Posts tagged ‘armoede’

december 31, 2013

Herman van Rompuy The great imitator

The-great-imitatorIedere fatsoenlijke politicus zou bij grote onvrede over de bestuurlijke teneur olie op de golven gieten. Men mag dan Wilders een provocerende politicus noemen, maar een ‘Europese president’ die in een tijd dat de euroscepsis zo’n beetje de top van de Mont Blanc aan het bereiken is, een barrel olie op het vuur giet, mag je uitlokking verwijten. Misschien is het ook geen wonder dat de meest fanatieke eurofielen uit de piepkleine EU-landen afkomstig zijn, en de werkelijke EU-bonzen daarom José Manuel Durão Barroso uit het nietige Portugal, en Herman van Rompuy uit het nietige België, als zetbazen aangesteld hebben.

Als malicieuze provocateurs hebben die meer oliehoudende onheil over het experiment EU uitgegoten, dan de meest fanatieke EU-haters bij elkaar. De EU-fobie is door dit type onbeduidende zetbazen bij de Europeanen veroorzaakt. Waar het beeld van internationale samenwerking bij de mens altijd een positief gevoel opleverde, hebben deze fanatici roomser dan de paus, fanatieker dan de werkelijke EU-bonzen, alleen maar angst en paniek gezaaid onder de Europeanen.

En als ze nu maar goede bestuurders waren. Maar beweren dat de EU alleen maar goeds gebracht heeft, en dat de EU juist gesticht werd om de historische ellende van die vreselijke vorige eeuw in de toekomst te voorkomen, lukt namelijk niet als ondanks die beloftevolle EU een groot deel van dat Europa wegzakt in armoede. Ja, zelfs in het “rijke Nederland” kan de voedselbank het niet meer aanslepen.

Gedeelde armoede, want uiteindelijk heeft Schengen precies dat gebracht wat het had moeten voorkomen. Het vrije verkeer van goederen en personen binnen de Schengenzone is uitgegroeid tot de laatste reddingssloep van de Titanic. De grootste domoor van de klas had kunnen bedenken dat een uittocht richting welvarender EU-landen zou plaatsgrijpen en dat ook daar de voeten nat zouden worden alvorens de reddingssloep gaat zinken.

Je had net zo goed een bioloog als president van de EU kunnen aanstellen. Die had tenminste in het besef dat flora en fauna altijd kiezen voor de meest geschikte biotoop omdat daar de levensvoorwaarden het meest ideaal zijn, de Europese mens ook zijn voordeel gekozen zou hebben.

Dat nuttig en onnuttig volk uit arme EU-regio’s naar de welvarender regio’s trekken, is nu precies het effect wat zich ook mondiaal afspeelt. In de Derde Wereld zie je monstrueuze groeisteden ontstaan wegens het van het platte land wegtrekken van de voedselproducerende populatie.

Eurotechnocraten als Pechtold verkeren in de veronderstelling dat de wereld, te beginnen met Nederland, te redden is met een massa geïnnoveerde iPods, tabletten en Led-tv’s.

Ja, dat eet lekker weg in dagen van voedselschaarste. Hadden hij en zijn mede fanatici Jean de La Fontaine maar gelezen, dan hadden ze van deze verstandige moralist in ieder geval een paar wijsheden geleerd. Namelijk, dat je kunt fiedelen wat je wilt, maar dat terwijl er vurig gefiedeld werd, de mier flink aan het werk ging om voedsel voor de winter in te slaan.

Inmiddels zijn enkele nuchtere zielen er wel achter dat voedsel zichzelf niet produceert en niet alleen uit de arme regio’s van Europa het volk wegtrekt naar welvarender regio’s, maar dat straks in Nederland ook geen mens meer voedsel produceert.

Wat dat betreft zijn megalomane typen als Herman van Rompuy te vergelijken met zijn voorgangers Napoleon, Hitler en Stalin. Die vergaten dat het volk geen behoefte had aan groter en machtiger, maar aan brood en spelen.

Ga zo door Herman.

december 26, 2013

Charles Dickens en de deftige strijd tegen de armoede

PaulZo richting en rondom de kerstdagen wasemt de roep om het altruïsme, en dat als tegenpool van het egoïsme, weer geweldig op.  Hier en daar vergrijpt een omroep zich weer eens aan de geweldig egoïstische Ebenezer Scrooge uit de kerstvertelling A Christmas Carol van Charles Dickens. De hoofdpersoon zou zonder twijfel de gramschap van de paus en het voltallige linkse diocees over zich afroepen, zou de man in deze tijd geleefd hebben.

Charles Dickens was een strijdbaar schrijver, aan wie iedere hedendaagse marxist van deze tijd zich moreel zou kunnen laven, gezien zijn ironiserende en geweldloze strijd tegen het egoïsme van de hogere klasse van zijn tijd.

Sedert ongeveer het midden van de negentiende eeuw in het tot op het bot sociaal verdeelde Engeland, waren rijkdom en armoede groteske tegenpolen van elkaar. Het verschil tussen de schrijnende armoede van toen en de schijnbare armoede van nu, laat zich met die tijd goed vergelijken.

De uitbuitende hogere klassen was grenzeloos egoïstisch, hetgeen anders dan in het Frankrijk naar de aanloop van de Franse Revolutie, niet leidde tot een vreselijk bloedvergieten, maar zich via een geleidelijke ontwikkeling aanpaste aan veranderende inzichten.

In tegenstelling tot de filosoof Charles Louis de Secondat, baron de La Brède et de Montesquieu, die er hier en daar van verdacht wordt de Franse Revolutie die tot een massamoord op de aristocratie leidde, met zijn ideeën geënthousiasmeerd te hebben, had Charles Dickens wél persoonlijke ervaringen met armoede en had hij door zijn zich met schulden overladende vader een gesjochten jeugd gehad. Zelfs aan het lot van de kinderarbeid had de schrijver zich niet weten te onttrekken.

Er blijkt een cruciaal verschil te zijn in de wijze waarop armoede te bestrijden is, zoals die van het aanwijzen van zondebokken met het daarmee flankerende hemelhoog prijzen van de armlastigen als onschuldige slachtoffers. Deze methode heeft, zoals de historie aantoont, veel slachtoffers gemaakt.

Wie de werken van Charles Dickens goed kent weet dat zijn revolutieloze en zonder bloedvergieten gepaard gaande strijd tegen de armoede niet zonder resultaat gebleven is. Zijn werken verschenen als feuilletons in kranten die niet door het gepeupel gelezen werden. Zijn boeken werden door de lezende klasse gretig afgenomen. Wie in die dagen straatarm was kon zich geen krant en boek permitteren.

Revoluties zijn meestal geënthousiasmeerd door met schuldgevoel worstelende afgezanten van de elite. Charles Dickens, als ik mezelf het recht vergun even via hem te denken, zou Paul Rosenmöller met een vader die directeur en grootaandeelhouder van het Vroom & Dreesmann-concern was, als een vreselijke hypocriet afgeschilderd hebben. Zeker in de wetenschap dat deze Vendex-miljonair er ook nog eens bij schnabbelde, maar na enige publieke ruchtbaarheid over de honorering voor een paar PAVEM-schnabbels van de 140.000 euro 25.000 zou terugbetalen.

Het marxisme, socialisme, communisme en verwante levensovertuigingen zijn hoogwaardig aan welvoorziene tafels uitgefilosofeerd, alvorens ze aan het volk geserveerd werden. Het waren geen jongens van de gestampte pot die de revolutieroes aan de man en vrouw overbrachten, maar collaborateurs van de uitbuiters die zelf nimmer een rammelende maag te verwerken hadden.

Op een zwarte dag besloten ze zoals Ebenezer Scrooge, de wereld te verbeteren. Alleen niet door het hemd van hun lijf aan de armen te schenken, zoals Ebenezer Scrooge, maar anderen ervoor te plunderen.

Wat dat betreft is er een levensgroot verschil tussen de goedaardigheid van de schrijver Charles Dickens en de naar revolutie snakkende goede luyden. De laatsten hebben zo’n slordige 100 miljoen slachtoffers op hun conto staan, Charles Dickens heeft zonder bloedvergieten zijn evolutie bewerkstelligd. Je kunt immers beter Brit dan Noord-Koreaan zijn.