Archive for ‘Filantroop’

september 23, 2016

Filantroop is niet dood, hij leeft

Er schijnt onder de lezers van Filantropius en dat na een langdurige leegte enige bezorgdheid te zijn ontstaan. Wat is er aan de hand met de Filantroop. Is hij nog onder ons? Is hij gehersenspoeld en tot de islam bekeerd? Zigzagt hij dagelijks vanachter een rollator? Of nog erger, zucht hij aan de sanseveria gekluisterd over de teloorgang van Nederland?

Nee, nee, nee. De Filantroop heeft het zo ontzettende druk met leven in de Achterhoek dat de tijd meningen te verkondigen erbij ingeschoten is. Hier, in het zalige coulisselandschap en omringd door sympathieke Achterhoekers, is het leven aangenaam en bij vlagen zelfs zo feestelijk dat het bed in de kleinste uurtjes van de nacht en op de tast teruggevonden wordt.

Samenvattend, de hemel op aarde heet de Achterhoek.

 

oktober 3, 2014

Achterhoekse notities 3

vogelschieten-1Ergens las ik dat ik dood gewaand word. Maar om ieder misverstand daarover uit te sluiten, hier ben ik en springlevend.  Deze keer met een Achterhoekse notitie.

Met de Achterhoek ben je nooit klaar, heb ik ontdekt. Je blijft namelijk ontdekken. Zoals ik ambitieus genoeg was me in de strijd om het schutterskoningschap te mengen van mijn buurtgemeenschap en dan ook nog ongelooflijk dichtbij deze felbegeerde titel kwam.

Het eerste schot was al in de vogel zijn lijf. Maar dat bleek een verkeerde tactiek te zijn. Eerst kop, vleugels en staart, want het afschieten van een van deze ledematen biedt al bijzondere faam. Dus begon ik de tactiek van de experts te volgen.

De spanning steeg naarmate er minder van de vogel over was. Het arme beest was een vergiet en had kop, staart en beide vleugels al verloren, maar vocht hard terug. Bij mijn laatste poging schoten de veren, nou ja splinters, in het rond.

Maar toen greep de schutter die direct na mij kwam de kolf van het geweer, legde aan en het arme beest gaf verpulverd de geest. Een ovatie steeg op uit het publiek en we stormden op de kersverse koning af om hem te eren met de vogel is dood, leve de koning.

Was ik het geworden, dan zou mij een grote eer te beurt zijn gevallen. De buurt heeft in het kader van het noaberschap de plicht je huis mooi te maken. En je moet het gehele jaar voldoen aan een reeks van rituele plichten. En zeker, je gemalin wordt dan meteen ook koningin.

Het heeft echter niet zo mogen zijn, hoewel al mijn schoten in het houten vogellijf raak waren en ik er echt mijn best voor gedaan heb het koningschap te verdienen.

Toch heb ik me door de nederlaag het genoegen van het schutterfeest niet laten ontnemen en schoven vele meters Grolsch mijn neus voorbij. Ik was immers een van de paar honderd verliezers die hun wonden met het Achterhoekse goud verlichtten.

Volgend jaar een nieuwe kans het paarse fluweel van de koningsmantel te verdienen. Mocht dat zo zijn, dan zal ik keurig naast mijn brogues gaan lopen, want het schutterskoningschap is een titel van statuur. Daar kunnen geen knuisten van Hans van Baalen tegenop.

september 1, 2014

Filantropius am Rhein

DSC00055Soms, heel soms en als de tijd er rijp voor is, zwalkt de schrijver dezes af naar richtingen waar het aangenaam verpozen is. Filantropius am Rhein, zogezegd en bij voorkeur als het najaarszonnetje de terrassen toelacht. Dan is het moment daar de serveerster met de opdracht heen te zenden een stuk taart af te snijden en daarbij zo’n stevige caffé crema te serveren. Duitse koffie heeft namelijk de eigenschap naar koffie te ruiken en te smaken. Even voel je je dan buitenlander in het buitenland, kijkend over het boerenland van de Neder-Rijn dat aan de overzijde ligt te rusten en in de verten de glooiingen laat zien van het Klever Reichswald en Uedemer Hochwald. Gebieden waar je de geweien tegen elkaar kan horen botsen als reeën en edelherten weer eens hoogmoedig om het bezit van de dames bakkeleien.

Maar het moge duidelijk zijn, Filantropius leeft nog.

augustus 21, 2014

De onbestrijdbaarheid van de islam

onthoofdJe zou het nooit hebben vermoeden, maar na het innemen van een vertragingspil die 10 jaar werkzaam was, schijnen over de islam bij sommigen de schellen nu toch echt van de ogen te vallen. Een religie die het niet mensonterend vindt het eigen volk massaal te slachtofferen om het hoger doel te bereiken is echter een nauwelijks te bestrijden tegenstander.

Zo weet iedereen die zich niet klakkeloos achter de islam schaart, dat Hamas, IS, Al Qaeda, Al-Nusra, Taliban, Hezbollah en soortgelijke organisaties pas tot zwijgen te brengen zijn als de laatste aanhanger naar de maagden gezonden is. En omdat dat volkerenmoord zou zijn en ethisch gezien een onmogelijkheid en ook niet te rechtvaardigen is, staat het Westen met lege handen naar doodsdriftige, vroegmiddeleeuwse zwaardvechters te zwaaien.

Er is dus een allesoverheersend dilemma dat naar Westerse maatstaven onoplosbaar is. De Westerse mens hangt aan het aardse bestaan, de islamitische heeft genoeg aan het hogere, wil het aardse overheersen en kan er heel veel volgelingen voor offeren dat doel na te streven.

Hamas zal pas ophouden Israël met raketten te belagen als de laatste aanhanger naar het hogere gezonden is, en dat moet als onmogelijk ingeschat worden.

Het Nederlandse contigent van IS dat groeiende is, valt ook niet te bestrijden met lucide middelen die de Westerse rechtsstaat met handen en voeten binden. Wat hierbij als vreselijk feit aangemerkt dient te worden is dat terwijl in Nederland IS-adepten hun gang kunnen gaan, vrijelijk hebben kunnen demonstreren met hun wraaklustig vlagvertoon, maar nu tegenstanders dat ook willen het ze verhinderd wordt.

In zo’n rechtsstaat kan IS hemelhoog groeien. Dan mag IS die rechtsstaat afwijzen, het vormt wel de voedingsbodem waarop het groeien kan.

Nu speelt het stilzwijgende electoraat een niet geringe rol in de groei van de kwaadaardige takken van de islam in Nederland. Uit de laatste peiling van Maurice de Hond viel op te maken dat het overgrote deel van dit electoraat de bezorgdheid van islamcritici niet deelt.

Zoals hier al eerder geschreven, zal die pas ontwaken als het zoveel erger geworden is dat een normatief Westers geaard bestaan onmogelijk is. Dat mag voor sommige wijken in Nederland dan al zo zijn, maar voor een deel van Nederland is het toch een ver van mijn bed-show.

Als islamcriticus voel ik daarom een toenemende weerzin in het beschrijven en waarschuwen voor iets dat het Westen als een Zwaard van Damocles boven het hoofd hangt, maar dat pas tot mobilisatie leidt als dat zwaard trillend in het hoofd steekt.

Misschien vraag ik me daarom de laatste weken af, moeten we daar dan maar niet op wachten. Per slot van rekening ben ik van Den Haag naar de Achterhoek getrokken om me aan de scherpte van dat zwaard te ontrekken.

Misschien moet toch het antwoord komen van degenen die hopen dat het allemaal wel zal meevallen en zich daarom alles laten welgevallen. Dat ga ik dan de komende dagen even in alle rust overpeinzen terwijl ik me ook aan aangenamere zaken ga wijden, want wie ben ik dat ik de hoogmoed zou bezitten voor de ander te denken en te oordelen.

Hier in de Achterhoek gebeurt alles vijftig jaar later, dus…

Tags: ,
oktober 18, 2013

Filantropius overpeinst (1)

Filantropius in zonnger tijdenOp 10 september jl. begon ik met Filantropius, en op die dag stond het eerste stukje tekst te lezen. Een solopodium met zo nu en dan een gastschrijver, was de opzet. En bij de honderdste tekst die ik, met dankzegging aan de schrijvers van ingezonden stukken en foto’s, vandaag op Filantropius publiceer, kan ik alleen maar stellen dat het mij zeer bevalt. Of de lezers daar net zo over denken, weet ik niet. Maar ik zie het niet als mijn taak lezers te behagen maar ze juist tot nadenken te prikkelen. Het soloschrijven op Filantropius, nadat ik op verscheidene weblogs dat jarenlang met vele schrijvers tegelijk gedaan heb, inspireert mij dan ook dat op deze manier te blijven doen.

Het nadeel van een soloblog zou een verminderd aantal lezers kunnen zijn, maar hier weegt het nadeel niet tegen het voordeel op. Bovendien ben ik allerminst teleurgesteld in het aantal lezers dat Filantropius met een bezoek vereert.

Niet nachtenlang hoeven waken op uitingen die het daglicht niet kunnen velen, is een van de voordelen. Het bewieroken van een massamoordenaar, de reactiemogelijkheid gebruiken om lekker sociaal met elkaar te chatten, en wederkerige onvriendelijkheden en bedreigingen uiten, behoren sedert ik me tot Filantropius beperk tot het verleden.

Het “nooit meer een groepsblog” heeft zich volledig meester van me gemaakt, en wordt waarschijnlijk ook aangemoedigd door mijn aangeboren hang naar het individualisme.

Of ik het “nooit meer” gestand zal doen, weet ik niet. Maar sedert jaren bemerk ik dat de last medeverantwoordelijk te zijn voor wat anderen doen en schrijven, van mijn schouders afgegleden is. De diffuse kloof tot kritisch schrijven en het prikkelen tot gewelddadigheid, heb ik in mijn nabijheid te vaak ervaren om me er met een gerust hart mee te bedde te begeven.

Een van de trouwe lezers van Filantropius schreef dat wat hem betreft de aandacht voor kunst best wat meer prioriteit mag krijgen. En geplaagd door een lichtelijk epicurisme, hier minder in de filosofische dan in de zinnelijke betekenis van de term, kan ik zijn gelijk hierin maar moeilijk ontkennen.

Er zijn echter te vaak redenen dat ik me toch niet aan kunst maar aan akeliger onderwerpen zal wijden. Wat mij echter niet kan verhinderen in de toekomst ook zaliger, geestiger en mooiere onderwerpen ten tonele te voeren. Het kunstenaarsbloed kruipt uiteindelijk toch waar het niet gaan kan. Het zoeken naar het wankele evenwicht tussen wat prangt en behaagt, is een moeilijke opgave. Maar even voor mezelf sprekend, wat een soloblogger toegestaan is, zal ik nog beter proberen die te vinden. En als mij dan toch een behaagzucht te verwijten valt, dan zij het maar zo.