige internationale boycot, volgens een rapport van de ministerie van Financiën (geschreven tijdens de regeerperiode van Yair Lapid), dat vorige week werd vrijgegeven.

Enkele dagen geleden, glunderde de media over een rapport van de Rand Corporation over het feit dat Israël jaarlijks zowat 9 miljard dollar jaarlijks zou kunnen verliezen bij gebrek aan een ‘vredesakkoord’ (met de Palestijnen). Het kan hen niet schelen dat, indien ooit een Arabisch-Islamitische staat wordt gecreëerd in Judea en Samaria compleet in uitgelijnd met Iran en Hamas, Israël vanuit het Oosten zal worden aangevallen, de luchthaven Ben Goerion zal worden gesloten en Jeruzalem en Gush Dan zal worden belegerd. Nee, ze willen Israël enkel geld geven om zelfmoord te plegen.

Van Rabin tot Sharon en Olmert, hebben opeenvolgende Israëlische regeringen aan Joden, die leven in Judea en Samaria, geld aangeboden om het gebied te verlaten, waarmee ze in feite instemden met het stereotype dat werd gepromoot door dokterJoseph Goebbels, die voorspelde dat indien de Joden een staat zou krijgen, zij deze zouden verkopen voor geld.

De Joodse linkerzijde, deze hedonistische, cynische en corrupte minderheid, maakt gebruik van de economische kwestie om Israël te verzwakken zoals zij deden met de chassidische gezinnen, door te zeggen zij ‘een last’ zijn. Zij zijn dezelfde kleine groep die de uitdrukking ‘levenskwaliteit van kolonisten’ hebben bedacht. Degenen die kwamen vanwege materiële voordelen, zouden vanwege hen het land verlaten, zo beweerden zij.De linkse Joden haten Judea en Samaria omdat het symbool staat voor de Joodse identiteit.  

Echte “vrede” heeft niks te maken met geld. Palestijnse moeders die hun kinderen in de dood sturen geven evenmin om geld. Ze weten dat ze hun huizen zullen verliezen, maar ze doen het toch omwille van hun haat tegen de Joden en Israël, die sterker is dan hun leven.

Wat is de boodschap van de wereld aan Israël? De last van de nederzettingen’ weggeven, honderden Joodse dorpen verkopen aan de Arabieren met Amerikaanse hulp, en Israël zal eindelijk een plaats krijgen onder de Naties? Onzin, helemaal fout. De wereld zal niet rusten vooraleer de laatste Jood Tel Aviv heeft verlaten. Het is dezelfde wereld die het niet kon schelen toen het Midden-Oosten miljarden Amerikaanse dollars in waarde van gronden en bezittingen  van de Joden in beslag hadden genomen, toen de Arabieren hen etnisch gezuiverd hadden uit hun huizen.

De ‘economische kwestie’ is een Fata Morgana, een illusie,  omdat Israël de dag nadien onmiddellijk zal gedwongen worden om anti-missile verdediging op te stellen, huizen, scholen en hospitalen dient te versterken, meer Iron Dome batterijen opstellen, de luchthaven Ben Goerion moet verhuizen naar de Negev en, last but lot least, de Joden die in Judea en Samaria wonen buiten de zogeheten ‘blokken’ zal moeten verhuizen en compenseren.

Niet alles kan gekocht worden met geld. Laat ons hopen dat Israël niet zal zwichten voor deze waanzin.

door Giulio Meotti


in een vertaling van Brabosh.com van een artikel in Arutz Sheva van 16 juli 2015


meotti-boekDe auteur Giulio Meotti, een Italiaanse journalist verbonden aan het dagblad Il Foglio, schrijft een twee-wekelijkse kolom voor Arutz Sheva. Zijn artikels verschijnen om de regelmaat in verscheidene publicaties zoals The Wall Street Journal, Frontpage, Commentary e.a.

Hij is de auteur van het bekende boek “A New Shoah” (2008), waarin een onderzoek werd gedaan naar de persoonlijke verhalen van Israël’s slachtoffers van de terreur, gepubliceerd bij uitgeverij Encounter. Onlangs publiceerde hij een nieuw boek omtrent het Vaticaan en Israël onder de titel “The Vatican Against Israel: J’accuse” (2013) uitgebracht bij Mantua Books. Lees hier een interview met de auteur omtrent zijn laatste boek.


juli 17, 2015

Kristallnacht, maar dan door Arabieren

A Tiberias Synagogue after an attack by Muslims in 1938. During 1936-1939 attacks by Muslims against Jews escalated. In Tiberias in 1938, an organized group of Muslims massacred 21 Jews, including 3 women and 10 children (aged from 1 year to 12 years). The Muslims stabbed, shot and burned their Jewish victims. The Muslims pre planned the massacre by cutting telephone lines and coordinating the timing of the attack with lookouts and signals.

A Tiberias Synagogue after an attack by Muslims in 1938. During 1936-1939 attacks by Muslims against Jews escalated. In Tiberias in 1938, an organized group of Muslims massacred 21 Jews, including 3 women and 10 children (aged from 1 year to 12 years). The Muslims stabbed, shot and burned their Jewish victims. The Muslims pre planned the massacre by cutting telephone lines and coordinating the timing of the attack with lookouts and signals.

Tags:
juli 16, 2015

Het is weer Joden, Joden, Joden bij de VARA

 

Joop stinkt

Het bloed in het Midden-Oosten en de Afrikaanse gebieden stroomt ongeveer als de Nijl, de Tigris en de Eufraat, maar bij de VARA kunnen ze de Joden maar niet vergeten. Er nog maar een paar alinea tegenaan gesmeten, want kennelijk nog geen antisemitisme genoeg in Nederland. Dus nog even lekker aanwakkeren met Zionistisch hoongelach.