Posts tagged ‘euro’

april 27, 2014

Rob de Wijk neemt de wijk

Rob kijkt in de glazenDe zich trouw zelfoverschattende Rob de Wijk schrijft in het dagblad Trouw Ratio tegen gevoel, dat debat verlies je altijd van de eurofoben, daarmee bewerend dat hij de ratio, maar daarentegen de eurosceptici slechts het gevoel vertegenwoordigen. Nu kun je moeilijk beweren dat de initiatiefnemers van het Burgerforum EU van de straat geplukt zijn, dus hier nog maar even naar kijken, zodat het zeepbelletje, dat eurosceptici typen zijn die meedeinen bij het gekweel van de Zangeres Zonder Naam en Vader Abraham, uiteenspat nog voor het opgeblazen is.

Op de vraag of het zich toerekenen van ratio gesteund wordt door de rapportage van een door een onafhankelijk onderzoeksbureau verricht onderzoek, blijkt het antwoord echter nee te moeten zijn. De ratio van Rob moet dan ook slechts toegeschreven worden aan de waan die hij vaker ten tonele voert om zijn lezers van zijn gelijk te overtuigen. Het herinnert ons ook nog eens aan het onwelriekende maar tot bescheidenheid manende spreekwoord eigen roem stinkt.

Doorgaans werkt het onderschatten van de opponent zelden goed, maar leidt zelfoverschatting juist vaak tot hoon bij die opponent. Daar komt nog bij dat Rob nu ook nog een vroegtijdige vluchtpoging onderneemt omdat hij het debat met de euroscepticus, door hem halsstarrig eurofoob genoemd, niet aan kan: Dit is precies de reden waarom het voor de voorstanders van Europese samenwerking de komende weken vrijwel onmogelijk wordt om eurofoben te overtuigen. Het gaat om ratio tegen gevoel. Rationele oplossingen als democratie en transparantie helpen dan ook niet.

Zelf nog niet aan zelfoverschatting ten onder gaande en evenmin vluchtend voor het debat, daarom dit interessante citaat van Rob nog even aangehaald: Het Europese Parlement heeft de afgelopen jaren veel meer macht gekregen; parlementariërs mogen over vrijwel alle onderwerpen meebeslissen. En het zijn onze eigen bewindslieden die uiteindelijk de besluiten in Brussel nemen. Dat doet er in de ogen van eurofoben niet toe, omdat Nederland minder Nederlands wordt.

Nou, Rob slaat de plank hier flink mis maar daarentegen wel op de dikke duim waaraan hij zijn fantasieën doorgaans weet te ontfutselen. Zijn Het Europese Parlement heeft de afgelopen jaren veel meer macht gekregen, herhaal ik nog maar eens. Zelfs in die mate dat Roemenie met 33 Europarlementariërs al meer over Nederland te zeggen heeft dan Nederland met 26 Europarlementariërs. En met de 18 Bulgaarse zetels erbij opgeteld, hebben de beide Europese parialanden bijna twee keer zoveel invloed op Nederland als Nederland zelf. Om precies te zijn, heeft Nederland in het Europees Parlement slechts 3,4 procent invloed op het eigen reilen en zijlen en voortbestaan.

En dan zijn we er nog niet, want als het onzalige moment zich voordoet dat Turkije EU-land wordt, dan krijgt dat land gezien het inwonertal net zoveel Europarlementzetels als Duitsland, dat er nu 99 heeft. En ze fluisteren het nog niet hardop, maar riepen het wel luid op het volgestroomde Maidanplein, dat ook Oekraïne bij de EU zou moeten. Een land dat aan inwoneraantal ongeveer gelijk is aan Spanje, dat nu 54 zetels in het Europees Parlement heeft.

Wat er dus op neer zal komen dat Nederlanders weer minder en Oekraïners meer zeggenschap over Nederland en de Nederlanders krijgen. En dat zal ertoe leiden dat zowat iedereen in Europa meer over Nederland en de Nederlanders te vertellen krijgt dan de Nederlander zelf.

Nu beweert Rob ook nog dit: Toch valt er veel van de tactiek van eurofobe politici te leren. Ze winnen stemmen door bangmakerij over een oncontroleerbare Unie die onze soevereiniteit verplettert.

Dus moeten we Rob er maar aan herinneren dat het nu juist de EU-fanatici waren die de Europeaan – dus ook de Nederlander – het dun in de broek aanpraatte met de bewering dat de EU zonder Europees Grondwettelijk Verdrag en zonder euro er een zou worden van oorlogen, totalitaire machten en economische neergang. Ronduit hilarisch maar evenzeer cynisch dat Rob het over bangmakerij heeft, op het moment dat we ondanks het Verdrag van Lissabon en de invoering van de euro, net uit de derde recessie op rij kruipen, te kampen hebben met toenemend marxisme en nationaalsocialisme en inmiddels ook weer, met dank aan het gebalde knuistje van Hans van Baalen, aan de Derde Wereldoorlog mogen gaan denken.

Je snapt natuurlijk dan ook meteen waarom het Rob maar niet lukt eurosceptici van zijn gelijk te overtuigen. Doodgewoon omdat hij geen gelijk heeft. En deze constatering is naar ratio pas echt ratio.

Voor het feuilleton Rob de Wijk kunt hier terecht.

 

 

januari 4, 2014

Rob de Wijk nu ook euroscepticus?

HelderziendeSedert ik trouw Rob de Wijk op zijn wekelijkse zeepkist bij Trouw volg, valt het me veel makkelijker euroscepticus te zijn. Onvermoeibaar draagt hij argumenten tegen de megalomane moloch EU aan. Ook vandaag komt hij met een sympathiek inkoppertje. Zo schrijft hij “goedbedoelend”:

In de aanloop naar de Europese verkiezingen in mei presenteert Geert Wilders een door hem gefinancierde studie over de uittreding uit de Europese Unie. Het onderzoeksbureau Capital Economics zou al geconcludeerd hebben dat uittreden voordelig voor Nederland is.

En:

Uit een onlangs verschenen studie van de Britse denktank Cebr bleek dat het lidmaatschap van de Eurozone de Nederlandse en Duitse economische groei zou remmen. Terug naar gulden en mark zou goed zijn.

Dus prima nieuws voor de critici van de EU en de euro. Maar Rob de Wijk zou Rob de Wijk niet zijn als hij dit niet volledig om weet te draaien. Want hij draaft doodgemoedereerd door met zijn vreugdedansje rondom de totem EU. Zelfs nu die EU het beloofde paradijs op aarde niet brengt, de werkloosheid en de armoede sinds de euro ingevoerd werd zwaar toegenomen zijn, blijft Rob de Wijk trouw aan het wensbeeld dat de EU een panacee tegen alle kwalen is.

En als niet deskundige doet hij dat verdraaid “deskundig”: Alle reden dus om in 2014 het Nederlandse lidmaatschap van euro en mogelijk Unie te heroverwegen. Of niet? Ik denk dat laatste.

Een essentiële voorwaarde voor uittreden is dat dat schadevrij, dus geordend gebeurt. Maar deskundigen wijzen erop dat juist dit feitelijk onmogelijk is. Waarschijnlijk is het uittredingsproces chaotisch. Dat zal de economie pas ruïneren.

Welke deskundigen citeert hij hier zo deskundig? Mogen we niet meegenieten van de details van waar deze deskundigen ons zo deskundig voor waarschuwen? Waarom noemt hij ze niet bij naam?

Wellicht geplaagd door schrijfkramp, maar hoogstwaarschijnlijk door zijn eigen tunnelvisie, houdt Rob de wijk vast aan zijn eigen droombeeld en dat van zijn pilaarheilige Pechtold, die maar blijft beweren dat de EU en de euro wonderdoeners zijn, maar dat niet aan de economische en sociale feitelijkheid weet te staven.

Het blijft beperkt tot toekomstbeloften die als een fetisj om de hals gehangen wordt, maar inmiddels een enorme Europese disharmonie veroorzaakt heeft. Overal in Europa zie je namelijk de stromingen herrijzen die het Europa van de vorige eeuw in de as gelegd hebben.

Natuurlijk kan Rob de Wijk niet verhelen dat Europa door de euro op de rug lag te spartelen: Ook ik geef de politiek een dikke onvoldoende als het om Europa gaat. Immers, de crisis waarin Europa na 2008 is terecht gekomen is vooral een politiek-institutionele crisis met verstrekkende economische consequenties. De euro ging door politiek geblunder bijna ten onder, maar werd uiteindelijk gered toen Mario Dragi, de niet-gekozen technocratische voorzitter van de Europese Centrale Bank, medio 2012 de financiële markten tot bedaren wist te krijgen.

Maar dat dat Europa nog niet verloren ging, betekent echter niet dat deze dreiging zich niet weer en met een nog ergere afloop herhalen kan. Empirisme, weet u wel.

Het nadeel van een Nederland in een klamme, autoritair, bureaucratisch geleide  EU tegenover een Nederland dat fris en vrolijk samenwerkt met landen die ook van fris en vrolijk samenwerken houden, is gelegen in het feit dat in de eerste versie ons land tegelijk met dat Europa dreigt mee gezogen te worden als de golven te hoog worden.

In de tweede versie is Nederland met de grote mate van zelfredzaamheid in staat zelf de handen uit de mouwen te steken om zich aan collectief verzuipen te onttrekken. En omdat Nederlanders niet in het uniform van het Leger des Heil geboren worden, zodat ze niet gehouden zijn de armlastigen van Europa boven water te houden, zijn ze heel goed in staat hun eigen reddingsvlot te bouwen. Desnoods met landen die daar ook goed toe in staat zijn.

In tegenstelling tot wat de Soeslov van Pechtold graag beweert, zijn eurosceptici helemaal geen tegenstanders van internationale samenwerking. En een muntunie sluiten met betrouwbare landen hoeft ook geen taboe te zijn als alle onzekerheden van landen waar al te joviaal geleefd wordt, vermeden worden.

Eurosceptici zijn door de bank genomen geen tunnelvisiegluurders maar nuchtere denkers die de zelfredzaamheid believen boven het zich uitleveren aan het riskante collectivisme dat ons al bijna de das omdeed. De heldere conclusie in deze moet dan ook zijn dat de in het verleden behaalde resultaten geen garantie bieden voor de toekomst.

Rob de Wijk en zijn chef de mission Pechtold bieden dan ook helemaal niks anders dan een beloftevolle toekomst. Net zoals met die andere ideologische theaters van de heilzame toekomst communisme, fascisme en nationaalsocialisme, is het je warmen aan luchtkastelen maar blijf je gewoon in de kou.