Posts tagged ‘communisme’

mei 12, 2014

Trouw: salafistische moslims zijn meestal vreedzame utopisten

SalafismeHet dagblad dat een verfijnd radarsysteem heeft voor Joden, Israël en Wilders, heeft een EHBO-verbandtrommel klaarliggen voor het oplappen van het moslimextremisme. Met  Salafistische moslims zijn meestal vreedzame utopisten, zou je wegens de charme van deze baarden, bijna met ze weglopen, ware het niet dat er over deze vreedzame utopisten een weinig verheffende opsomming te maken valt waarbij alle verbandtrommels van de wereld tekortschieten. Die opsomming zal ik bij deze dan ook niet maken om een slaapverwekkende vertoning te vermijden. Maar als je het stuk in het dagblad Trouw leest, beginnen je vingers meteen te jeuken dat dan toch maar wel te doen.

Goedpratende kranten zijn overigens van alle tijden. Tijdens het interbellum in Nederland waren sommige kranten zelfs na de vele aanwijzingen dat het nationaalsocialisme lelijke dingen met de mens deed, er nog steeds van overtuigd dat Duitsland de status van bevriende natie verdiende. Hitler werd in sommige kranten zelfs als een bevriend staatshoofd gezien en rechters deden ook al hun best kritiek op het Derde Rijk te ontmoedigen:  Op 5 mei 1938 veroordeelde de rechtbank de schrijver Maurits Dekker tot 100 gulden boete, subsidiair 50 dagen cel. Hij had het bevriende staatshoofd ‘hysterisch’ genoemd in een brochure, getiteld: Hitler, een poging tot verklaring. (Lisette Lewin)

Ook na de Tweede Wereldoorlog waren er kranten die de plegers van de grootste ideologische moordpartij aller tijden als vreedzame utopisten zagen. Er waren zelfs politici die er hun best voor deden de goedgelovige mens daarin te laten geloven.

En eerlijk is eerlijk, er zijn naast de verdedigers van het salafisme ook lui die in staat zijn voor de ideologische massamoordenaar Anders Breivik hun handen in het vuur te steken. Wat mij betreft doen ze dat dan ook, want met een verbrande hand valt het niet mee begripvolle stukjes voor deze moorddadige utopist te schrijven.

We kunnen er dus op wachten dat naast het “beledigen” van de islam straks ook bij kritiek op het salafisme de keel dichtgeknepen zal worden door de oplapdienst van de islam. Over vreedzame utopisten dien je immers geen haat zaaiende opmerkingen te maken.

Nu weet je met utopisten nooit zeker of ze hun luchtkasteel niet omzetten in het de lucht in blazen van hun critici. Overgevoelige mensen met een lichtgelovigheid zijn soms lastig tot beheersing te overreden zodra ze ergens het licht gezien menen te hebben.

Uiteindelijk hebben de naïeve socialistische utopisten van de negentiende eeuw ook niet voorzien dat een eeuw later hun utopieën in een rook van 100 miljoen slachtoffers zouden opgaan. En even richting Syrië kijkend, zijn ze daar ook goed op weg het luchtkasteel om te zetten in de hemelvaart richting maagden.

Om van een kort verhaal geen lange te maken, leeft bij de redactie van het dagblad Trouw de gedachte dat de inmiddels grote hoeveelheid slachtoffers van het moslimextremisme niet het overtuigende bewijs is van de slechtheid van het salafisme, maar dat die lui meestal vreedzaam zijn. Wat dat meestal ook moge betekenen, want je zou maar tegen die enkeling aanlopen die niet tot de categorie meestal behoort.

Nu ben ik niet het type van het doen van voorspellingen, maar ik geloof dat het bepaald geen grote gok is te verwachten dat salafisten in de toekomst nog veel van zich zullen laten horen. En niet als rustige boekenlezers, maar als mens- en boekverbranders.

Dan kunnen historici zich over een halve eeuw nog eens buigen over het stukje in het dagblad Trouw, zoals Lisette Lewin dat over de goedgelovigheid betreffende Hitler deed. Misschien dat de redacteuren van Trouw dan postuum wegens het aanzetten tot collaboratie met de vijand moreel veroordeeld kunnen worden, zoals men dat nu met heulers met het nationaalsocialisme en communisme geregeld doet.

Advertenties
april 12, 2014

Tineke Bennema wil Comité van Waakzaamheid tegen de PVV

ComitéOver de gewezen GroenLinkse Tineke Bennema schreef ik al eens eerder. En dat omdat deze historica zich zo intens weet te ontplooien in het opwerpen van politiek selectieve verontwaardiging. Bij zulke denkers val je dan ook niet van de ene in de andere verbazing dat het ene schenden van mensenrechten geen ongerustheid bij ze oproept, maar het andere daarentegen juist electronenmicroscopisch uitvergroot wordt. Vandaar ook Bennema pootje badend tussen de islam, maar daarentegen hunkerend naar de verwurging van Israël. Toevallig wel het enige land in het Midden-Oosten waar vreedzame co-existentie tussen de rassen en geloven heerst, en waar niet vandaan maar juist naartoe gevlucht wordt.

Het wemelt in Nederland van deze typen, die intens verrukt door het exotisme van het vreemde, bereid zijn de eigen landgenoten en andere volken de das om te doen. Verdedigen deze zich, zoals politieke stromingen die ondanks vele jaren van doodsbedreigingen kritisch over de islam en moslims wagen te zijn, dan moeten die te vuur en te zwaard bestreden worden.

Nou, te vuur en te zwaard, deze keer op de zogenaamde intellectuele toer. Want Bennema haalt het vooroorlogse Comité van Waakzaamheid van anti-nationaal-socialistische Intellectueelen uit de stoffige lade van de historie om de PVV te bestrijden. Het bestrijden van het nationaalsocialisme, berustte overigens op een zeer nobel streven, want op het moment van oprichting, 27 juni 1936, was al goed duidelijk wat deze totalitaire ideologie met de mensheid voorhad.

Dat de historica in haar filippica tegen de PVV met het Comité aan de haal gaat doet echter vermoeden dat ze zich niet goed verdiept heeft in de essentialia ervan. Had ze dat wel gedaan, dan zou ze geweten hebben dat het Comité een politiek eenzijdig instituut was, doorspekt met communisten, die wel tegen Hitler maar niet tegen Stalin waren. Wat binnen de gelederen van het Comité veel voedsel gaf voor heftige conflicten. Want de echte democraat was niet alleen tegen Hitler, maar ook tegen Stalin. Binnen het comité heerste dan ook een richtingenstrijd en een vlammend antagonisme, waaruit de communisten als overwinnaars tevoorschijn kwamen. Die bleven hoog en droog en met een oog dicht in het comité.

Achteraf gezien hadden de voorstanders van de verwijdering van de communisten uit het comité natuurlijk het grootste gelijk aan hun kant, want onder de vuist van vadertje Stalin hebben deportaties op grond van etniciteit, genocide en de vreselijkste vormen van repressie plaatsgevonden.

De communisten die in het comité zaten bleven ook in het comité na het verraad van Stalin met het in 1939 geratificeerde Molotov-Ribbentroppact, dat de uiteindelijke bezetting van Polen door beide dictaturen betekende. De dictators Hitler en Stalin hebben ruïneus huisgehouden onder de Poolse bevolking. Was het in 1945 einde verhaal voor het Derde Rijk, vadertje Stalin ging onder acclamatie van Nederlandse CPN’ers doodgemoedereerd door met bezetting, repressie en uitroeiing. Het Molotov-Ribbentroppact luidde de holocaust in die begon in het door Duitsland bezette Polen.

Dat communisten in het Comité tegen het nationaalsocialisme zaten te waken, moet echter nogal merkwaardig genoemd worden, want de CPN noemde nog aan de vooravond van de Duitse aanval op Nederland, Groot-Brittannië een groter gevaar dan het Derde Rijk. Of er aan deze visie ook nog revenuen verbonden waren weet ik niet, maar helemaal belangeloos was de CPN niet.

Dat de zich tot de intellectuele garde rekenende communisten het brute Stalinisme met kunstige middelen verbloemden, leerde ons de filmer Joris Ivens, die op een Leni Riefenstahl manier het grootse wonder van het communisme in de Sovjet-Unie filmde, maar er vergat bij te vermelden dat Goelagdwangarbeiders het werk moesten doen.

Of zoals de schrijver Theun de Vries, die in 1948 bravo riep bij de communistische staatsgreep in Tsjechoslowakije, bij het Russische ingrijpen in Hongarije in 1956 er nog een bis op liet volgen, en om ieder misverstand over zijn ware aard uit te sluiten, in 1953 een loflied op Stalin schreef.

Pas in 1940 lukte het het Comité van Intellectueelen tot verdediging van de Geestelijke Vrijheid op te richten dat gevrijwaard was van zowel nationaalsocialisten als communisten. Het anachronisme van Bennema komt dus niet wildvreemd uit de lucht vallen, want wel tegen de PVV een Comité van Waakzaamheid oprichten, maar de intolerante islam zowel buiten- als binnenlands over het hoofd zien, komt geheel overeen met het Comité waarin “naïevelingen” wel tegen Hitler maar niet Stalin waren.

Dat Bennema ondertussen Groenlinks verlaten heeft maar bij haar favorieten op haar site verwijst naar de site van Anja Meulenbelt, roept daarom meer herinneringen op aan de “naïevelingen” in het vooroorlogste Comité, dan dat het doet vermoeden dat ze iets tegen het totalitarisme heeft. In 2005 schreef de geblakerde SP’er en gewezen maoïst Meulenbelt over Sylvain Ephimenco: Ik zou natuurlijk ook een van mijn agressieve moslim-vriendjes op hem af kunnen sturen of een forse SP-bouwvakker, zo’n ex-maoist, om hem eens mores te leren, zoals we dat in de SP gewend zijn te doen met andersdenkenden……

Vijf jaar later gaat er nog een schepje overheen met Helaas ben ik er niet zo gerust op als jij dat de tijd vanzelf afrekent met populisten. Om de populisten van destijds aan de kant te zetten heeft nogal wat doden gekost. En ik zeg niet dat het hier ook zover gaat komen, maar wel dat de schade ondertussen al behoorlijk is.

Maar geen zorgen, het Comité van Waakzaamheid dat de intolerantie niet tolereert, geen totalitaire ideologieën steunt is er allang en hier te vinden.

oktober 27, 2013

Paranoïde Amerikanen en totalitaire Europeanen

Onder de microscoop van Vadertje Staat.De Amerikanen blijken een onbehoorlijk argwanende geaardheid te bezitten. Misschien zijn ze zelfs paranoïde. Of dat nu onder Obama of onder Bush het geval is of was, de Amerikaanse argwaan lijkt tot hemelhoogte te reiken, en op die hoogte schijnen opperwezens alles te weten over de mens. De Amerikaanse afluisterpraktijken dus, blijken heel veel Europese en nationale leiders in grote beroering te brengen. In eerste instantie zou je zeggen, zeer terecht. Maar aan de Amerikaanse, vooruit dan maar paranoia, kleven nogal wat herinneringen die het toch ook weer begrijpelijker maken.

Het megalomane instrumentarium EU is zelf ook niet de aller-schoonste op het gebied van de privacyregels. De eigen burgers worden tot op hun sokken betutteld over hoe ze dienen te denken, leven en handelen. De Europese mens, om die zo maar eens te betitelen, behoort op de Noord-Koreaan na, tot de meest gefotografeerde, gefilmde, gecontroleerde en afgeluisterde van de wereld.

In ons eigen land wordt de burger de godganse dag gecontroleerd op minimale overtredingen om  hem van zijn zuurverdiende geld te verlossen. Waar de crimineel vrolijk de dans ontspringt, weet de goedwillende burger zich door Bigh Brother in de gaten gehouden.

De over het Amerikaanse afluisteren gillende Europese en nationale leiders, zouden niets liever willen dan een gehele politieke stroming de toegang tot de democratie ontzeggen om zogenaamd de democratie van de ondergang te redden. Hún democratie, maar niet die van alle burgers van de EU.

Zo zijn de vriendelijke onderhandelingen met het steeds agressiever wordende Turkije van Erdoğan weer op het door herfstbladen geteisterde spoor gezet. Door de strot van de burger geduwd, want die ziet niets in het Europa tot aan de Oeral, waar de tirannen Stalin en Hitler ook al over fantaseerden.

De opgewonden Europese en nationale leiders over de Amerikaanse afluisterparanoia zwegen overigens toen Erdoğan Europese politici met een Turks paspoort uitnodigde voor een geheim onderonsje teneinde de belangen van Turkije nog beter behartigd te weten dan reeds het geval was. De EU zweeg in alle toonaarden over dat die politici de belangen van een vreemde natie dienden te prioriteren.

In tegenstelling tot Turkije, dat Europa totalitair wilde opslokken tot het aan de poorten van Wenen tot staan gebracht werd, hebben de Amerikanen drie keer het Europa dat de bakermat is van wrede totalitaire ideologieën als het fascisme, nationaalsocialisme en communisme, militair de oren gewassen. De laatste keer onder de in Europa zo gehate Ronald Reagan, die ondanks de door het Sovjetrijk gefaciliteerde vredesridders, het communistische fort zonder slag of stoot wist te slechten.

Hoe erg je de Amerikaanse afluisterparanoia ook mag vinden, er is veel voor te zeggen dat de Amerikanen willen weten wat die Angela Merkel en Europese en nationale consorten allemaal uitspoken.

En het zou nog fijner zijn als de man in de straat precies zou weten wat hém allemaal boven het hoofd hangt, naast dat hij dag en nacht door Vadertje Staat op de objectietafel van de microscoop gelegd wordt. Het Wie niets te verbergen heeft, heeft niets te vrezen wordt hem hierbij graag op de mouw gespeld. Maar de enorme opwinding van de Europese en nationale leiders over het Amerikaanse afluisteren doet vermoeden dat zij juist heel erg veel te verbergen hebben.