Archive for ‘Uncategorized’

december 4, 2015

De EU pakt de Midden-Oosten crisis aan: eerst Israël kraken daarna zien we wel [cartoon]

jihad-europe2Europa wil binnenkort graag en kordaat de crisis in het Midden-Oosten aanpakken (Syrië, Afghanistan, Irak, Libië enz. enz.)Vandaar dat het 28-landenblok van de EU unaniem heeft besloten om eerst en vooral…. Israël te boycotten. ‘t Is een kwestie van de juiste prioriteiten te leggen niewaar? “Die Juden sind unser Unglück!” hoor ik het ergens echoën uit een duister verleden… 😦

[beeldbron: cartoon van de Israëlische tekenaar Ronny Gordon in Arutz Sheva]

Advertenties
oktober 15, 2015

Linkse mensen willen nog meer bebloede Joden

Op zwart

Linkse mensen zijn niet vies van bloedvergieten onder Joden. Dat konden we horen toen Harry van Bommel en Gretta Duisenberg tijdens een van de vele antisemitische joelfeesten smeekten om een nieuwe intifada. Niet dat ze er zelf last van hebben, want veilig aan het schrijftafeltje of tussen hun bebaarde beschermers zal er nooit een spat bloed hun aan hun uitmonstering kleven. Nu het bloedspatten regent in Israël, is “menslievend” links er weer als de kippen bij dit aan te moedigen alsof ze Heinrich de poelier zelve zijn.

Nou, lees maar bij Kees.

juli 29, 2015

Afshin Ellian: Het nieuwe antisemitisme is een lastige kwestie voor Israël-critici

Op zwart

Lees hier het artikel in Elsevier.

juli 20, 2015

Haatimam in Den Haag noemt homoseksuelen ‘smerig’

Imam Fawaz Jneid in een preek in Den Haag op vrijdag 3 juli 2015. Gepubliceerd op internet.

Terwijl er getracht wordt om haatimams te weren, blijkt in Den Haag een imam tirades te houden tegen homoseksuelen en vrouwen die geen hoofddoek dragen.

Want als een vrouw zich niet omhult, beledigt dat mannen en dat is ontoelaatbaar. Een vrouw heeft daar dus zelf niets over te zeggen.

Waarom rapporteert niemand in Nederland deze aanzetten tot vrouwenonderdrukking en haat tegen homoseksuelen?
Waarom moeten wij hier achter komen via een Amerikaanse organisatie die dit wel publiceert?

Jneid

De vertaling van een gedeelte van de preek van imam Fawaz Jneid:

“De Sodomieten [homoseksuelen] ontkennen niet dat homoseksualiteit een perversie is en dat het smerig en onrein is.
Dat is zo, zelfs als de wetten over de hele wereld het erover eens dat het toegestaan is en legitiem.

Zij ontkennen zelf niet dat het smerig is en onzuiver.

[…]

Dit is het soort religie waar het [Westen] van droomt: een islam die de religieuze geleerde samenbrengt met de hoer en de homoseksueel, en dat zij allemaal zeggen dat zij respect voor elkaar hebben.

Waarom werden de profeten dan gestuurd?!

Waarom heeft Allah ons dan de Koran gegeven, wanneer er een dag zou komen dat een religieuze geleerde, of zelfs een gewone moslim, tegen mensen zou zeggen dat het recht hebben om homoseksualiteit en andere gruwelen te bevorderen?!

Hoe kan aan moslimvrouwen verteld worden dat er niets mis met het zichzelf tonen en het niet dragen van de sluier? Dan gaan zij naar demonstraties, geleid door een aantal verderfelijke oude vrouwen, om te zeggen: wij eisen onze rechten, wij willen dragen wat we willen.

Je kunt dragen wat je wilt, maar niet ten koste van de gevoelens van andere mensen.

Als een vrouw onthuld naar buiten gaat, helemaal opgedoft, met haar charmes ontbloot, kwetst zij de gevoelens van mannen.
Niemand heeft het recht om iemand anders te kwetsen.”

 

Meer haatpreken in Nederland:

Bron: Likoed Nederland

juli 17, 2015

De wereld gebruikt geld om Israël te chanteren [Giulio Meotti]

nazi-boycot2Berlijn, 1 april 1933. De nazi’s roepen economische boycot uit van Joodse handelszaken.
Anno 2015: De geschiedenis herhaalt zich…

Israëls economie zou jaarlijks $10.5 miljard kunnen verliezen en duizenden Israëli’s zouden hun baan kunnen verliezen als het land wordt onderworpen aan een volledige internationale boycot, volgens een rapport van de ministerie van Financiën (geschreven tijdens de regeerperiode van Yair Lapid), dat vorige week werd vrijgegeven.

Enkele dagen geleden, glunderde de media over een rapport van de Rand Corporation over het feit dat Israël jaarlijks zowat 9 miljard dollar jaarlijks zou kunnen verliezen bij gebrek aan een ‘vredesakkoord’ (met de Palestijnen). Het kan hen niet schelen dat, indien ooit een Arabisch-Islamitische staat wordt gecreëerd in Judea en Samaria compleet in uitgelijnd met Iran en Hamas, Israël vanuit het Oosten zal worden aangevallen, de luchthaven Ben Goerion zal worden gesloten en Jeruzalem en Gush Dan zal worden belegerd. Nee, ze willen Israël enkel geld geven om zelfmoord te plegen.

Van Rabin tot Sharon en Olmert, hebben opeenvolgende Israëlische regeringen aan Joden, die leven in Judea en Samaria, geld aangeboden om het gebied te verlaten, waarmee ze in feite instemden met het stereotype dat werd gepromoot door dokterJoseph Goebbels, die voorspelde dat indien de Joden een staat zou krijgen, zij deze zouden verkopen voor geld.

De Joodse linkerzijde, deze hedonistische, cynische en corrupte minderheid, maakt gebruik van de economische kwestie om Israël te verzwakken zoals zij deden met de chassidische gezinnen, door te zeggen zij ‘een last’ zijn. Zij zijn dezelfde kleine groep die de uitdrukking ‘levenskwaliteit van kolonisten’ hebben bedacht. Degenen die kwamen vanwege materiële voordelen, zouden vanwege hen het land verlaten, zo beweerden zij.De linkse Joden haten Judea en Samaria omdat het symbool staat voor de Joodse identiteit.  

Echte “vrede” heeft niks te maken met geld. Palestijnse moeders die hun kinderen in de dood sturen geven evenmin om geld. Ze weten dat ze hun huizen zullen verliezen, maar ze doen het toch omwille van hun haat tegen de Joden en Israël, die sterker is dan hun leven.

Wat is de boodschap van de wereld aan Israël? De last van de nederzettingen’ weggeven, honderden Joodse dorpen verkopen aan de Arabieren met Amerikaanse hulp, en Israël zal eindelijk een plaats krijgen onder de Naties? Onzin, helemaal fout. De wereld zal niet rusten vooraleer de laatste Jood Tel Aviv heeft verlaten. Het is dezelfde wereld die het niet kon schelen toen het Midden-Oosten miljarden Amerikaanse dollars in waarde van gronden en bezittingen  van de Joden in beslag hadden genomen, toen de Arabieren hen etnisch gezuiverd hadden uit hun huizen.

De ‘economische kwestie’ is een Fata Morgana, een illusie,  omdat Israël de dag nadien onmiddellijk zal gedwongen worden om anti-missile verdediging op te stellen, huizen, scholen en hospitalen dient te versterken, meer Iron Dome batterijen opstellen, de luchthaven Ben Goerion moet verhuizen naar de Negev en, last but lot least, de Joden die in Judea en Samaria wonen buiten de zogeheten ‘blokken’ zal moeten verhuizen en compenseren.

Niet alles kan gekocht worden met geld. Laat ons hopen dat Israël niet zal zwichten voor deze waanzin.

door Giulio Meotti


in een vertaling van Brabosh.com van een artikel in Arutz Sheva van 16 juli 2015


meotti-boekDe auteur Giulio Meotti, een Italiaanse journalist verbonden aan het dagblad Il Foglio, schrijft een twee-wekelijkse kolom voor Arutz Sheva. Zijn artikels verschijnen om de regelmaat in verscheidene publicaties zoals The Wall Street Journal, Frontpage, Commentary e.a.

Hij is de auteur van het bekende boek “A New Shoah” (2008), waarin een onderzoek werd gedaan naar de persoonlijke verhalen van Israël’s slachtoffers van de terreur, gepubliceerd bij uitgeverij Encounter. Onlangs publiceerde hij een nieuw boek omtrent het Vaticaan en Israël onder de titel “The Vatican Against Israel: J’accuse” (2013) uitgebracht bij Mantua Books. Lees hier een interview met de auteur omtrent zijn laatste boek.


juli 17, 2015

Kristallnacht, maar dan door Arabieren

A Tiberias Synagogue after an attack by Muslims in 1938. During 1936-1939 attacks by Muslims against Jews escalated. In Tiberias in 1938, an organized group of Muslims massacred 21 Jews, including 3 women and 10 children (aged from 1 year to 12 years). The Muslims stabbed, shot and burned their Jewish victims. The Muslims pre planned the massacre by cutting telephone lines and coordinating the timing of the attack with lookouts and signals.

A Tiberias Synagogue after an attack by Muslims in 1938. During 1936-1939 attacks by Muslims against Jews escalated. In Tiberias in 1938, an organized group of Muslims massacred 21 Jews, including 3 women and 10 children (aged from 1 year to 12 years). The Muslims stabbed, shot and burned their Jewish victims. The Muslims pre planned the massacre by cutting telephone lines and coordinating the timing of the attack with lookouts and signals.

Tags:
juli 11, 2015

Keesje meldt een joelfeestje

darfur_graphic2

De circa miljoen slachtoffers (inclusief die in Darfur) in deze jonge eeuw door islamitisch geweld ten spijt, wordt in Amsterdam weer een antisemitisch joelfeest gehouden.

Lees Keesje Maduraatje over de smakelijke details van deze ‘zomerbarbecue’:

Vier geweldplegers en een Zwarte Piet op de Dam

Eindelijk is het programma voor de Hamas-demonstratie van 11 juli 2015 gepubliceerd:Plaats: Dam Amsterdam13.30 uur Palestijnse rap van Zeeko
13.35 uur Mohammed Matter, Palestijnse activist uit Gaza
13.40 uur Abulkasim Aljaberi, Back to Palestine
13.45 uur Sarah, Studenten voor Rechtvaardigheid in Palestina
13.50 uur Kno’Ledge Cesare, Dichter en social critic
13.55 uur Dyab Abou Jahjah, oprichter Movement X
14.00 uur Ayala, Voormalig Israëlische en activiste voor de Palestijnse strijd
14.05 uur Appa, Motivational speaker en activist
14.15 uur AANVANG MARS
15.45 uur TERUG OP DE DAMDe organisatoren “Back to Palestine” en ” Youth for Palestine” hebben er alles aan gedaan om de critici gelijk te geven. Ook al wordt er honderd keer geschreven en aangetoond, dat rapper Appaeen antisemiet en een ophitser is, toch komt hij elke keer weer zijn geweldverheerlijkende riedeltje van zijn iPhone lezen.Dyab Abou Jahjah sloot zich enkele jaren geleden, naar eigen zeggen, aan bij de Hezbollah en is ook nu in België weer bezig de massa’s tegen Israel te mobiliseren. Bij de laatste massademonstratie in Antwerpen liet hij ook ‘Zwarte Piet’ Kno’Ledge Cesare spreken. Zoals bekend verondersteld, werd Kno’Ledge Cesare bij de anti-Zwarte Piet demonstratie in Gouda opgepakt wegens geweldpleging en verloor daardoor zijn baan als beveiliger.

Over Abulkasin “fuck de koning” Al-Jaberi hoeven we het niet meer te hebben. De rellen ter gelegenheid van de dood van #Mitch in Den Haag werden door hem en zijn broer persoonlijk gestart en aangemoedigd, zoals op foto’s en video’s duidelijk te zien is. Abulkasim is meerdere keren gearresteerd, onder andere voor het aanvallen van Israelische actrice Lia Königin de Doelenzaal te Amsterdam.

De fanatieke Sara Beqali, van de Studenten voor een Rechtvaardig Palestina, wil liever niet met haar achternaam op het pamflet, wat heel verstandig is, want met haar staat van dienst kan ze zo op de UVA gaan werken. Vele activisten gingen haar voor.

De gebruikelijke verdachten staan dus weer bij elkaar op de Dam en ongetwijfeld kunnen we na zaterdag weer een paar sappige quotes op hun konto schrijven. Er is echter een klein minpuntje. De organisatie heeft te horen gekregen dat de politie gaat optreden tegen Hamas-vlaggen. Ook leuzen van Hamas zijn niet toegestaan. Kan RU-docente Markha Valenta honderd keer beweren dat Hamas een nette door de VN- en de EU goedgekeurde organisatie is. De Amsterdamse politie houdt er toch niet zo van.

We wensen de dames en heren antisemieten veel plezier in de zon op de Dam. Niet flauwvallen.

juni 23, 2015

Tien manieren hoe Israël anders wordt behandeld

 

Door David Harris. Vertaling: Joost Majoor, 22 juni 2015.

human rights councilHet is afschuwelijk om te zien hoe Israël volgens een totaal andere standaard wordt behandeld dan andere landen in het internationale gebeuren.

Natuurlijk verdient Israël onderzoek, net als elke andere natie. Maar het verdient ook een gelijke behandeling – niets meer, niets minder.

Ten eerste, Israël is de enige VN-lidstaat wiens bestaansrecht constant wordt bedreigd.

Er is er een genadeloze groep van landen, instellingen en individuen die zelfs de politieke legitimiteit van Israël ontkennen, ondanks het feit dat het land Israël een eeuwenoude verbinding met het Joodse volk belichaamt, zoals herhaaldelijk geciteerd in het meest gelezen boek ter wereld, de Bijbel. En ondanks het feit dat het werd gecreëerd op basis van de aanbeveling van de VN in 1947 en dat sinds 1949 het lid is van dit wereldlichaam.

Niemand zou durven te twijfelen aan het bestaansrecht van veel andere landen, waarvan de basis voor legitimiteit oneindig veel twijfelachtiger is dan Israël. Daaronder zijn landen die gecreëerd zijn door brute kracht, bezetting of door kaartenmakers op grote afstand. Kijk maar eens rond hoeveel landen in deze categorieën passen, met inbegrip van een flink aantal Arabische landen.
Waarom dan, is het jachtseizoen alleen op Israël geopend? Zou het misschien iets te maken hebben met het feit dat dit het enige land is in de wereld met een Joodse meerderheid?

Ten tweede is Israël de enige VN-lidstaat die het doelwit is van vernietiging door een andere lidstaat van de VN.
Denk er over na. De leiding van Iran, samen met door Iran gefinancierde groepen in Libanon en Gaza, riep herhaaldelijk op tot het van de kaart vegen van Israël. Wordt een ander land geconfronteerd met de dreiging van genocidale vernietiging?

Ten derde is Israël het enige land waarvan de hoofdstad, Jeruzalem, niet door andere landen wordt erkend.
Realiseer je de absurditeit hiervan. Buitenlandse diplomaten wonen in Tel Aviv, terwijl zij vrijwel al hun zaken in Jeruzalem afhandelen. Hoewel geen westerse natie de Israëlische aanwezigheid in de westelijke helft van de stad in twijfel trekt – waar de premier, de Knesset (het parlement), en het ministerie van Buitenlandse Zaken zijn gevestigd – zijn er daar geen ambassades.
In feite, kijk naar lijsten van wereldsteden, waaronder plaatsen van geboorte in paspoorten, en je zult iets opvallende zien – Parijs, Frankrijk; Tokyo, Japan; Pretoria, Zuid-Afrika; Lima, Peru; en Jeruzalem, geen land – een wees, kan je wel zeggen.

Ten vierde heeft de VN twee agentschappen die zich bezighouden met vluchtelingen.
De ene is de Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen (UNHCR), die zich richt op alle vluchtelingen in de wereld, op één na. De andere, de United Nations Relief and Works Agency for Palestine Refugees in the Near East (UNRWA), richt zich alleen op de Palestijnen.

Maar het verschil gaat verder dan twee structuren en twee bureaucratieën. In feite hebben ze twee verschillende mandaten.
UNHCR wil vluchtelingen herhuisvesten; UNRWA niet. Toen in 1951 de toenmalige directeur van UNRWA John Blandford Jr. voorstelde om maximaal 250.000 vluchtelingen in omliggende Arabische landen te herhuisvesten, werden die landen woedend en weigerden dat, wat leidde tot zijn vertrek. De boodschap kwam door. Geen VN-functionaris heeft sindsdien aangedrongen op herhuisvesting.

Bovendien verschillen de definities van een vluchteling van de UNRWA en het UNHCR sterk. Terwijl de UNHCR alleen voor degenen zorgt die daadwerkelijk hebt hun thuisland ontvluchtten, omvat de definitie van de UNRWA “de nakomelingen van personen die vluchtelingen in 1948 werden”, zonder enige beperkingen over generaties.

Ten vijfde is Israël het enige land dat al zijn grote oorlogen uit zelfverdediging en voor overleving won, maar nog wordt geconfronteerd met verslagen tegenstanders die hebben aangedrongen om de voorwaarden voor vrede te dicteren.
Daarbij hebben zij ironisch genoeg de steun van een groot aantal landen die zelf in oorlogen zegevierden, en daarom grensaanpassingen eisten – en die ook kregen.

Ten zesde, Israël is het enige land in de wereld met een apart – en permanent – agendapunt, agendapunt nummer 7 bij de in Genève gevestigde VN-Mensenrechtenraad.
Geen enkele andere lidstaat, met inbegrip van notoire schenders van mensenrechten, zoals Noord-Korea, Syrië, Iran en Soedan, heeft zo zijn eigen agendapunt.
Alleen de enige vrije democratie in het Midden-Oosten wordt op zo’n schaamteloos bevooroordeelde manier behandeld, want dat is de manier waarop het werkt – de slechteriken laten hun huifkarren cirkelen om elkaar te beschermen en richten zich tegelijkertijd op Israël, met hun automatische meerderheid ertegen.

Ten zevende is Israël dit jaar het enige land dat specifiek is veroordeeld land door de Wereld Gezondheidsorganisatie van de VN op haar jaarlijkse vergadering, als een ‘overtreder’ van gezondheidsrechten.
Deze flauwekul vindt plaats ondanks het feit dat Israël medische hulp van wereldklasse biedt aan Syriërs die gewond werden in de burgeroorlog die in het land woedt en aan de Palestijnen uit de door Hamas geregeerde Gazastrook. En ondanks dat het een van ‘s werelds hoogste levensverwachtingen heeft voor al haar burgers, zowel voor joodse als niet-joodse. En ondanks dat het helpt bij alle humanitaire crises waar die zich ook maar voordoen; vanaf Haïti tot Nepal was het als een van de eerstem met medische hulp. En ondanks dat het dagelijks de medische wetenschap op een hoger plan tilt, iets wat van veel andere landen niet gezegd kan worden.

Ten achtste is Israël het enige land dat het dagelijkse doelwit is van drie VN-organisaties die uitsluitend opgericht zijn en bemand worden met als doel het bevorderen van de Palestijnse zaak en het treiteren van Israël:

  • het Comité voor de Uitoefening van de onvervreemdbare rechten van het Palestijnse volk;
  • de Bijzondere Commissie tot onderzoek van Israëlische praktijken inzake de mensenrechten van het Palestijnse volk;
  • de afdeling voor de Palestijnse rechten in de VN-Departement voor Politieke Zaken.

Ten negende is Israël het enige land die jaarlijks het doelwit is van wel twintig VN-resoluties van de Algemene Vergadering en talloze veroordelingen in andere VN-organen, zoals de Raad voor de Mensenrechten.
Inderdaad, verbazingwekkend maar waar, krijgt Israël jaarlijks meer van dergelijke veroordelingen dan de andere 192 lidstaten van de VN bij elkaar. Niemand kan serieus beweren dat dit verschil rechtvaardig is. Maar het is een realiteit, want in elk VN-orgaan – met uitzondering van de Veiligheidsraad, waar de vijf permanente leden een veto hebben – wordt altijd gestemd bij meerderheid.
Wanneer dan bijna tweederde van de naties van de wereld lid zijn van de oren tot de Beweging van Niet-gebonden Landen, en als zij een land als Iran tot voorzitter kiezen, met Venezuela als vicevoorzitter, dan zegt dat eigenlijk alles.

En ten tiende is Israël het enige land dat doelwit is van de BDS-beweging (boycot, desinvestering en sancties).
Heeft iemand ooit enige wezenlijke campus activiteiten gezien die gericht is op echte daders die mensenrechtenschendingen, waaronder enkele in de omgeving van Israël: die christenen onthoofden, onder dwang bekeren en verdrijven; burgers bombarderen met vaten met explosieven en chemische wapens; het onthouden van rechten aan Palestijnen; fanatiek de doodstraf gebruiken, ook voor minderjarigen?
Heeft iemand ooit een studentengroep gezien die probeerde studenten te voorkomen om naar een ander land dan Israël te reizen, zoals het geval was met een recente “toezegging” die in de Universiteit van Los Angeles circuleerde?
Heeft iemand enige door Europese extreemlinkse groepen georganiseerde flottieljes gezien zonder anti-Israëlische invalshoek?
Heeft iemand ooit bewegingen gezien richting bedrijven om zich terug te trekken uit een ander land dan Israël?

Turkije, om maar één voorbeeld te noemen, bezet al 41 jaar brutaal en ten onrechte een derde van het eiland Cyprus, zet naar schatting 40.000 Turkse troepen in en bracht talloze kolonisten uit Anatolië over, maar er is geen geluid te horen tegen Ankara van degenen die beweren te handelen in naam van “gerechtigheid” en tegen “bezetting.”

Gezien de politieke realiteit is de aanpak van ook maar één van deze gevallen van flagrante dubbele standaarden en schaamteloze hypocrisie een enorme uitdaging. En, erger nog, deze lijst is niet eens compleet.

De oude reclame verkondigde dat je niet Joods hoefde te zijn om van het Joodse roggebrood van het merk Levy te houden.

Wel, je hoeft ook geen pro-Israël activist te zijn om verontrust te worden door de grotesk onrechtvaardige behandeling van Israël.

Wat nodig is, is de nodige morele verontwaardiging dat dit soort dingen heden ten dage gebeuren.

 

Met dank aan Likoed Nederland

 

juni 10, 2015

Wat gij niet wilt dat u geschiedt…

Christenen in het Midden-Oosten klagen over hun noodlottige situatie en dat is zeer begrijpelijk. Het is alleen erg jammer dat toen de Joden van het Midden-Oosten dat lot ondergingen, door de christenen in alle talen van het Midden-Oosten gezwegen werd. Misschien zou het van beschaving getuigen als de christenen van het Midden-Oosten zouden toegeven dat het enige land waar de Christenen van het Midden-Oosten niet vervolgd worden Israël is. Maar helaas, de christenen van het Midden-Oosten hebben ongeveer dezelfde afkeer voor Joden als de moslims voor christenen. Dus…

Hier de noodkreet van de christenen van het Midden-Oosten:

Noodkreet kerkleiders: help ons overleven in Midden-Oosten

door  KN

De Syrisch-katholieke patriarch Yousef III Yonan is een van de vijf patriarchen die een noodkreet deden uitgaan.Foto: AP

De wereld moet christenen in het Midden-Oosten helpen overleven. “Wij bevestigen meer dan ooit dat wij blijven.”

Dat hebben vijf patriarchen van Kerken in de regio maandag verklaard na een bijeenkomst in de Syrische hoofdstad Damascus, meldt Reuters.

Ideologie van Islamitische Staat
Het is volgens de vijf tijd de hardline ideologie van groepen als Islamitische Staat het hoofd te bieden. De ideologische bronnen van het radicale islamisme moeten opgedroogd worden door “een cultuur van openheid, vrede en geloofsvrijheid” te leren.

‘Oorlogen stoppen’
“Wij roepen iedereen die claimt een belang in ons geloof te hebben op ons te helpen te blijven”, zeggen de vijf in een appèl op de internationale gemeenschap. “Wij roepen haar op haar verantwoordelijkheid te nemen en de oorlogen in ons land te stoppen.”

Pauselijk nuntius
Aan de bijeenkomst namen de vijf patriarchen van de Kerken van Antiochië deel. Ook de pauselijk nuntius in Syrië was aanwezig.

‘Wij blijven’
“Wij zijn het authentieke (volk) van dit land, diepgeworteld in zijn bodem die werd bevloeid door het zweet van onze vaders en grootvaders, en wij bevestigen meer dan ooit dat wij blijven”, aldus de patriarchen.

Militair ingrijpen
Een Iraakse en een Syrische aartsbisschop vroegen recent om meer militair ingrijpen om het geweld van Islamitische Staat te stoppen.

Christenen Irak niet vergeten
De Chaldeeuws-katholieke patriarch van Bagdad, Louis Raphael Sako, deed een oproep in boekvorm om de christenen in Irak niet te vergeten.

Bron: Katholiek Nieuwsblad

juni 6, 2015

Partijdige berichtgeving in Vlaamse pers omtrent Israël’s militaire optreden

idf-womanVrouwelijke Israëlische soldaten in de Negev woestijn, Zuid-Israël [beeldbron]

Op 04/05/2015 stelde Ine Roox in De Standaard dat Israëlische soldaten tijdens de militaire campagne Protective Edge “moesten vuren op al wie opdook” Zij baseerde haar artikel op een rapport van de Israëlische ngo Breaking the Silence. Die verzamelde 60 anonieme getuigenissen van Israëlische soldaten die in Gaza actief waren. Op de redactie van De Morgen moeten ze het gevoel gehad hebben dat dit nog beter kon. De volgende dag werd maar liefst een kwart van deze krant gewijd aan de “hiërarchie van levens volgens Israël”.

Volgens Ron Zaidel, de ceo van Breaking the Silence, opteert het Israëlisch leger sinds 2005 voor een “hiërarchie van levens”. Eerst komen de levens van de Israëlische burgers, dan die van de eigen soldaten, daarna de levens van vijandige burgers en als laatste die van de vijandige soldaten. Met deze beschuldiging vulde De Morgen op 05/05/2015 haar volledige voorpagina. Op de achterkant van de krant mocht Zaidel uitleggen “hoe het Israëlische leger tegenwoordig oorlog voert”. Enkele getuigenissen van Breaking the Silence vulden de dubbele middenpagina van de krant. De grote titel over de dubbele bladspiegel luidde: “Iemand neerschieten in Gaza is cool”.

De anonieme getuigenissen zijn gegroepeerd rond een foto van een Israëlische tank, met als titel “Strijders of burgers, voor Israël is er geen verschil meer.” Een foto van de begrafenis van “de kleine Mohammed Mnasrah, die samen met zijn ouders en broer gedood werd bij een luchtaanval” deed de emotionele lading nog toenemen. Het rapport van Breaking the Silence vulde niet minder dan vier volledige pagina’s en besloeg daarmee een vierde van het aangeboden algemene nieuws. Nergens was er een kritische noot te bespeuren of werden de concrete omstandigheden op het terrein verduidelijkt.

Wie De Morgen op die dag ook maar ergens zag liggen, in het rek van de krantenwinkel of op tafel, kon niet naast de beschuldiging aan het adres van Israël kijken. Wie de krant opensloeg, kreeg de boodschap in het gezicht geworpen. Hier werd een duidelijke mediastrategie gevolgd: de eenzijdige boodschap móest en zou opvallen.

Pas de volgende dag vroeg de krant de mening van een deskundige, Luc De Vos, oud-hoogleraar krijgsgeschiedenis aan de Koninklijke Militaire School. De Vos nuanceerde de beschuldiging: “Dat het eigen leger primeert op vijandige burgers is misschien verkeerd, maar het is wel van alle tijden. Voorbeelden genoeg: de veldslagen in Stalingrad en Berlijn tijdens de tweede wereldoorlog, de Vietnamoorlogen. Zeker conflicten in dichtbevolkt gebied zijn moordend voor een burgerbevolking. Dat lees je ook in de getuigenissen van deze Israëlische soldaten. Door de angst en het constante gevaar wordt er vaak geschoten zonder nadenken.”

Concrete omstandigheden
Uit de getuigenissen blijkt in elk geval dat de Israëlische soldaten in een angstaanjagende en verwarrende omgeving moesten optreden. De getuigenis van een militair uit het zuidelijk legercommando Gaza illustreert dit. Die soldaat vertelt dat twee mensen neergeschoten werden omdat ze leken te komen uit een huis waarvan vast stond dat er schutters waren. Later bleek dat er naast het huis een voetpad was dat moeilijk zichtbaar was door de vegetatie.

Het rapport heeft evenwel geen oog voor deze gevaarlijke context. In Gaza kwamen de Israëlische soldaten ook geregeld oog in oog met vijandelijke milities die op sommige plaatsen hevig weerstand boden. Tegen alle internationale regels in waren die jihadisten vaak niet herkenbaar als strijder, want niet in uniform. Islamitische Jihad lanceerde zijn raketten op Israël bij voorkeur vanuit dichtbevolkte woonwijken. Moskeeën en scholen werden gebruikt als wapenopslagplaatsen. Het hoofdkwartier van de Hamas militie was een kamer in het WAFA hospitaal.

Eén van de doelstellingen van Protective Edge was de vernietiging van de talrijke aanvalstunnels. De toegang tot die tunnels lag vaak in particuliere woningen. Bovenop deze moeilijke omstandigheden was er binnen het IDF de zeer verspreide en reële angst dat opnieuw troepen door jihadisten gekidnapt konden worden, zoals voorheen gebeurde met Gilad Shalit.

Daarnaast gaven de Israëli’s de bewoners van de belaagde gebieden de kans om te vertrekken. Soms werden de burgers per SMS verwittigd van een geplande aanval of werden er vanuit een vliegtuig pamfletten uitgestrooid. Hamasleiders deden er dan van hun kant alles aan om de burgers ter plaatse te houden.

Voor de soldaat in de tank of de infanterist op straat is het niet simpel om een actie ten volle te begrijpen. Het is soms maar een schakel in een groter geheel, waar hij wellicht geen informatie over heeft. Een kritische afweging maken over de zin of onzin van een militair bevel is dan ook niet mogelijk zonder de strategie van de legerleiding mee in ogenschouw te nemen.

Beide kranten merken op dat het aantal burgerslachtoffers in Gaza hoog was. De aangerichte schade was er aanzienlijk. Het bevel om te schieten was laks. Deze vaststellingen krijgen maar zin als ze vergeleken worden met vergelijkbare situaties in andere landen. Professionele journalisten zouden de gegevens van het rapport op die manier moeten duiden. Vergeleken met oorlogen in Irak, Afghanisten, Tsjetsjenië, Vietnam enz. zie je dat Israël het in dit conflict zelfs proportioneel beter doet! Maar nergens staat dit ergens vermeld in het rapport.

Ron Zaidel beweert dat het Israëlische leger in 2005 de gedragscode voor soldaten in Gaza wijzigde. Over Israëls optreden in Gaza is onlangs een wetenschappelijke studie verschenen. Auteurs hiervan zijn Michael Schmitt en John Merriam. Michael Schmitt bekleedt als professor internationaal recht de Charles H. Stockton-stoel in het U.S. War College. John Merriam is advocaat en rechter in het Amerikaanse leger.

Hun onderzoek naar de rules of engagement binnen het IDF (Israëli Defence Force) wees uit dat die vergelijkbaar zijn met de richtlijnen binnen het Amerikaanse leger. Het wettelijk kader dat het IDF voor zijn operaties hanteert, valt binnen de normen die in het Westen gebruikelijk zijn. De auteurs stelden bovendien vast dat het lOF omkaderd is door goed opgeleide juridische raadgevers en dat er een efficiënt toezichtsorgaan actief is.

Mochten de journalisten van De Morgen en De Standaard naar een evenwichtige reportage gestreefd hebben, dan hadden ze ook dat rapport moeten raadplegen.

De ethiek van Breaking the Silence
Breaking the Silence werd in 2004 in het leven geroepen door oudgedienden van de tweede intifada. De organisatie vindt dat het Israëlische leger niet ethisch genoeg is in zijn optreden. Maar hoe ethisch is de ngo zelf in haar handelen? Alle getuigenissen vanBreaking the Silence zijn anoniem. Daardoor zijn ze niet te verifiëren en niet erg waardevol.

In het 273 pagina’s tellende rapport over de oorlog in Gaza wordt met geen woord gerept over de moord op de drie Joodse tieners in Hebron noch over onophoudelijke rakettenregen vanuit Gaza op Zuid-Israël. Objectiviteit staat alvast niet hoog in het vaandel van de organisatie geschreven.

Zelfs Ha’aretz, Israëls internationaal meest gewaardeerde krant, heeft bedenkingen bij de ngo. Hoewel Amos Harel er niet aan twijfelt dat de getuigenissen reëel zijn, vindt hij dat Breaking the Silence niet als een mensenrechtenorganisatie kan beschouwd worden.

Iedere organisatie die er (volgens haar website) naar streeft om “de corruptie bloot te leggen waarvan het militaire systeem doordrongen is” is alles behalve een neutrale observator. Het IDF is zoals alle legers in democratische landen een instelling van de staat. Het is in geen geval het politieke beslissingscentrum. Mocht het doel van Breaking the Silence zich beperken tot controle op de handel en wandel van het leger, dan was er geen enkel probleem. De organisatie verzamelt haar bewijsmateriaal maar weigert deze gegevens voor nader onderzoek door te spelen aan het Military Advocate General Corps. Daardoor verhindert de organisatie dat de onregelmatigheden opgespoord en gecorrigeerd kunnen worden. Dat roept ernstige vragen op over de werkelijke motieven van de ngo.

Breaking the Silence beweert ook dat het haar opdracht is de Israëlische samenleving in te lichten over de activiteiten van haar leger. In werkelijkheid richt de organisatie haar werking bijna uitsluitend op lobbywerk en mediacampagnes in Europa en de VS.

Zo neemt de organisatie begin juni deel aan en evenement dat in Zwitserland georganiseerd wordt door groeperingen die actie voeren voor de boycot van Israël.Breaking the Silence wordt dan ook rijkelijk gesponsord vanuit het buitenland. Liefst 45% van haar budget komt van landen binnen de Europese Unie. Daarnaast kreegBreaking the Silence zelfs € 300.000 van een Arabische organisatie in Ramallah. Maar ook Oxfam, UNICEF en het Belgische Broederlijk Delen kunnen gulle sponsors genoemd worden.

Sommige ngo’s zouden Breaking the Silence zelfs betaald hebben voor het leveren van anti-Israëlische getuigenissen over het conflict in Gaza. In dit geval wordt Oxfam genoemd en ICCO (een Nederlandse protestantse organisatie). Zij zouden € 42.000 op tafel gelegd hebben voor de publicatie. Opmerkelijk is dat ook Broederlijk Delen in het nieuwe rapport uitdrukkelijk bedankt wordt.

Hiërarchie van Palestijnse levens
Het blijft opmerkelijk hoe volhardend de Westerse media zijn in hun inzet voor de Palestijnen, ten minste indien die het slachtoffer van Israël zijn. Khaled Abu Toameh is een internationaal gerenommeerde Israëlisch-Arabische journalist die woont en werkt in Jeruzalem. In een opiniestuk voor het Amerikaanse Gatestone Institute illustreert hij de hiërarchie binnen de Palestijnen aan de hand van twee tragische feiten. Het eerste is het verhaal van Mahmoud Abu Jheisha.

Deze Palestijn werd in Hebron doodgeschoten door een Israëlische soldaat toen hij met een mes op de soldaat kwam afgestormd en hem daarbij zwaar verwondde. Dit wekte de belangstelling van vele Westerse media. Die stuurden journalisten en fotografen naar de stad om hierover te berichten. Op dezelfde dag dat Abu Jheisha begraven werd, stierf een Palestijnse vrouw in Syrië door gebrek aan voedsel en medicijnen. De vrouw werd geïdentificeerd als Amneh Hussein Omari. Ze had in het vluchtelingenkamp Jarmoek in de buurt van Damascus gewoond. Dat kamp wordt inmiddels al 670 dagen lang door het Syrische leger belegerd. Met haar dood stijgt het aantal Palestijnse vluchtelingen dat als gevolg van gebrek aan medicijnen en voedsel sterft naar 176.

Dat lees je noch in De Morgen, noch in De Standaard. Ook voor hen is er een duidelijke hiërarchie in (Palestijnse) levens. Uiteindelijk wordt het antisemitisme bij ons aangewakkerd door dergelijke eenzijdige focus van de media. Je zou voor minder anti-Israël worden als je nieuwsbron enkele van deze kranten zou komen.

door Lieve Schacht


Bron: Joods Actueel Magazine; nr. 100; juni 2015; blz. 36 t/m 38

Tags: