Posts tagged ‘eurosceptici’

mei 28, 2014

De EU aan de roulette, Poetin aan het schaakbord

Gaz van PromNet nu Amerika de eigen landgenoten krachtig adviseert Libië in allerijl te verlaten, een topambtenaar van Frans Timmermans’ departement van Gemene Zaken in Riyad als een HEMA-rookworst over het handgeweven karpet rolt en Rena Netjes gewoon weer netjes thuis zit, moeten we ernstig gaan twijfelen over het verstandelijk vermogen van de Europese leiders, die inzake de komst van de Arabische lentes precies deden wat ze beter hadden kunnen nalaten. In Syrië, Egypte en nu weer in Libië, blijken de Westerse bemoeienissen zo goed gevallen te zijn dat westerlingen hun gezicht er maar beter niet kunnen laten zien.

Zoals ze het nog eens overdeden op het Maidanplein te Kiev, waren de Europese leiders in plaats van vrede brengende politiek te bedrijven, over de rode lopers richting casino gesjokt om daar wat jetons in de verkeerde vakjes te schuiven. En deze politieke hazard blijkt totaal verkeerd uit te zijn gevallen. Overal waar de Arabische lentes gelukkige gezichten zouden brengen is het nu nog erger dan het ervoor was. Terwijl Oekraïne dankzij de gokverslaafde Hans van Baalen en Guy Verhofstadt in een Joegoslavische burgeroorlog lijkt te vervallen, zijn de brandhaarden in het Midden-Oosten nog nauwelijks bij te benen.

Wordt eurosceptici nogal eens verweten dat ze wat de EU betreft spijkers op laag water zoeken, inzake het Europese handelen in de islamitische wereld kun je nu niet bepaald beweren dat ze er het feest van de vrijheid gebracht hebben, maar juist Europa naar de rand van een diep gapend ravijn geduwd hebben.

Europa wordt op dit moment geteisterd door heen-en-weerreizende “lentestrijders” en asielzoekers die juist voor die lentestrijd de hielen lichten. Ondertussen is in landen waar ze niet blij zijn met het Europese handelen inzake de Arabische lente, de stemming zodanig omgeslagen dat Poetin er mooi weer kan spelen. Hebben we het kostbare Gaz van Prom aan de Chinezen cadeau gedaan, Poetin blijkt niet voor roulette maar voor de denksport gekozen te hebben waarin de Russen bijna een eeuw domineren.

We kunnen niet beweren dat het verkeerd gokken van Europa een nieuw verschijnsel is, want toen in 1991 in Algerije het Front Islamique du Salut (FIS), zeg maar de Moslimbroeders van Algerije, de stembusstrijd bleek te kunnen winnen en het land in een Iran aan de Middellandse zee dreigde te vervallen, stond Europa op hoge poten naar de goddelijke democratie te verwijzen en het Algerijnse regime te verwijten dat ze de baarden niet de macht gunden.

Alsof Adolf Hitler en Hamas niet ook door democratische verkiezingen aan de macht gekomen waren, bleek Europa in democratisch opzicht opeens roomser dan de Paus te zijn.

Ja, dat zien we aan de totalitaire manier waarop de claustrofobische machthebbers van de EU zichzelf op het pluche schuiven en ondertussen de Europeanen meeslepen in conflicten die de hunne niet zijn.

De EU wordt geleid door een gokbende die met belastinggeld van de Europeaan aan het wiswassen geslagen is, maar al het geld aan het verliezen is aan het verkeerd interpreteren van het wereldtoneel.

Knielen voor de baarden van Riyad, die het woord democratie nog moeten uitvinden, een buidel geld voor de lieve somma van 150 miljoen in de genocidenindustrie van Soedan storten, en de Koninklijke Hansworst ondertussen als een economische jihadstrijder wereldreizen laten maken om de handelsbelangen in dubieuze naties te dienen, levert een wonderschone karikatuur op waar je als euroscepticus voor in je handen wrijft.

Leuker kunnen we het niet maken, makkelijker wel. Nou, bij deze dan.

 

april 27, 2014

Rob de Wijk neemt de wijk

Rob kijkt in de glazenDe zich trouw zelfoverschattende Rob de Wijk schrijft in het dagblad Trouw Ratio tegen gevoel, dat debat verlies je altijd van de eurofoben, daarmee bewerend dat hij de ratio, maar daarentegen de eurosceptici slechts het gevoel vertegenwoordigen. Nu kun je moeilijk beweren dat de initiatiefnemers van het Burgerforum EU van de straat geplukt zijn, dus hier nog maar even naar kijken, zodat het zeepbelletje, dat eurosceptici typen zijn die meedeinen bij het gekweel van de Zangeres Zonder Naam en Vader Abraham, uiteenspat nog voor het opgeblazen is.

Op de vraag of het zich toerekenen van ratio gesteund wordt door de rapportage van een door een onafhankelijk onderzoeksbureau verricht onderzoek, blijkt het antwoord echter nee te moeten zijn. De ratio van Rob moet dan ook slechts toegeschreven worden aan de waan die hij vaker ten tonele voert om zijn lezers van zijn gelijk te overtuigen. Het herinnert ons ook nog eens aan het onwelriekende maar tot bescheidenheid manende spreekwoord eigen roem stinkt.

Doorgaans werkt het onderschatten van de opponent zelden goed, maar leidt zelfoverschatting juist vaak tot hoon bij die opponent. Daar komt nog bij dat Rob nu ook nog een vroegtijdige vluchtpoging onderneemt omdat hij het debat met de euroscepticus, door hem halsstarrig eurofoob genoemd, niet aan kan: Dit is precies de reden waarom het voor de voorstanders van Europese samenwerking de komende weken vrijwel onmogelijk wordt om eurofoben te overtuigen. Het gaat om ratio tegen gevoel. Rationele oplossingen als democratie en transparantie helpen dan ook niet.

Zelf nog niet aan zelfoverschatting ten onder gaande en evenmin vluchtend voor het debat, daarom dit interessante citaat van Rob nog even aangehaald: Het Europese Parlement heeft de afgelopen jaren veel meer macht gekregen; parlementariërs mogen over vrijwel alle onderwerpen meebeslissen. En het zijn onze eigen bewindslieden die uiteindelijk de besluiten in Brussel nemen. Dat doet er in de ogen van eurofoben niet toe, omdat Nederland minder Nederlands wordt.

Nou, Rob slaat de plank hier flink mis maar daarentegen wel op de dikke duim waaraan hij zijn fantasieën doorgaans weet te ontfutselen. Zijn Het Europese Parlement heeft de afgelopen jaren veel meer macht gekregen, herhaal ik nog maar eens. Zelfs in die mate dat Roemenie met 33 Europarlementariërs al meer over Nederland te zeggen heeft dan Nederland met 26 Europarlementariërs. En met de 18 Bulgaarse zetels erbij opgeteld, hebben de beide Europese parialanden bijna twee keer zoveel invloed op Nederland als Nederland zelf. Om precies te zijn, heeft Nederland in het Europees Parlement slechts 3,4 procent invloed op het eigen reilen en zijlen en voortbestaan.

En dan zijn we er nog niet, want als het onzalige moment zich voordoet dat Turkije EU-land wordt, dan krijgt dat land gezien het inwonertal net zoveel Europarlementzetels als Duitsland, dat er nu 99 heeft. En ze fluisteren het nog niet hardop, maar riepen het wel luid op het volgestroomde Maidanplein, dat ook Oekraïne bij de EU zou moeten. Een land dat aan inwoneraantal ongeveer gelijk is aan Spanje, dat nu 54 zetels in het Europees Parlement heeft.

Wat er dus op neer zal komen dat Nederlanders weer minder en Oekraïners meer zeggenschap over Nederland en de Nederlanders krijgen. En dat zal ertoe leiden dat zowat iedereen in Europa meer over Nederland en de Nederlanders te vertellen krijgt dan de Nederlander zelf.

Nu beweert Rob ook nog dit: Toch valt er veel van de tactiek van eurofobe politici te leren. Ze winnen stemmen door bangmakerij over een oncontroleerbare Unie die onze soevereiniteit verplettert.

Dus moeten we Rob er maar aan herinneren dat het nu juist de EU-fanatici waren die de Europeaan – dus ook de Nederlander – het dun in de broek aanpraatte met de bewering dat de EU zonder Europees Grondwettelijk Verdrag en zonder euro er een zou worden van oorlogen, totalitaire machten en economische neergang. Ronduit hilarisch maar evenzeer cynisch dat Rob het over bangmakerij heeft, op het moment dat we ondanks het Verdrag van Lissabon en de invoering van de euro, net uit de derde recessie op rij kruipen, te kampen hebben met toenemend marxisme en nationaalsocialisme en inmiddels ook weer, met dank aan het gebalde knuistje van Hans van Baalen, aan de Derde Wereldoorlog mogen gaan denken.

Je snapt natuurlijk dan ook meteen waarom het Rob maar niet lukt eurosceptici van zijn gelijk te overtuigen. Doodgewoon omdat hij geen gelijk heeft. En deze constatering is naar ratio pas echt ratio.

Voor het feuilleton Rob de Wijk kunt hier terecht.

 

 

januari 16, 2014

De moedige strijd van Hans van Baalen

Hansje als strijderVaak zwaar bezweet wegens zijn stroeve gang om zijn handtekening te zetten voor de gouden beloning voor de aanwezigheid in het Europees Parlement, heeft de vlezige Hans het al heel erg zwaar. Zijn onverdroten strijd tegen de eurosceptici, tegen de venijnige populisten, maar vooral tegen zijn eigen fysieke onwil die hem steeds vaker parten speelt, lijkt hem nu noodlottig te worden.

Want ook al is hij door de Nederlandse kiezer gekozen om in Brussel de Nederlandse belangen te behartigen, na het innen van zijn 58.000 euro presentievergoeding, moet hij het wegens de voortdenderende vermoeidheid al snel af laten weten. Dan glijdt hij in zijn Brusselse stulpje even in de pyjama om een uiltje te knappen. Of even bijkomen bij een copieus etentje en het hijsen van een goede wijn. Want Hans is geen schraalhans.

Maar inmiddels blijkt de moeizame gang naar zijn stulpje hem ook al zwaar te vallen, want recentelijk werd hij in het Europese praathuis voor het oog van de camera snurkend aangetroffen. Niet dat hij hierbij niet dapper terugvocht.

Zijn moedige strijd tegen zichzelf zal met het vooruitzicht dat hij op 22 mei voor de verkiezingen voor het Europees Parlement de VVD-kar zal trekken er niet makkelijker op worden. Men stelle zich voor dat hij op een VVD-bijeenkomst in Geldrop, Brummen, Voorschoten of Leek het woord moet voeren om de plaatselijke bevolking aan te sporen de gang naar de stembus toch vooral te maken, maar dat het partijbestuur heeft moeten besluiten een videobandje af te spelen waarop het hoofd van Hans zichtbaar vermoeid uiteenzet hoe belangrijk Europa wel niet is, waarbij het aanwezige publiek collectief in slaap valt.

Misschien moet het advies aan de VVD dan ook zijn, bescherm Hans tegen zichzelf en voer hem af naar een landelijk gelegen rusthuis met een uitstekende keuken. Voor een man van zijn statuur is de gang naar het 55ste levensjaar jaar het moment suprême waardig afscheid te nemen van een groot politicus. Groot, in vlezige zin dan wel te verstaan.