Posts tagged ‘GroenLinks’

november 8, 2014

Het is gebeurd met de marxisten

SintermarxSP’er Sadet Karabulut klaagt dat Roemer met zijn SP gebruik had moeten maken van het “rechtse” kabinetsbeleid van de PvdA en Kamerzeteltjes had moeten winnen. Maar wacht even, er is iets heel anders aan de hand. Dan mogen de marxisten in de Kamer Thomas Piketty geïnviteerd hebben, de omroepen, dagbladen en de straat mogen dan om het hardst om het marxisme brullen, de harde praktijk is echter dat het electoraat geen zin meer in ze heeft.

De laatste Maurice de Hond-peiling liet zien dat de SP, PvdA en GroenLinks samen net 36 zetels halen. Met de snelheid waarmee de PVV stijgt en de marxisten onder Amsterdams Peil raken gaat het nog de kant op dat de PVV in haar eentje de Marxisten in de kamer de baas is.

Ooit kon de PvdA in haar eentje op 53 Kamerzetels bogen. Voor een land waar marxisten vinden dat de inkomensverschillen te groot zijn, zijn er blijkbaar weinig minderbedeelden die zich er werkelijk durk om maken.

Ondanks de meeheulende dagbladen, omroepen en de schreeuwers van de straat heeft de marxistische agitprop dus niet geholpen. Nooit was het Volksfront verder van huis dan in deze roerige tijden.

Het mag duidelijk zijn dat het marxistische zelfracisme, het heulen met de islam en de jacht op de maatschappelijk succesvolle mens bij het electoraat geen vruchten afwerpt.

Voor de marxisten valt te hopen dat hun islamitische vrinden geen knaleffect afsteken, dan wordt het echt wanhopig voor ze.

 

Advertenties
Tags: , , ,
augustus 7, 2014

“Geen excuus voor Jodenhaat” een alibi?

praten_met_Hamas_advertentie_fotoIn een paginagroot Geen excuus voor Jodenhaat hebben linkse en rechtse prominenten elkaar gevonden in wat je zou kunnen mogen veronderstellen als een tot hier en niet verder. Dat hier ook de SP en GroenLinks niet ontbreken, zou je kunnen opvatten als ruiterlijke erkenning dat ook in die kringen de schuimende Jodenhaat niet langer ontkend wordt.

Dat sommigen in die partijen iets verder gingen dan terechte Israël-kritiek en daarentegen de morele steun van sommige (precieze percentages ontbreken) Nederlandse Joden aan Israël verdacht maakten, maakt die partijen niet geheel onschuldig aan de opvallende herleving van de Jodenhaat in Nederland.

De merkwaardig te noemen grote deelname uit linkse kringen aan deze advertentie zou ook wel eens een ander oogmerk kunnen hebben, namelijk een handen in onschuld wassen voor als het nog meer uit de hand dreigt te lopen. En die kans lijkt levensgroot, gezien de toenemende radicalisering van bepaalde categorieën Nederlandse moslims hun extreemlinkse verdedigers.

Linkse mensen hebben te lang het gevaar onderschat van oproepen te praten met Hamas. Of er ondertekenaars die opriepen te praten met Hamas ook hun kras onder Geen excuus voor Jodenhaat gezet hebben, weet ik niet. Maar toen zij zich achter het Praten met Hamas schaarden, was het van Jodenhaat doorspekte handvest van die organisatie aan hen bekend.

Waarom in de advertentie tegen de Jodenhaat wel Kritiek op Israel? Oké. Jodenhaat? Nee staat, maar steun aan Israël niet ook oké zou zijn zonder dat het Jodenhaat genereert, is mij niet bekend, maar doet wel bepaalde vermoedens bij mij rijzen.

Kun je in Nederland pro-Israël zijn zonder de Jodenhaat te rechtvaardigen, is dan ook een zinnige vraag die naar antwoord snakt.

Waarom in deze actie wel extreemlinkse en gekende Israël-haters vertegenwoordigd zijn, maar de Israël-verdediger Geert Wilders toegang verboden werd, hoeft dan ook geen raadsel te zijn. Het man en paard noemen van deze politicus wordt hem hier blijkbaar niet in dank afgenomen, terwijl politieke stromingen die onder het Hamas, Hamas, Joden aan het gas paradeerden, de morele handwassing wel gegund wordt.

Het zou zo’n mooi statement van politieke vreedzame co-existentie betekend hebben als niemand uitgesloten zou zijn van deze actie tegen de Jodenhaat.

Misschien zou die dan ook gevolgd kunnen worden door een Geen excuus voor christenhaat waar zowel Pieter Omtzicht als Geert Wilders zich in de Kamer sterk voor maken en die broodnodig is omdat het Midden-Oosten op dit moment toneel is van de zuivering van christenen, en onlangs in Nederland een door boze Turken georganiseerd joelfeest gehouden werd bij het monument ter nagedachtenis  aan de slachtoffers van de Turkse genocide op de Armeniërs.

Het man en paard noemen kon wel door de beugel toen aankomende PVV’er Gidi Markuszower een Kamerzetel zou bezetten, maar zwijgt bij het aanwijzen van degenen die in Nederland het klimaat van Jodenhaat een paar graden hoger gezet hebben.

Hoe lang kon Gretta Duisenberg haar gang gaan met Nederlandse Joden te betrekken in haar van haat schuimende afkeer voor Israël? Het is mede aan het pact van het marxisme met de islam te danken dat de Jodenhaat in Nederland een gangbaar verschijnsel kon worden.

Nu Hamas in de Arabische wereld als oorlogszuchtig bolwerk passé is, kreeg deze organisatie vanuit Nederland tot aan vandaag morele steun van links. Wel met Hamas praten, maar niet met Wilders. Wel klagen over Israël, maar moorddadige moslimstaten buiten iedere kritiek houden, heeft het huidige klimaat waarin de Jodenhaat gedijen kon medebepaald. Zo stevig men aan de slag ging islamkritiek tot racisme te verklaren, zo nuttig waren de idioten die de Jodenhaat met de camouflage van antizionisme bedekten.

Nu in Irak de yezidi’s, een Koerdisch volk met een oudere historie dan de islam, het slachtoffer dreigen te worden van uitroeiing en het ondertussen in Nederland optochten regent tegen het enige land waar Joden hun zelfverdediging in eigen hand genomen hebben, zou het gepast zijn geweest als niemand van het Geen excuus voor Jodenhaat uitgesloten was.

Zolang moslims niet massaal een demonstratie tegen zichzelf op poten zetten, zal deze haat toegroeien naar nog omvangrijkere moordpartijen dan nu reeds plaatsgrijpen. Met IS (voorheen ISIS) in Nederland, snappen de ondertekenaars van Geen excuus voor Jodenhaat dat ook wel, en dus voorzagen ze zich met dank aan het CIDI in ieder geval van een alibi.

De kans dat het zal werken zal alleen bij optimisten voet aan de grond krijgen, valt te vrezen.

juni 21, 2014

Piet Emmer legt zelfracisten over de knie

SlavernijZelfracisme is een kwellende aandoening waartegen tot nu toe nog geen werkend medicijn gevonden is. Het nare van deze aandoening is dat degenen die er aan lijden de sterke neiging anderen ermee te infecteren niet kunnen onderdrukken. Nog vervelender is dat het extremisme kan genereren. Dat zie  je bij een mevrouw als Joke Kaviaar, die het liefst een breivikiaanse wereld zou scheppen waarin iemand met een kennelijk afwijkende opvatting naar het leven gestaan mag worden. Lui met deze aandoening zijn heel erg bereidwillig het eigen nest zodanig te bevuilen dat niemand er nog wil wonen. Nou niemand? Op de immigranten na natuurlijk, want die koesteren het land alsof het hun eigen land is.

Zo passeerde onlangs in de azijnbode een artikel van de hand van Pepijn Brandon en Tamira Combrink, die dat volgens de Volkskrant deden als post-doc en als phd-onderzoeker verbonden aan het Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis. Van de zelfracist Pepijn Brandon is echter al heel lang bekend dat hij een der straatvechters van de Internationale Socialisten is. De zelfracist Tamira Combrink is GroenLinks-politica. Maar dat wilde de Volkskrant er liever niet bijzetten.

Het stuk van de twee braakt, zoals te verwachten valt bij bovengenoemde aandoening, een sterk zelfracisme. Het beëindigen van de slavenhandel wordt door de twee dan ook olijk weggewuifd met Slavenhandel kreeg juist doorstart in 1814.

Nu was het nog niet de tijd dat mobieltje, snel internet, televisie en straalvliegtuigen besluiten snel doorgaven. Het was immers nog de kalme periode van zeilboot, postkoets en trekschuit. Als je je geliefde een liefdesbrief schreef kon die zomaar een maand na haar door liefdesverdriet veroorzaakte overlijden haar bereiken. Zulke tijden dus.

Maar niet iedereen lijdt aan de aandoening. En zeker dé expert op het gladde terrein van de slavernij, emeritus hoogleraar Piet Emmer niet. Die trekt de beide zelfracisten de broek dan ook omlaag om ze over zijn reviaanse knie te leggen en eens flink af te drogen met Afschaffen slavenhandel blijft wonder.

Jezelf een levenslang schuldcomplex aan laten praten door zelfracisten leidt er namelijk toe dat je gedoemd bent tot aan je dood bij de RIAGG in de rij te staan, terwijl de zelfracisten er zelf een mooie carrière aan overhouden. Het valt namelijk op dat nogal wat zelfracisten een gouden beloning ontvangen met benoemingen aan universiteiten.

Maar, zoals ik hier al eens schreef, ben ik zelf niet belast met schuld aan het slavernijverleden. In werkelijkheid waren mijn voorzaten tijdens de Tweede Wereldoorlog juist slaven in verschillende kampen. Of de voorouders van Pepijn Brandon en Tamira Combrink toen aan de goede of foute kant stonden, weet ik eerlijk gezegd niet. Maar geheel uitsluiten kun je niet dat deze zelfracisten zelf in hun voorzaatschap slavendrijvers van voor de afschaffing of van die tijdens de Tweede Wereldoorlog te koesteren hebben.

Wel geeft het een fijn gevoel dat de dappere Piet Emmer deze twee op een ouderwets vooroorlogse manier over de knie legt. Eigenlijk zou je er Zwarte  Piet met de roede bij willen hebben, maar dat mag niet van zelfracisten.

Die roede is er in de reactie van Piet Emmer echter toch, fijntjes verpakt in zijn mededeling dat na de afschaffing van de slavernij door blanken de Afrikanen er doodgewoon mee doorgingen: Daarnaast waren ze irrelevant, niet in het Atlantische gebied, maar in Afrika. Daar namen de slavenhandel en de slavernij in omvang toe, want door de sterk verminderde uitvoer via de Atlantische kust daalden de prijzen op de binnenlandse slavenmarkten, waardoor meer Afrikanen het zich konden veroorloven om slaven te kopen.

En zeker lezers, nog in deze dagen worden vooral in het noordelijke deel van Afrika zwarte slaven gehouden. Maar aan die slavernij besteden de zelfracisten geen druppel inkt.

juni 15, 2014

“Israël-propaganda” omdat het moet

IsraelHet zou fijn zijn als Israël de helse oorlog die in het Midden-Oosten heerst, in gelokt wordt. Bij ieder oplaaiend conflict, waarbij moslims elkaar weer eens massaal naar de keel grijpen, wordt het land geprikkeld en uitgedaagd oorlog te voeren. Israël herinnert zich nog goed de Scuds die het van Saddam Hoessein kreeg wegens een oorlog waar Israël niet eens bij betrokken was.

De ontvoering van drie Israëlische jongeren zal hoogstwaarschijnlijk ook het doel dienen Israël een oorlog in te lokken, het Midden-Oosten in totale ontreddering te storten en een wereldcrisis te veroorzaken. Hamas en Hezbollah zijn recidivisten in het opzetten van dit soort vallen, herinneren we ons nog van de laatste Libanon- en Gaza-oorlog. En je kunt er vergif op innemen dat als Israël zich weer verdedigt tegen terreur, de gehele wereld opnieuw op de achterste poten staat te jammeren. Het zou ook een mooie afleidingsmanoeuvre zijn van het ongekende islamitische slachten dat op dit moment in het Midden-Oosten plaatsgrijpt.

Maar terwijl uit het islamitische deel van het Midden-Oosten vooral gruwelijke berichten, asiel- en gelukszoekers komen, is men in het door de islam en het Westen zo gehate Israël vooral bezig de vooruitgang te dienen. En dat onder het motto dat teruggaan naar de woestijn en de vroege middeleeuwen geen perspectief biedt voor een menswaardig bestaan. Aan de ene kant van de grens wordt onthoofd en vinden massa-executies plaats, aan de andere kant van de grens wordt geijverd voor een beter leven voor de gehele mensheid, want de vooruitgang die in Israël bevorderd wordt blijft niet achter de Israëlische muur maar wordt met iedereen gedeeld.

En sommige Nederlanders vinden dat de vooruitgang dienen niet gebaat is met een boycot van Joodse waar, want dat zou betekenen dat een land dat in het topsegment van de innovatie zit buitengesloten wordt om de mens de woestijn en de vroege middeleeuwen te onthouden. Daarom werd op 10 juni jl. de allereerste Nederland-Israël innovatiedag gehouden.

Nog mooier zou het zijn als de Arabische landen inzien dat Israël niet de vijand maar de redder is, die ze op dit moment als paria bejegenen en met aanslagen bedreigen. Het land zou de inspiratiebron voor het Midden-Oosten kunnen en moeten zijn.

Maar mede dankzij het Nederlandse gilde van Israël-haters wordt het Arabische volk op het kookpunt tegen Israël gehouden. Zelfs nu blijkt dat de enige veilige plek in het Midden-Oosten toevallig die Joodse splinter in een bloedende woestijn is, zitten de Israël-haters niet stil de achteruitgang te dienen.

Zelf fijn in Nederland van de wieg tot het graf verzorgd en gespeend van ieder gebrek, blijven ze het Midden-Oosten en de Nederlanders opstoken tegen het land dat gouden bergen kan brengen in de regio, maar als bezettende crimineel afgeschilderd wordt.

Maar de echte bezetters zijn degenen die hele volksscharen liever de duisternis in jagen om hun eigen persoonlijke ressentimenten tegen Joden te dienen. Ze rusten niet voordat ook die splinter aan de dorre woestijn van de vroege middeleeuwen teruggegeven wordt.

Dat het toevalligerwijs ook de Israël-haters zijn die Nederland in een productieloze nieuwe wildernis willen veranderen totdat de laatste boer van het land verdwenen is, bewijst dat zij weliswaar de achteruitgang dienen, maar zelf niet bij machte zijn de wereld te voeden als ook de laatste boer de grond aan de wildernis opgeofferd heeft.

Het is daarom van groot belang dat de wereld niet teruggeven wordt aan de dorre woestijn en de vroege middeleeuwen maar aan de vooruitgang.

Gelukkig is daar dan altijd nog Israël, veilig achter een muur van gezond verstand, dat dankzij de Joodse veerkracht en de zelfredzaamheid een wonder in een lege woestijn produceert.

Maar de watertandende wolven liggen wel op de loer.

 

 

mei 26, 2014

Neuspeuteren met het KNMI

neuspeuterenVroeger was het KNMI een instituut waarop je gewoon kon wantrouwen wat de weersvoorspellingen betreft. Zeiden ze dat je de paraplu gerust kon thuislaten, dan nam je die dus gewoon mee. Maar sedert meteorologen zichzelf als wetenschappers opwerpen, doen die graag mee aan de race wie de somberste voorspellingen op het krantenpapier gedrukt weet te krijgen. En in dit geval de wat verder liggende voorspellingen, zodat het niet meteen opvalt dat die niet uitkomen. Zo beweert het KNMI dat ons Bordeauxse winters staan te wachten. Prima voor een Nederlandse Pomerol, denk je dan.

Wat dan wel even tegen zit is dat afgezien van de laatste winter, de winters juist weer strenger werden. En zoals iedereen weet, maakt 1 winter nog geen zomer.

Je zou maar investeren in de aanleg van wijngaarden, en de heren en dames van het KNMI blijken een verkeerde prognose gedaan te hebben. Wat op zich helemaal niet hoeft te verwonderen, want er zijn ook voorspellers die beweren dat ons juist een nieuwe kleine ijstijd wacht.

Nu weten we al tijden dat het ventileren van doemvoorspellingen vooral het monopolie is van boze blanke linkse mannen en vrouwen. Die sparen kosten noch moeite de mens ervan te overtuigen terug te keren naar de duistere tijden van de vroege middeleeuwen. En gelukkig vinden ze daarin versterking van weer andere liefhebbers van de vroege middeleeuwen.

Toen een Groenlinkser aankondigde dat hij om het milieu te sparen voortaan zijn douche als latrine ging gebruiken, dacht ik dan ook meteen doen knul, gewoon laten zien in welke tijd je werkelijk thuishoort. Volgende keer dan ook meteen een hoofddoek omknopen, een kameel in de tuin parkeren, en lekker naar de buurtveganist huppelen voor een broodje neusgepeuterde houmous.

Misschien is het dan ook verstandig er nog eens aan te herinneren dat de eerste mens zijn of haar voetzolen nog in de vacht van moeder aarde moest zetten toen grote klimaatveranderingen al hele dier- en plantengroepen naar een andere wereld dan die van moeder aarde geholpen hadden.

In wetenschappelijk opzicht zou het hoogst merkwaardig zijn als dergelijke niet door de mens veroorzaakte klimaatveranderingen nu niet meer zouden kunnen plaatsvinden, louter omdat boze blanke linkse mannen en vrouwen zo graag willen dat we ons uit vrees voor het vergaan van de aarde voor hun geloofsprediking op de knieën storten.

Trouwens, als gans links Nederland zich er spontaan voor op de knieën zou werpen – toch goed voor ongeveer 50 procent van het electoraat – komen we al een heel eind. Maar jammer genoeg willen die nu juist dat niet zij maar wij de offers brengen.

Nou, eet gerust verder van de houmous uit de neus, maar ik ga voor de Pomerol. Even walsen en dan de neus in het glas.

 

mei 16, 2014

Het grote wanhoopsoffensief tegen de eurosceptici

the-great-imitator (1)Het grote wanhoopsoffensief in de dagbladpers tegen de eurosceptici is ingezet. Niet dat de dagbladen met een groot Europa-agenda nog veel invloed op de kiezers hebben, want gezien het aantal betalende lezers verkeren die in staat van bedlegerigheid. Maar toch is het interessant te zien dat alle registers van het propagandaorgel opengetrokken worden om de verwachte stembuszege van de eurosceptische partijen te verhinderen.

Via de schrille hoge pijpjes van dat orgel komt de emeritus hoogleraar Meindert Fennema nog even langs bij de Volkskrant om zijn utopisme aan de man te brengen. Zijn indrukwekkende slogan In de praktijk leidt utopisme tot oorlog en massamoord, lijkt te slaan op de groot Europa-utopie, maar juist voor de eurosceptici bedoeld is, smeekt om een sceptische benadering.

De slogan is zeer merkwaardig voor een gezegend lid van GroenLinks, de partij die sedert haar bestaan menige Nederlandse deelname aan oorlogen die de onze niet waren gefiatteerd heeft. De partij was immers voor de Nederlandse deelname aan de oorlog om Kosovo van Servië te stelen. De partij steunde het militaire fiasco in Afghanistan. Met de interventie in Libië heeft de GroenLinks-Tweede Kamerfractie ook geestdriftig ingestemd. Dankzij die partij zitten we nu ook in Mali te bestrijden wat we in eigen land op zijn beloop laten, namelijk jihadisme.

Het groot Europa-utopisme van GroenLinks heeft Nederland dus niet van deelname aan oorlogen kunnen weerhouden. En gezien het voorgaande, kunnen we wat de verwachting voor de toekomst betreft zowel in historisch als in empirisch opzicht veronderstellen dat hier in tegenstelling tot beursspeculaties, de in het verleden behaalde resultaten wél garantie bieden voor de toekomst.

Dat het Europa van de natiestaten talloze oorlogen kende is zonder meer waar. Maar zonder aangedikte EU, dus met de nog eigen soevereiniteit bij de nationale regeringen in bewaring, was Nederland, mits niet door die internationale instituties oorlogen in gerommeld, ook in vredige rust verzonken.

Het is juist opvallend dat naarmate de omvang en de macht van de EU toenamen, de disharmonie in Europa juist ook toenam. Het Europa van het Verdrag van Lissabon en de euro zit wat het nationalisme, fascisme, nationaalsocialisme en communisme betreft, in de lift van een wolkenkrabber. En waar die lift ergens eindigt is onbekend, want aan de wolkenkrabber wordt nog steeds gebouwd.

Ondanks de groteske utopie van het groot Europa tot aan de Oeral en over de Bosporus, zit emeritus hoogleraar Meindert Fennema dagelijks op zijn beeldscherm te kijken naar een hernieuwde oorlogsdreiging. Nu niet tussen kleine Europese naties, maar tussen grootmachten. Want het beoogde groot Europa zal zich ook willen meten met de andere grootmachten, zich daartussen staande moeten zien te houden en zich bij conflicten militair moeten kunnen verdedigen.

Het groot Europa zal grenzen aan gebieden waar onheilspellende ideeën heersen over mensenrechten, democratie, welvaart en vooruitgang. De dreiging van een clash met die delen van de wereld zal niet afnemen als de utopie van de emeritus hoogleraar ingelost is, maar er zal de godganse dag aan de grenzen van dat Europa gewaakt moeten worden om het extraverte tribalisme van de vroeg middeleeuwers op afstand te houden.

Het idee dat Nederland via dat groot Europa aan het Syrië van de 150.000 slachtoffers zou grenzen, kan dan ook onmogelijk als oorlogvermijdend ervaren worden.

Juist dankzij de Nederlandse verbintenis aan de grootmacht EU zit ons land nu ook op de bevende grond van een oorlogsdreiging. De Nederlandse verbintenis aan de internationale instituties heeft na de Tweede Wereldoorlog, na de nasleep van de dekolonisatie, na de confrontatiepolitiek van Soekarno over het voormalige Nieuw-Guinea, levens van Nederlandse militairen geëist in oorlogen die noch de Nederlandse belangen dienden, noch de verbetering brachten die de Nederlandse bijdragen aan die interventies beoogden.

Dan mag de emeritus hoogleraar wroeten in het archaïsme van de utopistisch socialist Claude-Henri de Saint-Simon, met zware boeken tillen uit boekenkasten bewijs je niet de toekomst. Daarvoor heb je een te grote veelheid aan recente geschiedenis voorhanden om de utopische fascinatie voor een groot Europa met een gezond wantrouwen tegemoet te zien.

Hoe geestig de opmerking ook moge klinken het Van Rompuy, die net zoveel macht over Europa heeft als Koning Willem Alexander over Nederland, valt als een oeverloos gezwets te definiëren, want Van Rompuy mitrailleert groteske politieke uitspraken die de constitutionele koning van Nederland niet vergund zijn te maken, tenzij hij afzetting wil riskeren.

Van Rompuy is als christendemocraat bovendien exponent van het grootste politieke blok in het Europees parlement, en dus een machtsfactor van betekenis. De emeritus hoogleraar mag dan zijn klassieken goed kennen, een beetje beter grasduinen in het Nederlandse staatsrecht zou hem sieren.

Toch is dit veelzeggende maar tegelijk ook alles verzwijgende slotoffensief van de emeritus hoogleraar de moeite van het bekijken waard: De tegenstanders van de Europese eenwording, zoals de historicus Thierry Baudet, suggereren dat wij terug kunnen naar de utopie van de nationale staat zoals die in de 19de eeuw in Europa bestond. Nu bestond er in de 19de eeuw wel een systeem van soevereine staten in Europa, maar dat was gebaseerd op een machtsevenwicht tussen Frankrijk en Duitsland, in balans gehouden door het perfide Albion. Van vrijhandel was destijds geen sprake, en het Europese machtsevenwicht raakte regelmatig uit balans. Een veelheid van soevereine staten in Europa die samen een vrijhandelszone in stand houden is een utopie en iedereen die terug wil naar zo’n Europees congres van soevereine staten is een utopist. Utopisme is mooi, als het maar niet in praktijk gebracht wordt. In de praktijk leidt utopisme tot oorlog en massamoord.

Precies dat laatste dreigt op dit moment, zoals het socialisme van rood tot en met bruin, van Claude-Henri de Saint-Simon tot en met Adolf Hitler, slechts rampspoed gebracht heeft.

Laat de emeritus hoogleraar dus maar in zijn gecapitonneerde chesterfield rustig dromen over het groot Europa tot aan de Oeral en over de Bosporus, het euroscepcisme vaag je er niet mee weg.

 

 

mei 5, 2014

Thomas von der Dunk verklaart zichzelf eindelijk gek

RepelsteeltjeHet heeft even geduurd, maar geduld is een schone zaak en wordt vaak beloond. Maar nu is het er dan toch eindelijk van gekomen. Want als je de hier geciteerde alinea op je geweten hebt moet je toch iets mankeren waartegen de mannen in de lange witte jassen graag middelen in je donder spuiten: Twee uur heb ik er gefascineerd rondgelopen. Wie even de ideologische rimram vergeet, komt namelijk gaandeweg tot de conclusie dat Oost-Europese communisten in hun sociaal-culturele opvattingen verrassend veel gemeen hebben met West-Europese conservatieven. De DDR moet echt een paradijs zijn geweest voor benepen rechtse VVD-ers. Ordnung muss sein!

Niet dat ik iets heb met benepen rechtse mensen en West-Europese conservatieven, maar toch was het echt zo dat de DDR niet met graagte door Hans Wiegel bezocht en bejubeld werd, maar juist door de laatste CPN’er en latere GroenLinks-lijsttrekker Ina Brouwer, die het jubilerende regime persoonlijk een tuiltje blommen kwam bezorgen.

De Nieuw Links-jugend – een soort GroenLinks avant la lettre – en met acclamatie van de toenmalige PvdA-voorzitster Ien van den Heuvel, vond de Berlijnse muur zelfs historisch juist.  De politieke soortgenoten van Thomas Von der Dunk waren dus verzot op het staatsalmachtige Ordnung muss sein van de DDR.

Maar gek of niet, de man in de krakende lederen jas, Thomas von der Dunk, is er eigenlijk zelf eentje van Ordnung muss sein. Zijn orde, wel te verstaan, want als er iemand in Nederland wild om zich heen slaat omdat het land niet volgzaam aan zijn ideeën is, is het deze gladjanus wel.

Helemaal tevreden als een moordlustige Arabier het joodse gezin Fogel uitroeit, kun je Thomas von der Dunk ongeveer vergelijken met de ideologische medestanders van de in de rug schutterij van de DDR. Die hadden er namelijk alle begrip voor dat Vopo’s “verraders”, die een conservatief maar vrij West-Duitsland boven de DDR prefereerden, op de vlucht in de rug schoten.

De gevleugelde woorden over het in bloed badende gezin Fogel verdienen het daarom in graniet gebeiteld te worden: wie willens en wetens kiest voor de bouw van een huis op het land van een ander die door een onwettige overheid van dat land is beroofd, moet niet zeuren als hij dat met de dood bekoopt. 

Afgezien van het ontnuchterende feit dat Thomas von der Dunk zijn klassieken niet kent en daarom zijn afkeer voor benepen rechtse mensen en West-Europese conservatieven met een communistische variant van een Godwin poneert, moet hij zo langzamerhand van eenzaamheid of ellende in elkaar gestort zijn.

Zo’n mens moet op een dag van gekte uit elkaar springen, ben je dan geneigd te denken. Dus bij iedere tocht door het hoogopgaande bos wrijf ik mijn ogen even uit om te zien of er niet een raar mannetje huppelend rondom het schijnsel van een knapperend kampvuur, met een broos castratenstemmetje Niemand weet, niemand weet, dat ik Repelsteeltje heet, gilt.

Of deze gekte een op zichzelf staand verschijnsel is, en dus slechts aan Thomas von der Dunk toe te schrijven valt,  is echter aan serieuze twijfel onderhevig, want Von der Dunk senior torst het verschijnsel ook al, zodat het er op lijkt dat hier iets heerst dat erfelijk overgedragen moet zijn.

Dus best wel een opmonterende gedachte dat de kans dat Thomas von der Dunk nog voor hij in een woede-uitbarsting ontploft tot nataal succes in staat zal zijn, ongeveer net zo groot is als de kans dat de EU ooit een democratisch instituut zal worden.

Nou dat is dus boffen.

 

mei 4, 2014

GroenLinkser Jesse Klaver gaat op jacht

Op jacht naar succesDe Franse ongelijkheideconoom Thomas Piketty schreef inmiddels door alles wat maar een beetje marxistisch ademt en zucht het op de toppen van het leesgenot geplaatste boek Capital in the Twenty-First Century. En omdat ondergetekende dit boek noch gelezen heeft, noch zal lezen, wil deze zich slechts beperken tot een paar opmerkingen over de dweepziekte van het kapot fiscaliseren van de menselijke vaardigheden. Ongelijkheid zit hem namelijk niet in het verwerven van bezit, maar in de fysieke en psychische eigenschappen en vaardigheden waarover het individu beschikt. Een fenomeen dat zich al voordoet in primitievere levensvormen, waar het levensgeluk vooral afhankelijk is van de kwaliteiten waarover een wezen beschikt. Zo zal een lid van de protozoa zich veel onzaliger voortplanten, namelijk door mitose, en blijft het beestje verder gespeend van iedere vorm van levensgeluk waarover bijvoorbeeld een vogelsoort als de nachtegaal wel beschikt.

Die geluksvogel maakt jaarlijks sfeervolle heen-en-weer-reizen tussen Afrika en Nederland, zingt zich in het voorjaar een ongeluk, en keert om de dans van de Nederlandse winter te ontspringen met een massa kroost terug naar Afrika.

Kortom, vergeleken met een lid van de Paramecium aurelia toch een heel wat zaliger bestaan. Onderling gezien, kun je stellen dat er binnen de soort nachtegaal ook geluks- en ongeluksvogels zijn. De ene nachtegaal zal met grote slimheid zijn nest precies daar bouwen waar ekster, kraai of eekhoorn de eitjes maar moeilijk kunnen opsporen, de ander is zo onnozel er een reclamebord bij te zetten met hier zijn lekkere eieren te verkrijgen.

Thomas Piketty voorziet in zijn werk dat de mensheid terugglijdt naar tijden van grote eenzijdigheid in het bezit, zoals we die kennen uit de tijd van Jane Austen en Charles Dickens. Een lastig te verdedigen mening als je weet dat in de Afrikaanse binnenlanden, waarover toch altijd gedacht werd dat er nooit iemand rijk zou worden, het aantal miljardairs zeer snel stijgt, maar de schrijver van het werk de zonde van het egoïsme vooral weer bij de westerling voor de deur kiepert.

Bovenal zou men zich moeten afvragen of fysieke en psychische eigenschappen met het gelijkheidsbeginsel geneutraliseerd zouden moeten worden. Vooral waar we weten dat fatsoenlijke staten toch over zoiets als een sociaal vangnet beschikken waar ze onder de volken van pantoffeldiertjes en nachtegalen nimmer van gehoord hebben, heeft de mens zich toch al zeer van het gedierte onderscheiden om de mortaliteit onder de zwakkeren binnen de soort te beperken.

Met al het dataonderzoek dat Thomas Piketty verricht heeft om de ongelijkheid binnen de mensheid aan te tonen, gaat hij voorbij aan het fenomeen waar in de flora en fauna al veel langer mee gewerkt wordt dan de mensheid bestaat. Het fenomeen dat je jezelf moet oprichten om je voortbestaan te verlengen en garanderen.

Zouden alle nachtegalen gelijk aan elkaar zijn, dan is het maar de vraag of ze allemaal zo dom of juist allemaal te slim zijn hun eieren als diner aan predatoren aan te bieden.

Helaas is het met mensen zo dat ideeën vaak uitgroeien tot een ideologie, en dat een ideologie daaropvolgend door de staat, die het geweldsmonopolie bezit, misbruikt zal worden.

Geen wonder dus dat Jesse Klaver van GroenLinks, die net zomin als ondergetekende economie gestudeerd heeft, het werk van Thomas Piketty bejubelt. Wat raar is, want die partij is nu juist zo dol op een autonome natuur. Mits het dus niet de natuur van de mens is. Die moet van bovenaf gecorrigeerd worden. Eigenlijk zoals jagers bos en veld intrekken om de ongelijkheid onder dieren als een scherprechter te neutraliseren.

Jesse Klaver met een Browning GTS Special in het grote mensenbos op jacht naar rijken? Maar wie wordt dan de jachtopzichter?

En om de doorzichtigheid van het gedweep met Thomas Piketty bij de VARA nog even op de korrel te nemen, gaat Jesse zijn dubbelloops dan ook even richten op de welbespraakte en daar steenrijk mee geworden grootbek Matthijs van Nieuwkerk, of vallen linkse rijken onder een jachtverbod?

 

april 8, 2014

Tweede Kamerleden gaan slalommen tussen de Iraanse hoogwerkers

HoogwerkersEen afvaardiging van de Tweede Kamer hoopt eind april Teheran aan te doen om met eigen ogen te aanschouwen dat de “verlichte” Iraanse president Hassan Rohani zijn onderdanen prima bejegent. Nou, dat reisje kan voortijdig afgezegd worden, want hier blijkt dat Harry van Bommel bij het aanstaande bezoek wel even een oogje moet dichtknijpen om het een en ander aan zijn waarneming te onthouden: In Iran steeg het aantal executies van 314 in 2012 naar 369 in 2013. Volgens Amnesty International  ligt het aantal echter rond de 700. De resolutie roept de Europarlementariërs op in hun contacten met Iran de mensenrechten aan de orde te stellen. De resolutie wijst verder op de Iraanse  weigering om samen te werken met de VN-mensenrechten commissie. Iran weigert bv. de speciale rapporteur mensenrechten tot het land toe te laten. Verder spreekt de EU zijn ernstige zorgen uit over martelingen en oneerlijke processen die in Iran zouden plaatsvinden (Bron: Iran Comité)

Dat Harry van Bommel en ander links in eigen land een gehele politieke stroming aan een cordon sanitaire onderwerpt, maar wel het Iraanse moordregime komt vereren met een bezoekje, valt uiteraard onder het bekende verschijnsel selectieve verontwaardiging te classificeren.

Nu mag de wereld tot de hoopvolle opvatting gekomen zijn dat Iran in het geheim “geen” kernwapens vervaardigt, maar wat de mensenrechten betreft gaat het er nu juist helemaal niet de goede kant op. En daarom zal een door de mullahs vooraf geselecteerd traject in Iran er eentje worden van door stoffige straten tot galop opgezweepte paarden, die met oogkleppen op niet opzij kunnen kijken. Dat wat de Kamerleden niet mogen zien, krijgen ze dan ook niet te zien.

Dat er over het bezoek aan Iran toch een barstje door het linkse kerkmarmer loopt, mag blijken uit de opvatting over deze reis van de in Iran geboren journalist en GroenLinks-lid Ehsan Kermani. Die trekt een parallel met een “naïef” bezoek van een Zweedse delegatie aan het moordregime van Pol Pot: In “De glimlach van Pol Pot”, geschreven door Peter Fröberg Idling, wordt het waargebeurde verhaal verteld van een Zweedse delegatie die in de hoogtijdagen van het Pol Pot–regime Cambodja bezocht. Terwijl het regime bezig was miljoenen onschuldige burgers af te slachten, schreven deze delegatieleden hoe geweldig het er in Cambodja aan toe ging en hoe het ware Marxisme- Leninisme eindelijk gestalte ging krijgen. Het Pol Pot-regime kon haar misdaden voor deze naïeve delegatie verborgen houden.

Het roept herinneringen op aan een der pioniers van datzelfde GroenLinks, Paul Rosenmöller, die in zijn jeugdige politieke exegese massamoordenaar Pol Pot vereerde en ook de laatste Stalinst in Europa, Enver Hoxha, in 1976 met een vriendschapsbezoekje vereerde. Voor de niet ingewijde lezer, de Paul Rosenmöller die op een partijbijeenkomst over Pim Fortuyn riep: Dit is niet gewoon rechts, dit is extreem-rechts. Leefbaar Nederland, breek met deze charlatan, die jullie partij heeft gekaapt voor zijn eigen agenda. Over kapen gesproken, want niet geheel toevallig was deze Vendex-miljonair lid van een communistische sekte en zocht en kreeg hij net als CPN’ers asiel in GroenLinks.

En nu het toch over reisjes gaat, laten we de gewezen GroenLinks duolijsttrekker Ina Brouwer (met Mohamed Rabbae) niet vergeten, die bij de heren van het Kremlin het jaarfeest kwam meevieren en dat met Erich Honecker bij het veertigjarige jubileum van de DDR nog eens ging herhalen.

Of Ehsan Kermani in zijn bezorgdheid over het parlementaire reisje naar Teheran Groenlinks meekrijgt, valt dus te betwijfelen. Maar afgezien van de repressie en executiepraktijken van het Iraanse regime, maakt hij zich ook bezorgd over de apartheid in Iran.

Een term die tegenwoordig in linkse en dus ook in GroenLinkse kringen graag over Israël gebezigd wordt, maar door Ehsan Kermani hier gebruikt wordt om de tweedeling tussen man en vrouw, die door de mullahs als een diep spoor door het alledaagse leven van Iran getrokken is, te duiden. Geen scheiding der rassen maar scheiding der geslachten. En kennelijk is een apartheidsbeleid jegens vrouwen in linkse kringen acceptabeler dan jegens rassen.

Je hoeft er dus niet voor naar Teheran te gaan om te weten dat het met mensenrechten in Iran allerminst pluis is. Tenzij je met een andere agenda vertrekt dan om beter inzicht te krijgen in de situatie in dat land. En daarover valt wel iets te vermoeden. Linkse mensen houden er namelijk een nare gewoonte op na: apartheid tussen mensenrechtenschenders. Zouden de mullahs blank, Joden, christenen of PVV’ers zijn, dan zou de bom bij links barsten. Maar ja, het gaat hier om lichtgetinte mensenrechtenschenders, dus hoog tijd om met oogkleppen op te slalommen tussen de hoogwerkers.

maart 22, 2014

Bijltjesdag

BijltjesdagHet standpunt dat het niet beschaafd is over een bevolkingsgroep minder te roepen, blijkt niet altijd even stevig verdedigd te zijn. Zo vond op 3 mei 2004 de GroenLinks-senator Sam Pormes op een discussieavond van de jongerenbeweging Dwars van GroenLinks, dat er minder, minder, minder LPF’ers moesten zijn. En om de daad bij het woord te voegen trad hij daarover in wat preciezere bewoordingen nader tot zijn toehoorders:

Sam Pormes kwam nogal gefrustreerd over. Hij vertelde dat hij LPF’ers negeert in de Eerste Kamer. Uiteraard kwam er tegengeluid van de JF (Jonge Fortuynisten) uit de zaal. Hij vertelde ook dat (extreem rechts, dus volgens hem ook LPF) zieke mensen zijn, die behandeld moeten worden. Hij gooide hier zelfs een schepje bovenop, door te stellen dat die mensen in kampen moeten worden gestopt! Want LPF’ers zouden volgens Pormes eisen dat iedereen met beetje pigment in de huid zijn aanwezigheid in dit land moet verklaren. Racisme tegen joden vindt hij niet zo erg. Want die moeten dan maar doen alsof ze geen jood zijn. Hij als neger kon zijn kleur niet verbergen vertelde hij. (Bron:  Maarten van Geijn, RC Utrecht).

Daags na de oproep tot vervolging en opsluiting van onder meer LPF’ers door Sam Pormes, liep het niet storm van de GroenLinks-leden van de Eerste en Tweede Kamer, gemeenteraads- en statenleden en andersoortige partijgenoten in de bestuurslagen, die hun positie en de partij de rug toekeerden. Er was toentertijd zelfs de GroenLinkser Harry Borghouts, die na eerst de hoogste man op het ministerie van Justitie geweest te zijn, Commissaris van de Koningin van de provincie Noord-Holland kon worden.

Er waren geen verhitte debatten en virtuele lynchpartijen op de televisie over de niets verhullende uitspraak van Sam Pormes. De dagbladen waren niet dikker dan anders. Er werd geen proclamatie van schande door het collectieve kabinet uitgesproken. Men vond het ook geen reden opgewonden Kamervragen te stellen. Het regende geen vergelijkingen met Hitler. Ook de altijd op hoge toon moreel verontwaardigde D66’ers zwegen in alle toonaarden over het verlangen andersdenkenden achter het prikkeldraad te zetten.

Twee jaar na de politieke moord door een GroenLinks-geestverwant op de leider van de LPF, kon een GroenLinks-senator vrijelijk en ontbekritiseerd oproepen een bevolkinggroep vanwege het hebben van een mening in een soort Oranienburg op te sluiten.

Nu was in tegenstelling tot Pim Fortuyn en Geert Wilders, Sam Pormes bij zijn aantreden als Eerste Kamerlid niet geheel van onbesproken gedrag. Zo was hij alvorens hij zich bij GroenLinks aansloot, lid van de CPN. Een politieke keuze die misschien ook goed te verklaren valt uit het feit dat hij zich in 1976 in Zuid-Jemen in gezelschap van de terroristische geestverwanten van de Rode Jeugd, door het marxistisch-leninistische Volksfront voor de Bevrijding van Palestina had laten bekwamen in het vermoorden van Joden. Een “feestje” dat niet doorging dankzij de oplettende Joden van Israël.

Dat Sam Pormes na zijn vanwege zijn terroristische verleden voortijdig beëindigde politieke loopbaan in november 2010 even uit zijn hol kwam, was om niemand minder dan Mohamed Rabbae nog even een steuntje in de rug te geven in diens vervolgingsdrift van Wilders. Misschien dat ook ex-partijgenoot Mohamed Rabbae doornatte dromen heeft over andersdenkenden achter het prikkeldraad.

Dat het minder, minder, minder Marokkanen, Geert Wilders wel aangerekend wordt, maar dat Sam Pormes vrolijk fluitend door zijn politieke bestaan kon marcheren na zijn minder, minder, minder LPF’ers, toch een bevolkingsgroep van wie niet bekend was dat die wijken onveilig maakte, of in een hoog percentage oververtegenwoordigd was in de criminaliteitsstatistieken, of faam opgebouwd had in het bedreigen van politieke opponenten, zal misschien ooit voer voor historici zijn. Maar pas nadat de publiciteitsmedia niet langer eenzijdig ideologisch geüniformeerd zijn, zodat een  gehersenspoelde samenleving geen pootjes meer hoeft te geven aan het politieke establishment.

Het mag dan niet gelukt zijn Geert Wilders voor liquidatie in aanmerking te laten komen, de uitzinnige virtuele bijltjesdag op de fractieleider van de PVV, zal in ieder geval het gevolg hebben dat gerechtvaardigde kritiek op de islam, moslims of Marokkanen in de toekomst met het allesoverheersende r-woord verboden dreigt te worden. Want welke politicus zal na Wilders nog het risico willen lopen met gerechtvaardigde kritiek op de islam, moslims of Marokkanen, doodsbedreigingen, morele chantage, demonisering, uitsluiting en vervolging over zich af te roepen?

Misschien een volgend kabinet met GroenLinks?