Posts tagged ‘Israël’

juni 15, 2015

‘Palestina’ is geen land om te erkennen

Dat het Vaticaan Palestina als land heeft erkend, is vreemd.

Baskenland is een bijzonder stuk Spanje. Met name in het noorden van Baskenland wordt nog veel Baskisch gesproken, een taal die geheel anders is dan het Spaans. Het Spaans heeft zelfs meer gelijkenis met het Nederlands dan met het Baskisch. Ook worden in Baskenland sporten beoefend die men in de rest van Spanje nauwelijks kent, zoals pelota, een sport die erg lijkt op het Friese kaatsen.

Koningin Máxima
Baskenland is een zeer katholieke regio. Vele beroemde missionarissen zoals Franciscus Xaverius zijn er geboren, en de oprichter van de orde van de jezuïeten, Ignatius van Loyola, komt er vandaan. Net als een deel van de rooms-katholieke familie van onze koningin Máxima. Door hun eigen cultuur, en de onderdrukking hiervan tijdens het dictatoriale regime van Francisco Franco, wil een meerderheid van de Basken onafhankelijk worden van Spanje. Ze willen dat de Spaanse deelstaten Navarra en Pais Vasco samen met een klein stuk Baskisch Frankrijk een zelfstandig land worden.

Vastomlijnde grenzen
Woensdag 13 mei heeft het Vaticaan ‘Palestina’ als officieel land erkend. Dit terwijl het Vaticaan deze stap niet heeft ondernomen ten aanzien van Baskenland. Dat is vreemd omdat het katholieke Baskenland veel meer de kenmerken heeft van een normaal westers-democratisch land dan ‘Palestina’. Ten eerste omdat Baskenland vastomlijnde grenzen heeft. Het bestaat zoals gezegd uit de Spaanse deelstaten Navarra en Pais Vasco en de Franse provincies Labourd, Basse-Navarra en Soule. De grenzen van Palestina staan echter allesbehalve vast. Daar moet nu juist over onderhandeld worden door de Israëliërs en de Palestijnen. De Palestijnen weigeren deze onderhandelingen echter steevast. Nog geen week geleden stelde de Palestijnse president Abbas dat hij alleen met Israël wil onderhandelen als Israël Palestijnse terroristen vrij laat die in Israëlische gevangenissen zitten. Zo komt er dus nooit vrede, en komen er trouwens ook geen vastomlijnde grenzen.

Democratie
Baskenland heeft net als de Palestijnen vergaande autonomie. Net als de Palestijnen hebben de Basken bijvoorbeeld een eigen politie-apparaat, regering en parlement. In Baskenland zijn echter elke vier jaar verkiezingen waar een veelheid van partijen aan meedoet: Baskenland is een normaal functionerende westerse democratie. De Palestijnse autonome regio heeft daarentegen allesbehalve de kenmerken van een normaal functionerende democratie. Al sinds 2005 zijn er geen presidentsverkiezingen meer geweest, waardoor de Palestijnse president Abbas dus feitelijk een soort dictator is. Een dictator die jaarlijks vijfhonderd miljoen euro Europees belastinggeld krijgt.

Hamas en ETA
De Baskische regering heeft bovendien geen wet aangenomen die het haar inwoners verbiedt grond aan Joden te verkopen. In de Palestijnse autonome gebieden staat daarop de doodstraf. Katholieken, moslims, Joden en protestanten kunnen in vrijheid hun geloof belijden in Baskenland. In de autonome Palestijnse regio, en dan met name in de Gazastrook, waar Hamas de baas is, worden christenen stelselmatig weggepest. Geregeld worden er aanslagen gepleegd op christelijke instellingen. Zo ontplofte er in februari 2014 nog een bom bij een katholieke kerk in Gaza-Stad. Het is sowieso merkwaardig dat Hamas, een radicaal-islamitische terreurorganisatie, net als Islamitische Staat (IS) een eigen stuk land bestuurt. De Baskische terreurbeweging ETA bestuurt geen enkel stuk land in Baskenland.

Hypocriet
Dat het Vaticaan desondanks toch ‘Palestina’ als onafhankelijk land erkent, en Baskenland, Catalonië of Schotland niet hetzelfde gunt, past in een trend. Landen als Zweden gingen het Vaticaan voor. Partijen als de PvdA en de SP willen dat Nederland hetzelfde doet. Dit is geen wijs besluit, en bovendien hypocriet. Wel een land willen creëren waar een terreurorganisatie als Hamas voor een deel de baas is, en waar elk democratisch principe de nek om wordt gedraaid, terwijl normaal functionerende Europese regio’s die al die democratische principes wel omarmen en waar terreurorganisaties van de staat geen ruimte krijgen, diezelfde onafhankelijkheid niet wordt gegund.

Kerk bezoeken
Het hele christendom in het Midden-Oosten wordt op dit moment bedreigd. Christenen en kerken worden geregeld aangevallen. Binnen niet al te lange tijd zal er mogelijk geen kerk meer overeind staan in Syrië en Irak. In dit Midden-Oosten neemt alleen in Israël het aantal christenen toe, en kan alleen in Israël een katholiek elke zondag in vrijheid en zonder vrees voor geweld een katholieke kerk bezoeken. Iets wat in Libië, Saoedi-Arabië, Irak of Pakistan lastig, gevaarlijk of simpelweg onmogelijk is.

Hart onder de riem
De druk om toe te geven aan de eisen van moslims is groot. Het zou paus Franciscus juist daarom sieren als hij de erkenning van ‘Palestina’ zou terugdraaien. Niet alleen om de Israëlische Joden en katholieken, zoals de Israëlische katholieke opperrechter Salim Joubran, een hart onder de riem te steken, maar zeker ook om (Palestijnse) moslims te laten zien dat geweld zoals Hamas dat propageert en ten uitvoer brengt, nooit loont. Dat laatste is anno 2015 misschien wel belangrijker dan ooit.

Tom Struick van Bemmelen is voorzitter van Likoed Nederland en oud-lid van de Eerste Kamer.

Overgenomen van het Katholiek Nieuwsblad.

Advertenties
maart 25, 2015

Waarom mag Israël niet bestaan in het Midden-Oosten? De religieuze oorlog [Yvonne Caluwaerts]

arab-world

Op zondag 1 maart 2015 woonde ik de presentatie bij van het nieuwste boek van dr. Hans Jansen. Het boek draagt als titel: “Waarom mag Israël niet bestaan in het Midden-Oosten?” De presentatie werd uitstekend ingeleid door Benno Barnard en Yvonne Caluwaerts. Hieronder volgt de woordelijke inleiding van Yvonne Caluwaerts, morgen volgt deze van Benno Barnard.

Waarom mag Israël niet bestaan in het Midden-Oosten?

Beste Toehoorders,

Ik begin mijn betoog met een waarschuwing, omdat wat volgt voor velen onder U nieuw, maar ook onaangenaam kan overkomen. Al wat in het boek geschreven wordt, is geschiedkundig onderzocht. Alle verklaringen zijn authentiek en de auteurs van de uitspraken worden zelf aan het woord gelaten. De talrijke voetnoten in het boek getuigen van de wetenschappelijke aanpak van de auteur.

waarom1Dat het Joods Nationaal Tehuis (1917-1947) en de staat Israël (1948-heden) géén bestaansrecht hebben, is wijd verspreid in het hele Midden-Oosten.

Bernard Lewis (nestor van de wetenschap van het Midden-Oosten) zei enkele jaren geleden: “Geen enkele Moslim zal ooit definitief afstand doen van grondgebied dat ooit werd toegevoegd aan het Rijk van de Islam”.

Waarom?

De kern van het Israëlisch Palestijns conflict is dat het een religieus conflict is. Een politiek conflict kan opgelost worden door onderhandelingen op diplomatiek vlak (geven en nemen, en waar compromissen kunnen afgesloten worden), wat bij een religieus conflict niet mogelijk is. Een religieus conflict is in deze absoluut, alles of niets. Over religie kan niet onderhandeld worden.

Vanuit het oogpunt van de Arabische leiders komt een twee-staten oplossing neer op verraad tegenover Allah, de Koran, de Islamitische traditie, en de Hadith (d.i. de overlevering, de uitspraken van de Profeet).

Vermits het een religieus conflict is, is Israël niet het probleem en ook niet de oplossing, omdat een compromis onmogelijk is. Om dit goed te begrijpen is een historische terugblik op zijn plaats.

In 638 sloot Mohamed het eerste verdrag (dhimma genoemd) met de Joden van Khaymar in Medina. Mohamed zou bij de verovering van de stad hebben gezegd: “Het land behoort aan Allah en aan zijn gezondenen!” Na de dood van Mohamed werden op drie continenten (Azië, Afrika en Europa) veroveringsoorlogen gevoerd en werden gigantische gebieden geannexeerd, gearabiseerd, geïslamiseerd, ja, gekoloniseerd. De Islam was de grootste koloniale mogendheid uit de geschiedenis van de mensheid: We onderscheiden twee golven van kolonisaties door de Arabieren: een eerste golf van 640-750: alle landen rondom de Middellandse zee worden gekoloniseerd (Palestina in 638), een tweede golf van 1021-1689: de kolonisatie door de Turken.

Het is een politiek en Juridisch dogma, geworteld in de Islamitische traditie, dat het geannexeerde land mag worden onteigend, en dat de overwonnenen dhimmi’s worden van de overwinnaars. Het zijn immers rechten die Allah zelf aan de Moslims heeft geschonken. Talrijk zijn de juridische teksten die deze stelling adstrueren: Om een voorbeeld te geven: “Palestina wordt fay (oorlogsbuit) genoemd, omdat Allah dit land in 638 van de ongelovige Joden heeft afgenomen en aan de Moslims heeft gerestitueerd. In principe heeft Allah dit land geschapen, opdat de gelovigen Hem ermee zouden dienen. Welnu, de ongelovigen (de Joden), dienen Allah niet in Palestina, en daarom gaf hij het aan de gelovige Moslims (de Joden hebben eeuwenlang ten onrechte in Palestina gewoond !!)

Alle vier grote juridische scholen ( die van Hanafieten, de Mali-kieten, de Chafaieten en de Hanbalieten) werkten de bovenge-noemde uitlating van Mohamed (“het land behoort aan Allah en zijn gezondene“) uitvoerig verder uit. Zij ontwikkelden allemaal de these (het is bijna een dogma geworden!) van de onfeilbare umma, de wereldwijde moslimgemeenschap. Zij gaan daarbij uit van Koran 3,106 : “Gij zijt geworden de beste gemeente, die voortgebracht werd ten bate van de mensen, doordat gij aan¬spoort tot het behoorlijke en afweert van het verwerpelijke, en gij aan God gelooft”. Welnu, het is een communis opinio in moslimkringen in het Midden-Oosten geworden, dat de umma bijna als dogma heeft aangenomen, dat Palestina sinds 638 het onvervreemdbare eigendom is geworden van de wereldwijde moslimgemeenschap.

In dit verband citeert Andrew Bostom in zijn boek The mufti’s Islamic Jew Hatred naar een belangrijke fatwa, die regelmatig wordt geciteerd om duidelijk te maken dat Israël geen bestaans¬recht heeft en daarom van de kaart moet worden geveegd. De Groot mufti van Egypte, Sheikh Hassan Ma’moun, schreef op 5 januari 1956 in zijn fatwa onder meer: “Moslims kunnen op geen enkele manier vrede sluiten met die Joden die het gebied van Palestina onrechtmatig hebben ingepalmd en zijn bevolking en hun eigendommen hebben aangevallen, wat de Joden toelaat een staat op te richten in dat heilig Moslim territorium. Als de Joden een deel van Palestina hebben ingenomen en er hun niet Islamitische regering hebben geïnstalleerd en tevens uit dat landsdeel de meeste Moslim inwoners hebben geëvacueerd, dan is het voeren van de Jihad de plicht van elke moslim om het land terug te schenken aan hun volk. En als alle Islami¬ti¬sche landen de verblijfplaats uitmaken van iedere Moslim dan is de jihad een bevel voor zowel de Moslims die verblijven in het aangevallen territorium, als voor de moslims overal elders.

Andrew G. Bostom verwijst ook nog naar een fatwa, die enkele dagen later werd gepubliceerd, nl. op 9 januari 1956. Hij schrijft hierover het volgende: “De fatwa van 9 januari wordt onderte-kend door de leidinggevende leden van het Fatwa comité van de Al Azhar Universiteit (het soennitisch Vaticaan van de Islam) en de belangrijkste vertegenwoordigers van al de 4 soennitische scholen van de jurisprudentie. De rechterlijke uitspraken wijden uit over het volgende sleutelbeginsel: nl. dat het volledige Palestina – modern Jordanië, Israël en de betwiste gebieden van Judea en Samaria, alsook Gaza – door de Jihad veroverd, permanent bezit blijft van de globale umma (gemeenschap) -, “fay territory” — buit of opbrengst — en voor eeuwig door de islamitische wet historisch dient bestuurd te worden”.

Als het voeren van de jihad volgens de heilige teksten de ver-vulling op aarde is van de heilige wil van Allah, dan is zij de start van een onomkeerbaar proces van Arabisering en islami-sering van landen die door de islam werden gekoloniseerd, in concreto het land Palestina. Dit heeft tot gevolg dat elke om-keer¬baarheid van de jihad, zoals gebeurde in 1948 toen de staat Israël werd gesticht, het plegen van heiligschennis is, een vergrijp aan de heiligheid van Allah, en een krenking van de heilige wil van Allah. De verovering van Palestina, het thuisland van het Joodse volk, dat in 638 door de jihad een Arabische kolonie werd, veroordeelde het Joodse volk om voor altijd een natie zonder land te zijn. De nationale identiteit van het joodse volk werd radicaal uitgeroeid. Van het Joodse volk bleef slechts een getolereerde religie over.

Daarom zei Bernard Lewis (deskundige van de islam): “Geen enkele moslim zal ooit definitief afstand doen van grondgebied, dat ooit werd toegevoegd aan het rijk van de islam”.

Dhimmitude
Hoe leefden de Joden en ook de Christenen in de periode van 638 tot begin 20ste eeuw onder het moslimregime? Joden en Christenen leefden (religies van het Boek) als dhimmi’s.

Volgens de Islam is de wereld verdeeld in “het huis van de Islam” (dar al-Islam) en “het huis van de oorlog” (dar al-Harb). Daarnaast wordt een derde gebied vernoemd, een gebied van bestand.

Welnu, wat was de eeuwen door in het” huis van de Islam” de positie van de Joden? In principe hebben de Joden geen enkel recht. Zij leven en zijn eigenaar van goederen enkel en alleen bij de gratie van de moslims die in het gebied aan de macht zijn. De Joden verkrijgen alleen maar rechten, als ze zich vreedzaam onderwerpen aan de moslimse autoriteit in het land. Dan genieten zij de bescherming van de moslims. Joden zelf worden dhimmi’s genoemd. Verdragen regelen de openbare en privérechten van Joden. Het eerste recht dat de Joden ontvangen is het recht op leven. Voorwaarde is wel dat zij aan de moslimse autoriteit het hoofdgeld (jizya) betalen en zich aan haar gezag onderwerpen. Het betalen van het hoofdgeld is verplicht op straffe van arrestatie, gevangenisstraf, bekering, roof van kinderen of de dood. Het recht op leven is geen natuurlijk recht, maar een recht dat de Jood moet kopen door jaarlijks aan de moslimgemeenschap (de umma) belasting te betalen. De mos¬limautoriteit biedt van haar kant de Joden bescherming tegen aanvallen van buiten. Behalve het hoofdgeld dienen zij ook grondbelasting te betalen. In “het huis van de Islam” is het de Joden geoorloofd de godsdienst vrij te bepalen. In het boek zijn vele voorbeelden van discriminerende clausules opgenomen.

Wij kunnen zeggen dat de Joden in het algemeen werden getolereerd, maar het waren in feite tweederangsburgers in die zin dat hun rechten beperkt en bepaald werden door de meerderheid van de moslims. De Islam hield vast aan de bevoorrechte superioriteit van de ware gelovige.

Bovenstaand beeld van de machteloze Jood verandert sinds het opkomen van de zionistische beweging, de oprichting van Het Joods Nationaal Tehuis (1917) en vooral sinds het ontstaan van staat Israël.

De verschijning van de zionistische Jood in het Midden-Oosten, eind 19de, begin 20ste eeuw die als lid van het Joodse volk een staat wilde oprichten, en die geïnspireerd door een nationalistische ideologie die staat in 1948 ook uitriep, die vervolgens in de onafhankelijkheidsoorlog van 1947-48 een militaire overwinning behaalde op zijn eeuwenoude beschermheren en tolerante meesters (in ieder geval tolerant in vergelijking met de status van de Joden in het christelijk Europa!), deze gebeurtenissen konden bij de moslims in het Midden-Oosten alleen maar diepe gevoelens van wrok oproepen.

De Israëlische historicus Robert Wistrich schrijft: de moslims in het Midden-Oosten hebben het als een niet te verdragen krenking van hun trots ervaren, dat een volk van dhimmi’s, dat eeuwenlang aan de Islamitische autoriteit was onderworpen, er in slaagde in het hart van de Arabische wereld een soevereine staat op te richten. Daarom voerden de Arabische landen in 1948 de eerste heilige oorlog om de oprichting van de staat Israël te verhinderen. De krenking van hun gevoelens van trots werd nog versterkt omdat zij niet alleen deze oorlog verloren en vervolgens nog vier keer tegen de Israëli’s ten strijde trokken, maar ook omdat als gevolg van deze oorlogen de staat Israël nog meer gebieden van Palestina kon annexeren.

De onverwachte metamorfose van de verachtelijke, machteloze, vernederde en onderworpen Jood in een zionist die militaire overwinningen behaalt en daarom als een bedreiging voor de samenleving van de moslims wordt ervaren, heeft een theologische, sociologische, economische en politieke breuk in de eeuwenoude traditie van de Islam veroorzaakt die niet kan worden getolereerd. Door het plotseling binnendringen van de zionistische Jood wordt de hiërarchie van betrekkingen tussen moslims en Joden in het Midden-Oosten omver geworpen. Omdat de onderworpen status van de Joden is verdwenen, worden de zionisten ervan beschuldigd dat zij de door God zelf gewilde orde hebben geschonden.

Namelijk dat het land behoort aan Allah en zijn gezondenen (uitspraak van Mohamed in 638!) we zijn dan in de 20ste eeuw! Er is daarom maar één oplossing die acceptabel is: de Joden moeten hun oude en traditionele dhimmi status ( van bescher-ming en vernedering ) weer opnemen.

Hoe reageerden de Islamitische machthebbers en geleerden op de opkomst van de zionistische beweging, de oprichting van het Joods Nationaal Tehuis in 1917 en de stichting van de staat Israël in 1948?

Toen Ahmadinejad in 2005 en de daaropvolgende jaren tot 2012 , propageerde dat Israël geen bestaansrecht heeft en daarom van de kaart moet worden geveegd, was deze visie van de Iraanse president in het hele Midden-Oosten al sinds 1937 wijd verspreid. Ook al bestond Israël toen nog niet, toch werd in Palestina in 1917 door de Balfour Declaration het Joods Nationaal Tehuis opgericht, dat in bepaalde kringen in Londen en vooral in landen van het Midden-Oosten al als een kleine staat werd gezien. In verscheidene Arabische landen werd openlijk uitgesproken dat het Joods Nationaal Tehuis in ieder geval het begin was van een Joodse staat in een overwegend Arabisch land. Vooraanstaande politici in Palestina, Egypte, Syrië en Libanon waren er diep van overtuigd, dat het Joods Nationaal Tehuis beslist geen recht kon claimen om te bestaan en daar¬om onvoorwaardelijk moest worden vernietigd.

Hajj Amin Al-Husseini, een uitgesproken joden hater en groot Mufti van Jerusalem, was een felle tegenstander van het besluit van de Peel commissie (1937) van de Britse regering in Londen om Palestina te delen in twee staten: een kleine staat voor de Joden en een grote staat voor de Palestijnen. boek stop.

In 1937 slaagde Al-Husseini er in om zo een groot aantal lan-den uit de Arabische wereld samen te roepen op een congres om de deling grondig aan de orde te stellen. Het besluit werd genomen om in het Grand Hotel te Bludan in Syrië een Pan-Arabisch congres te houden op 8, 9 en 10 september 1937 voor maar liefst 500 afgevaardigden.

In het memorandum (evaluatie van het congres) werden door alle aanwezige politici in hotel Bludan op 10 september 1937 unaniem de volgende resoluties aangenomen:

1. Het delen van Palestina in twee staten is in strijd met de rechten van de Arabieren, omdat zij eigenaar zijn van het hele land.
2. Palestina is een deel van het Arabisch Islamitisch territorium.
3. Palestina is een heilig deel van het hele Islamitisch territorium.
4. Palestina is één volledige entiteit waaraan niets ontbreekt en waarvan de Arabieren eigenaar zijn.
5. Elk deel van Palestina is het eigendom van de grote Arabi-sche Natie.
6. Palestina is het onvervreemdbare eigendom van het Grote Arabische Nationale Tehuis
7. Het Palestijnse probleem in het land gaat de hele Islamiti-sche Natie aan. Het is de plicht van alle Arabieren en moslims om overal in de wereld te strijden als één man voor de vrijheid en de eenheid van Palestina, om te voorkomen dat er een Joodse staat komt die het hele Midden-Oosten verovert en overal Arabieren zal uitbuiten.
8. De hele Arabische Natie wordt dringend verzocht om tegen het Joods Nationaal Tehuis de heilige oorlog (Jihad) te voeren.

Deze visie is nog zo actueel als de dag van vandaag omdat ze van de ene generatie op de andere is overgegaan.

Vanaf de oprichting van de staat Israël is het zoeken naar vrede een permanent onderdeel van de politiek van ieder Israëlisch kabinet. De politiek van de Arabische staten was lijnrecht tegen¬overgesteld aan die van Israël: zij verzoenden zich niet met het bestaan van Israël en weigerden Israël te erkennen; zij gaven hun doel van Israël te vernietigen niet op (zie eerste, (de onaf¬han¬kelijks oorlog in 1948), tweede (de zesdaagse oorlog in 1967) en derde (de Yom Kipour oorlog in 1973) vernietigings¬oorlog van de Arabische landen tegen Israël ) zelfs al gaven ze bij gelegenheid toe, dat het niet in hun macht lag dit te realiseren; zij volgden op militair vlak een politiek van versterking van het militaire potentieel om hun streven naar de vernietiging van Israël te kunnen uitvoeren; zij probeerden op politiek vlak Israël binnen de familie der volkeren in een isolement te manoeuvreren en op economisch vlak volgden zij een politiek van boycot tegen Israël; op propagandistisch vlak volgden ze een systematische politiek van het kweken van haat en vijandschap tegen Israël, het verdraaien van Israëls’ imago door middel van antisemitische stereotiepen (en hier zijn ze spijtig genoeg wonderwel in geslaagd!) en door de jonge generatie op te voeden tot een strijd waarvan het doel is Israël te vernietigen. Aan de grenzen volgden zij een politiek van uitputting door middel van terroristische daden met de bedoeling het normale leven in Israël te ontwrichten.

Tussen 1957 en 1967 verslapte niet één ogenblik het proces van Arabische vijandigheid en haat. Geen wonder dat op de topconferentie van de Arabische leiders, die in augustus 1967 in Khartoem werd gehouden, uit de mond van alle Arabische politici de berucht geworden vier neens klonken die bijna als dogma’s in de notulen van de topconferentie werden vastgelegd:

Geen vrede met Israël

Geen onderhandelingen met Israël

Geen erkenning van de staat Israël

Hameren op de rechten van het Palestijnse volk op hun eigen land, nl. heel Palestina.

Ook het Handvest van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO), dat dateert uit 1968, zegt tot op heden luce clarius, dat Israël geen bestaansrecht heeft en daarom moet worden ver-nietigd. De historicus Benny Morris heeft ondubbelzinnig en helder bewezen dat deze grondwet van de PLO nooit is ingetrokken of geamendeerd. “De PLO heeft aan haar politieke programma geen jota veranderd. De PLO gaat in fasen tewerk. Als Allah het wil zullen wij hen uit heel Palestina verdrijven”. De PA/PLO-leiders volharden in hun weigering om het Joodse karakter van Israël te aanvaarden.

In het BOEK kunt U de belangrijkste resoluties van het Handvest lezen, waarop Mammoud Abbas met een verwijzing naar de PA zich voortdurend beroept, als hij Arabisch spreekt. Laten we niet vergeten dat Abbas door het Westen beschouwd wordt als een gematigde, voor rede vatbare politicus; onlangs werd hij nog met alle egards door onze koning Filip ontvangen.

Het loont de moeite al deze artikelen eens grondig te lezen; hier komt als in een refrein telkens de bewering terug dat Israël geen bestaansrecht heeft en dient te worden vernietigd. Ikzelf werd bijzonder getroffen door artikel 29, dat ik toch niet kan na-laten voor u te citeren:

Artikel 29: Het Palestijnse volk bezit het fundamentele en onvervalste wettelijk recht zijn geboorteland te bevrijden en weer in bezit te nemen.

Ook voor de Islamitische wetenschappers die in 1968 bijna een maand aan de universiteit te Caïro de vierde conferentie van de Academy of Islamitic Research hielden, is vrede met de staat Israël, of een compromis in één of andere vorm, ondenkbaar. In ieder geval zouden zij zonder uitzondering iedere concessie alleen maar kunnen interpreteren als een stap in de richting van de uiteindelijke oplossing: de ontbinding van de staat Israël, de teruggave van Palestina aan zijn rechtmatige eigenaars, de Palestijnse moslims, en het vertrek van de indringers, de Joden. De driedelige notulen van deze vierde conferentie laten hierover nergens misverstanden bestaan.

Tijdens deze conferentie waren geen leden van Hamas, Hezbollah, de Islamitische Jihad, de Al Aqsa martelaren brigades van Al-Fatah aan het woord, maar “la fine fleur” van de wetenschappers en geestelijke leiders van alle Arabische landen. Twintig jaar later zijn de honderden opvattingen van de Islamitische wetenschappers (filosofen en theologen) met betrekking tot de staat Israël, niet veranderd. Op 21 september 2001 voorspelde Mohamed Ibrahim al-Madhi in een preek in een moskee, dat “de oorlog in het Midden-Oosten tussen moslims en Joden op het punt staat te escaleren: wij zullen Jeruzalem als veroveraars binnentrekken en de Joden verbannen….. we zullen een Islamitisch kalifaat oprichten met Jeruzalem als hoofdstad.”

Wat het vredesproces ook helemaal niet vooruit helpt zijn de schoolboeken van de PA, waarin helder en nadrukkelijk geformuleerd wordt: Israël en de Joden zijn de aartsvijanden van de Palestijnen, van alle Arabieren, van de Islam en daarom van de hele mensheid. Jihad betekent volgens de uitleg die overal in de onderzochte schoolboeken van de PA, ook in die van Egypte, Syrië, Libanon, Jordanië, Iran en Saoedi-Arabië, wordt gegeven, dat elke moslim bereid moet zijn om te doden en gedood te worden, lijf en leden alsook zijn eigen bezittingen te offeren voor de zaak van Allah, in het diepe bewustzijn dat iedereen die in deze strijd voor de Islam sneuvelt, in het Paradijs zal worden beloond.

In het hele onderwijsmateriaal van de PA is nog altijd geen kaart te vinden, waarop Israël als natie is aangegeven. Ook na 2010 leren miljoenen Palestijnse kinderen en jongeren op school dat zij leven in een wereld zonder Israël. Maar ook alle kaarten die hangen aan de muren van Palestijnse kantoren en bureaus, alle officiële websites van de PA en alle TV programma’s laten ook Palestina zien zonder Israël, ondanks de mooie beloften die Mammoud Abbas een jaar eerder op 9 mei 2009 gemaakt had tegenover de Amerikaanse onderhandelaar George Mitchell om een eind te maken aan de haatcampagne tegenover Israël.

De religieuze oorlog

Volgens Itamar Marcus en Barbara Crook die een rapport opstelden getiteld “PA still inciting hatred” blijft de PA maar zeggen en schrijven dat het bestaan van Israël niet wettig is, dat er geen sprake is van een territoriaal conflict, maar dat de Palestijnen een RELIGIEUZE oorlog voeren voor Allah om Israël te vernietigen en, dat de PA op alle mogelijke manieren haat promoot door demonisatie, laster en smadelijke aantij-gingen en dat zij terreur en geweld verheerlijkt. Het rapport dat ook aan de Amerikaanse regering en het congres werd aange-boden bewijst ook, dat Palestijnse TV programma’s blijven zeggen, dat Israëlische steden zoals Jaffa en Haïfa, Palestijnse steden zijn en dat het territorium waarop de staat Israël is gesticht, het thuisland van de Palestijnen is, dat in 1948 werd bezet. Politieke en geestelijke leiders interpreteren het conflict tussen beide volkeren als een ribat, dwz. als een godsdienstoorlog.

Moslims zijn diep geschokt in hun religieuze overtuiging. Ze raken gefrustreerd en getraumatiseerd. Hier ligt ook de diep¬ste verklaring voor het feit dat, in Egypte en Jordanië na het vredesverdrag met Israël de haatcampagne tegen de staat Israël niet afnam maar escaleerde, dat de Palestijnen nooit met een vredesinitiatief zijn gekomen, dat alle initiatieven van Israël, de Verenigde Staten, de Verenigde Naties en de Europese Unie en Rusland (de Oslo akkoorden, de Road Map en het Genève akkoord) om een vredesproces in gang te zetten, op niets zijn uitgelopen, dat in de afgelopen maanden oktober en november 2014 álle ministers van de Hamas regering voor de zoveelste keer sinds maart 2006 in hun toespraken als een refrein lieten horen dat hun regering Israël nooit zal erkennen en dat tenslotte president Mahmoed Abbas van de ministers van het te formeren eenheidskabinet van technocraten niet zal vragen dat ze de staat Israël erkennen.

Ook de Imams dragen niet echt bij tot een vreedzame oplossing.

De Israëlische journaliste Amira Hass, die vele jaren het dagelijkse leven van de Palestijnen heeft gedeeld, schrijft over de immense invloed die de Imams met hun wekelijkse preken op de bevolking uitoefenen. Als de inhoud van de preken en ar-tikelen vergeleken worden met de eerder genoemde notulen van de Islamconferentie van 1968 te Cairo, dan lezen we op-nieuw dat de staat Israël geen bestaansrecht heeft en daarom onvoorwaardelijk van de aardbodem moet verdwijnen. Ook komt Esti Vebman, expert geschiedenis van het antisemitisme in het Midden-Oosten aan de Universiteit van Tel-Aviv tot de conclusie dat het buitengewoon verontrustend is, dat zo een ongelofelijk wijde kring van wetenschappers in heel het Midden-Oosten de diepste overtuiging koestert dat Israël geen bestaansrecht heeft: elk spoor van zijn existentie zal onherroepelijk moeten worden uitgewist. Zij komt tot de conclusie dat er na de Oslo akkoorden bij de moslims in het Midden-Oosten geen enkele verandering in de beeldvorming van de Joden is opgetreden.

En om te besluiten: De huidige Palestijnse Groot Mufti van Jeruzalem, Mohamed Hussein, deed op 12 januari 2012 , in de moskee een oproep om alle Joden waar ze zich ook maar bevinden te vermoorden. Hij citeert letterlijk een centraal motief uit de moslim escatologie – zoals beschreven in de Hadith – nl. dat de vernietiging van de Joden noodzakelijk is om het begin van de messiaanse tijden te laten aanbreken. Over deze recente toespraak van de Groot Mufti, de belangrijkste Palestijnse moslimgeestelijke, zei de huidige Israëlische eerste Minister op 27 januari 2012: “in plaats van te pleiten voor vrede en verzoening roept de Mufti op om de Joden, waar ze ook zijn in Israël of elders, te vermoorden.

Toch hoor ik geen enkele veroordeling van moslims in landen van het Midden-Oosten of van Europa, over de weerzinwekkende uitspraak van de Mufti om alle Joden te vernietigen. De Mufti wil genocide plegen maar overal wordt door westerse politici en de media hierover hartverscheurend gezwegen. En dan komt de vraag op: hebben we in de afgelopen jaren de lessen van de Holocaust wel geleerd? Nemen we deze uitlatingen van de beroemde geestelijke leider in Jeruzalem over de vernietiging van de Joden wel serieus? Of willen we, net zoals veel eerdere generaties, de omvang van het gevaar dat op ons afkomt gewoon niet zien?

Mogen we uiteindelijk de vraag stellen?

Is er in de toekomst nog hoop op een vredevolle oplossing?

In september 2007 zei de Franse filosoof Bernard-Henry Levy, dè grote pleitbezorger in onze wereld van vrijheid en menselijke waardigheid, in Amsterdam :

“de Islamitische wereld heeft een aggiornamento nodig, een omwenteling en het is waar dat die omwenteling er alleen komt als de Islamitische teksten werkelijk kritisch worden gelezen, als dogma’s ter discussie worden gesteld. Dit is de kern van het probleem: of de Koran blijft onaantastbaar en we koersen af op een catastrofe; of we accepteren het idee dat een tekst alleen leeft bij de gratie van het commentaar, door constante herziening. Pas dan zal een nieuwe tijd voor de Islam aanbreken. Zo is het ook gegaan met de Joodse Wet en het Evangelie.

In dit verband kunnen we de uitspraak van de moslimgeleerde Salim Mansour vermelden die hij deed op 24 juni 2014. Hij zei het volgende:

In de moslimwereld is er een verbijsterende af-wezigheid van wat het betekent “een volk van het boek” te zijn, van een cultuur die vooruitgang boekt door kritiek en zelfonder-zoek. De Koran werd door de Moslims aanbeden in plaats van gelezen te worden, onderzocht te worden, overdacht, in zijn context geplaatst en openlijk besproken te worden, met begrip voor de wetenschap dat Gods woord oneindig in betekenis is. We moeten de teksten altijd in de context plaatsen en in het openbaar een debat voeren in de diepste overtuiging dat Gods Woord oneindig is.

Verder volgens Mansour:

In de Koran 31:27 staat: “En al ware het dat al het geboomte op aarde uit schrijfrieten bestond en dat de zee met 7 zeeën van inkt werd verrijkt, dan zouden de woorden Gods nog niet zijn uitgeput. God is geweldig en wijs”. Dit vers betekent dat geen enkele moslim kan claimen dat hij het monopolie heeft over het lezen van de Koran, want dan zou hij de majesteit van God reduceren tot de kleinheid van de mens. Voor een aanzienlijk aantal moslims is de Koran helaas een wapen geworden om mensen te doden, te verminken, te vernietigen en in slavernij te brengen. Op deze wijze maken zij “de cultuur van het Boek” onmogelijk en verdwijnt de cultuur van de Verlichting. Dergelijke moslims hebben Gods Woord verandert in een cultus van de dood.

Ik dank U voor uw aandacht.

door Yvonne Caluwaerts

 

Met dank aan Brabosh.

Tags: ,
maart 24, 2015

Over dingen die Obama intentioneel ‘vergeet’ en andere die hij zich absoluut wil herinneren

obama-wink

Obama over zijn uitspraak tijdens zijn verkiezingscampagne in 2008 ‘Jeruzalem zal de hoofdstad van Israël blijven en mag niet gesplitst worden’…: “Euh, pardon me. Maar heb ik dat gezegd? Sorry, maar dat kan ik mij helemaal niet meer herinneren. Trouwens, het waren toen immers verkiezingen… So, what is your problem?”

Ondanks de duidelijke verklaringen van premier Benjamin Netanjahoe dat zijn houding niet is veranderd tegenover de tweestatenoplossing, verklaarde woordvoerster van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken Jen Psaki dat ze de uitspraken die Netanjahoe deed tijdens de recente verkiezingen simpelweg “niet kan vergeten” (noch dat ze bereid is die uitspraken in de juiste context te plaatsen).

Stafchef van het Witte Huis Denis McDonough benadrukte het standpunt van Psaki van maandag terwijl hij sprak tegen – wie anders – de door Soros gefinancierde lobbygroep JStreet. McDonough zei datwij gewoonweg niet kunnen doen alsof deze uitspraken nooit werden gedaan.

Hoewel het erop lijkt dat de Amerikaanse regering bereid is om de verontschuldigingen van premier Netanjahoe te accepteren omtrent de Arabische kiezers, gaat het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken desondanks verder door om vol te houden dathet moeilijk zal zijn een weg te vinden waar mensen ernstig geloven dat, wanneer het tot onderhandelingen komt, deze mogelijk zijn.

Vorige week haalde ik enkele uitspraken aan van de Amerikaanse president Barack Obama die hij deed tijdens zijn verkiezingscampagne en die hij compleet lijkt vergeten te zijn. Zobijvoorbeeld deze: “Jeruzalem zal de hoofdstad van Israël blijven en mag niet gesplitst worden.” [orig.: Jerusalem will remain the capital of Israel, and it must remain undivided.]

Dat is wat Obama, toen nog senator, zei toen hij sprak tegenover een gehoor op de AIPAC conferentie in 2008 tijdens zijn eerste presidentiële campagne. Gebaseerd op vele van zijnacties sindsdien, is het duidelijk dat hij dat toen helemaal niet meende, zich er ook nooit aan gehouden heeft en zijn Joodse kiezers destijds helemaal misleid heeft.

Sinds de Amerikaanse president nog steeds weigert over zijn “temper tantrum” te raken in verband met de commentaren van Netajahoe omtrent Palestijnse soevereiniteit, kan het wellicht leuk zijn om even terug te kijken naar uitspraken van Obama’s beste makkers in het Midden-Oosten, uitspraken die hij zich niet meer kan (niet wil) herinneren. Tijd dus om hetselectieve geheugen van Obama weer wat op te frissen.

President van de Palestijnse Autoriteit, Mahmoud Abbas:

apartheid-abbas2In juli 2013 zei Abbas “in een uiteindelijke oplossing willen wij geen enkele Israëliër – hetzij burger of soldaat – nog zien in ons grondgebied.” Kortom, geen Joden in het toekomstige ‘Palestina’, hetzelfde wat hij overigens ook al drie jaar eerder verklaarde in Egypte (plaatje rechts).

In november 2013 zei hij dat hij “geen enkele gram van de Palestijnse eisen zal opgeven.” Geen compromissen mogelijk met de Joden.

Rechtstreeks tegenover Obama in maart 2014 zei Abbas dat “een vredesakkoord geen einde zal maken aan het conflict.” Anders gezegd, de strijd is nooit gestreden zolang het hele grondgebied van Israël niet is heroverd. Om het even welk akkoord is slechts een tussenstap naar een volgende ronde.

In juli 2014 zei hij dat “Joden geen recht hebben om te betreden en te besmeuren” de Tempelberg in Jeruzalem. Geen Joden gewenst in Jeruzalem.

De Opperste Leider van Iran, Ayatollah Ali Khamenei:

khamenei-planIn november 2014 publiceerde Khamenei via twitter een 9-puntenplan om Israël te vernietigen (klik op plaatje rechts).

Nog maar drie dagen geleden verklaarde Khamenei openlijk“Natuurlijk is het ja, dood aan Amerika.”

Zat een grote demonstratie voor in november 2013 waar het volkluidkeels riep “Dood aan Amerika.”

Zat een demonstratie voor in maart 2014 waar het volk luidkeels riep “Dood aan Amerika.”

In mei 2014 verklaarde Khamenei dat “Deze veldslag [Jihad] slechts voorbij zal zijn vanaf het ogenblik dat de samenleving zich bevrijd heeft van het front van onderdrukkers geleid door Amerika.”

President van Iran, Hassan Rouhani:

In oktober 2013, in een discussie over de toezeggingen die Iran heeft gedaan om de ontwikkeling op te schorten van nucleaire energie die kan leiden tot de productie van atoomwapens onder de Tehran Declaration van oktober 2003, verklaarde Rouhani “wij hebben dit niet laten gebeuren!”

In mei 2013 zei Rouhani “Zeggen ‘Dood aan Amerika’ is gemakkelijk. Wij moeten dat ‘Dood aan Amerika’ uitdrukken in daden. [Dat] zeggen is gemakkelijk.”

De Russische president Vladimir Putin:

In januari 2014 verklaarde Putin over homoseksuelen “Blijf van de kinderen af, asjeblieft.”

In oktober 2012 zei Putin dat de opgesloten leden van de feministische punkgroep Pussy Riot “hebben gekregen waar ze om gevraagd hebben.”

En natuurlijk Obama’s BFF (beste buitenlandse vriend), de president van Turkije Recep Tayyip Erdogan:

In 2009 zei Erdogan dat “waar de Joden neerstrijken verdienen ze geld.”

In januari 2015 zei Erdogan dat zijn land gekant is tegen het idee van een door de Koerden gecontroleerde autonome regering in het noorden van Syrië. Erdogan eist soevereiniteit voor Palestijnen maar doet dat niet – en heeft dat ook nooit gedaan – voor de Koerden.

En nog maar net eerder deze maand zei Erdogan, verwijzend naar de inspanningen om de Armeense genocide te erkennen: “Anti-Turkije campagnes die worden gevoerd door het financieren en het vormen van lobbies, zullen jullie helemaal niets opleveren.”

Deze lijst is uiteraard verre van volledig.

Het wordt tijd dat president Barack Obama zich eens dingen en uitspraken gaat herinneren die werkelijk van belang zijn in het Midden-Oosten, en geen disprosportionele aandacht gaat leggen op futiliteiten zoals dingen die Israël’s premier zou gezegd hebben tijdens de verkiezingscampagne, verdraaid en volledig uit hun context werden gelicht.

Vrede brengen tussen Palestijnen en Israël kan in het beste geval een einde maken aan de sfeer van terreur en angst in Israël en de Palestijnse gebieden, maar is slechts een druppel op de hete plaat van de hevige kolossale brand die al vier jaar lang woedt en de aarde verschroeit in de landen van het Midden-Oosten ten koste van honderdduizenden mensenlevens en miljoenen vluchtelingen.

Zolang Amerikanen en Europeanen het waanbeeld niet willen loslaten dat vrede tussen Israël en ‘Palestina’ vrede zou brengen over het hele Midden-Oosten, blijven al hun inspanningen om Israël op de knieën te dwingen, hoogst bedenkelijk waarbij de walm van puur antisemitisme niet meer weg te denken is.

Met dank aan Brabosh.com

 

maart 18, 2015

Obama’s inmenging in Israëlische verkiezingen

Israel Today, 17 maart 2015.

obama bibi

De Amerikaanse Senaat is naar verluidt een onderzoek begonnen naar beschuldigingen dat de regering-Obama indirect, maar welbewust, een Israëlische campagne heeft gefinancierd, die gericht was op het ten val brengen van premier Benjamin Netanyahu.
Het heeft de meeste Israëli’s niet verbaasd.

Een anonieme bron vertelde Fox News zaterdag, dat de Permanente Subcommissie voor Onderzoeken van de Senaat een verzoek van twee partijen heeft geaccepteerd om te kijken naar beschuldigingen, dat het ministerie van Buitenlandse Zaken overheidssubsidies had verstrekt aan de organisatie OneVoice, die op zijn beurt de Israëlische volksbeweging V15 had opgericht en gefinancierd, waarvan het enige doel is om de Israëli’s aan te moedigen tegen Netanyahu te stemmen.

Vorige week stelde Netanyahu in een interview met Voice of Israel Radio, dat ook:

“Scandinavische regeringen miljoenen dollars hebben besteed aan een campagne om mij uit mijn functie te verwijderen.”

De regering-Obama had eerder beweringen, dat deze met opzet had bijgedragen aan verkiezingscampagnes gericht op het verdrijven van Netanyahu, zeer beslist afgewezen.

Maar uit een peiling die The Jerusalem Post vorige maand hield bleek dat de Israëli’s hier niet van overtuigd zijn, en dat een ruime meerderheid van 62 procent gelooft dat Obama zich met het Israëlische verkiezingsproces heeft bemoeid.

 

maart 17, 2015

Palestijnen: ook wij willen democratische verkiezingen [Khaled Abu Toameh]

palest-kiPalestijnse Gebieden, 25 januari 2006: de voorlopig laatste parlementsverkiezingen in ‘Palestina’ (Gaza+Westbank). Eén man, één stem, één keer? Hamas-leider Ismail Haniyeh (links) en Fatah-leider Mahmoud Abbas (tevens voorzitter van de Palestijnse Autoriteit) worden al stemmend afgebeeld tijdens de laatste verkiezing voor het Palestijnse Wetgevende Raad, die in 2006 plaatsvond.

Terwijl de Israëli’s zich voorbereiden om op 17 maart (vandaag) naar de stembus te gaan, vragen de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook zich af of ook zij ooit het voorrecht zullen hebben hun eigen vrije en democratische verkiezingen te houden. In de afgelopen weken hebben de Palestijnen een campagne gelanceerd waarin zij vrije en democratische verkiezingen eisten. Maar de campagne lijkt tot nu toe aan dovemansoren gericht.

Het enige dat de Palestijnen resteert is benijdend toe kijken hoe de kiezers in Israël hun recht om nieuwe vertegenwoordigers te kiezen uitoefenen. De gemiddelde leeftijd van de PLO-leiding is 75. De afgelopen twee decennia zijn het steeds dezelfden geweest die de leiding hadden bij Hamas.

De laatste keer dat de Palestijnen naar de stembussen gingen was in januari 2006, toen zij stemden voor een nieuw parlement, de Palestinian Legislative Council. De stemming resulteerde in een overwinning voor de aan Hamas gelieerde Change and Reform list. Precies een jaar eerder hadden de Palestijnen presidentsverkiezingen, die Fatah-leider Mahmoud Abbas aan de macht bracht.

De volgende parlementsverkiezingen moesten worden gehouden in 2010, terwijl de presidentsverkiezingen stonden gepland in 2009. Maar de Palestijnen zijn er sindsdien niet in geslaagd om nieuwe parlements- en presidentsverkiezingen te houden vanwege het geschil tussen Fatah en Hamas, dat zijn hoogtepunt bereikte met de gewelddadige overname van de Gazastrook in 2007 door Hamas.

[..]

door Khaled Abu Toameh


Klik hier om het artikel verder te lezen op de website van The Gatestone Institute


ismail-haniyehGaza, 26 maart 2006. Ismail Haniyeh, premier van de Palestijnse Autoriteit, aan de telefoon in zijn kantoor. Hamas had twee maanden voordien de parlementsverkiezingen in al de ‘bezette’ Palestijnse gebieden gewonnen en op 29 maart 2006 zou de kersverse premier zijn nieuwe door Hamas geleide regering beëdigd worden. Echter, een en ander liep helemaal anders af dan hij had verhoopt. (foto: Abid Katib/Getty Images)

(¹) De laatste parlementsverkiezingen in de Palestijnse Autoriteit dateren van meer dan 9 jaar geleden, namelijk op 25 januari 2006 sinds de vorige die plaatsvonden op 20 januari 1996 en waaraan Hamas toen weigerde deel te nemen. Echter, tien jaar later besloot Hamas wel deel te nemen aan de parlementsverkiezingen en won die onverwacht met 44,45% van de stemmen, resultaat dat zich vertaalde in een meerderheid van 74 zetels van de 132 te begeven zitjes. Al Fatah kreeg 41,43% van de stemmen en slechts 45 zetels. Ook in de electorale districten (Gaza, West Bank en Oost-Jeruzalem) behaalde Hamas de meeste stemmen.

 

Met dank aan Brabosh

februari 2, 2015

Abbas nu zes jaar dictator

dollar04

De president van de Palestijnse Autoriteit, de bijna 80-jarige Mahmoud Abbas, vierde afgelopen 9 januari de tiende verjaardag zijn van zijn overwinning in de Palestijnse presidentsverkiezingen.
Zijn ambtsperiode is dus reeds zes jaar geleden verstreken, maar is dat toch weer niet, omdat hij alle nieuwe verkiezingen heeft afgeblazen.

Wat betekent dat 9 januari niet alleen de geboorte markeert van Abbas’ presidentsschap, maar ook de dood van Palestijnse democratie. In de loop van de afgelopen tien jaar heeft Abbas het democratische proces dat ooit bestond in de Palestijnse Autoriteit volledig ontmanteld in een mate zoals nooit voorheen werd gezien.
De waarheid is dat zijn weigering om af te treden en op te roepen tot nieuwe verkiezingen, slechts een van vele symptomen is van het dictatoriale regime dat zich heeft ontwikkeld onder Abbas.

In overeenstemming met andere dictators, heeft Abbas iedere schijn van vrijheid van meningsuiting in de PA gesloopt.
Alle journalisten die trachten hem ter verantwoording te roepen voor zijn despotische kuren, vliegen bliksemsnel achter de tralies op beschuldiging van “het uitsteken van hun tong.”

Net zoals iedere dictator is hij corrupt.
Zijn voorganger, Jasser Arafat, werd beschuldigd van verduistering van miljarden dollars van geld bedoeld voor het Palestijnse volk, met Amerikaanse ambtenaren die het persoonlijk vermogen van deze man schatten tussen de één en drie miljard dollar. Arafat werd in 2004 door Forbes gerangschikt op de 9de plaats op de lijst van rijkste mensen van de wereld.
In overeenstemming tot zijn grote voorbeeld en rolmodel naar wie hij zijn eigen zoon heeft genoemd, wordt deze schandelijke traditie door Mahmoud Abbas verder gezet.

Tijdens een hoorzitting voor de Subcommissie omtrent Midden-Oosten in het Congres, getiteld “Chronische kleptocratie: corruptie binnen het Palestijnse politieke etablissement”, beweerde Commissievoorzitter de Republikein Steve Chabot uit Ohio, dat Abbas zijn positie heeft gebruikt:

“om zijn eigen zakken te vullen evenals die van zijn cohorte trouwe trawanten, met inbegrip van zijn zonen, Yasser en Tareq … die naar verluidt honderdduizenden dollars incasseerden aan US-AID contracten.”

In feite, volgens Muhammad Rashid, Arafat’s economische en financiële adviseur en hoofd van de Palestijnse Investeringsfonds, heeft Abbas een nettowaarde van meer dan 100 miljoen dollar. Dat is staat dan nog los van de rijkdom van zijn zonen, die persoonlijk fortuinen hebben vergaard door zaken zoals monopolies op de invoer van sigaretten en de zelftoegekende aanbestedingen van projecten voor openbare werken.
Een andere ambtenaar van de Palestijnse Autoriteit, de voormalige minister voor Veiligheid Mohammed Dahlan, heeft beweerd dat ca. 1,3 miljard dollars is verdwenen uit het Palestijnse Investeringsfonds sinds het in 2005 onder de controle van Abbas werd geplaatst.

Dit probleem doet er wel degelijk toe, vooral wanneer dat gebeurt op de hoogste niveaus van de overheid. De grootste ontvanger van internationale hulp in de wereld [!] met name de Palestijnse Autoriteit heeft tussen 2007 en 2014 ca. 8.462.161.328 dollars ontvangen. Met meer dan 3.000 dollars per hoofd van de bevolking en ongeveer 428 dollars per hoofd van de bevolking per jaar, is dat bijna vier keer meer de steun die werd gegeven aan de Europeanen via het Marshall-Plan waarbij volledig Europa terug werd opgebouwd nadat het verwoest werd door de Tweede Wereldoorlog.
Dus, misschien is het wel de diepgewortelde corruptie van de Palestijnse Autoriteit, en niét het Israëlische beveiligingsbeleid, die het beste verklaart waarom de economische situatie van het Palestijnse volk zo penibel is.

Misschien is de meest fundamentele functie van de dictatuur van Abbas, echter zijn gretigheid om geweld goed te keuren.
We zagen dit in zijn duidelijkste gedaante ruim een jaar geleden, toen Abbas de vrijlating van moordenaars eiste als een voorwaarde voor onderhandelingen. Toen Israël hieraan tegemoetkwam, verwelkomde Abbas deze moordenaars als helden en noemde hen zelfs expliciet zo.
En wie kan vergeten dat, iets meer dan een decennium geleden tijdens de door de Palestijnse Autoriteit gesponsorde terreurgolf van de tweede intifada, toenmalig premier Abbas bijna vijf jaar heeft gewacht vooraleer hij het gebruikte geweld veroordeelde. Hij deed dat pas in december 2004, nadat reeds 700 Israëlische burgers werden opgeblazen in aanslagen op bussen, in pizza winkels en in nachtclubs.

De waarheid is dat de wortels van Abbas’ terroristische tendensen helemaal teruggaan tot de vroege jaren 1970. Volgens Abu Daoud, het brein achter het Olympische bloedbad in 1972 van München toen 11 Israëlische atleten werden vermoord, voorzag Abbas de financiering van deze terreuraanslag.
Het is het vermelden waard dat toen Abu Daoud in 2010 stierf, Abbas een brief van medeleven schreef aan de familie van de terrorist, zeggende: “Hij wordt gemist. Hij was een van de leidende figuren van Fatah en leefde voor het verzet [tegen de bezetting] en zette zich oprecht en ten koste van zijn eigen gezondheid in voor het heil van zijn volk.“

Terugkijkend, als wij de voorbije tien jaren van Abbas presidentschap overschouwen, zien we hier het handelsmerk van de staat van dienst van een kwaadaardige dictator. Hij heeft de democratie verpletterd, smoorde de vrije meningsuiting van zijn volk, vergaarde immense rijkdom op de ruggen van de mensen en verheerlijkt het geweld.

Indien westerse leiders en intellectuelen echt willen zorgen voor de rechten en het welzijn van de Palestijnen, en als ze echt de weg naar de vrede willen vrijmaken, waarom blijven ze dan doorgaan met hun geld te gooien naar een antidemocratische, repressieve, stelende en terrorist, en een dictator zoals Mahmoud Abbas blijvend financieren tegen beter weten in?

 

palestinian liar

 

Door rabbijn Shmuley Boteach, volgens The Washington Post de bekendste rabbijn van Amerika. Vertaling: Brabosh. Bewerking: Brabosh en Likoed Nederland,1 februari 2015.

januari 20, 2015

Volgende week Holocaustdag en de dag dat de Jood naar de wapens greep en zijn vervolgers mores leerde

holocaust-dagDe nachtmerrie die elke antisemiet ter wereld kwelt: De Gewapende Jood

Volgende week, 27 januari 2015 zal het precies 70 jaar geleden zijn dat KZ Auschwitz-Birkenau werd bevrijd door het Rode Leger. Nog maar pas tien jaar geleden, op 1 november 2005, werd door de Verenigde Naties (VN Resolutie 60/7) deze datum van 27 januari uitgeroepen alsInternational Holocaust Remembrance Day.

Na zestig jaar stilzwijgen over de Holocaust binnen de door de Arabische landen gedomineerde Verenigde Naties, besloot de belangrijkste en meest gekende internationale organisatie van de wereld, eindelijk om haar stem te laten horen. Beter laat dan nooit, toch?[diepe zucht…]

In Israël wordt de Holocaust – meer correct Shoah of Judeocide – al veel langer herdacht. Op 12 april 1951 nam de Knesset (het Israëlische parlement) de Yom Hashoah wet aan (voluit: Yom Hashoah U’Mered HaGetaot, ned.: Holocaust en Getto Revolte Herdenkingsdag) die sindsdien elk jaar wordt herdacht volgens de Joodse kalender op de 27ste dag van de maand Nissan. Die naam werd later gewijzigd in Yom Hashoah Ve Hagevurah (Dag van de Verwoesting en het Heroïsme) en later gemakkelijkheidshalve verkort naar Yom Hashoah.

Joden in verzet
Sommigen geloven nog steeds in de mythe dat “Joden zich als schaapjes naar de slachtbank lieten leiden“, tijdens de massale vernietiging van de Europese Joden, die tijdens WOII op fabrieksmatige wijze en aan de lopende band als het ware werden vermalen tot stof en as inde doodskampen van de nazi’s in het Oosten (Auschwitz, Sobibor, Majdanek, Treblinka, Chelmno en Belzec).

Niets is minder waar. Weinig mensen weten dat ca. 1,5 miljoen Joden van alle nationaliteiten tijdens de Tweede Wereldoorlog vochten als soldaten en officieren bij de Geallieerde Strijdkrachten, in de getto’s en in de duizenden verzetsgroepen die in heel Europa actief de nazi’s bevochten. Ruim 200.000 Joden ontvingen tijdens en na de oorlog hoge onderscheidingen voor hun moed en strijdvaardigheid.

kovnerAbba Kovner (plaatje rechts), leider van het Joodse verzet in het getto van Vilna, Litouwen, en later door de nazi’s gevreesd partizanenleider, in zijn manifest van 31 december 1941[!]:

“Hitler heeft de uitroeiing gepland van het gehele Europese Jodendom… Laat u niet als schapen naar de slachtbank voeren! Het is waar dat wij zwak en hulpeloos zijn, maar de weerstand is het enige antwoord aan de vijand!… Verzet u! Tot de laatste ademtocht!”

Denk bv. maar terug aan de Opstand in het Getto van Warschau, de gevangenisopstanden in de nazikampen Auschwitz-Birkenau en Sobibor, of bv. dichter bij huis Joodse verzetsmensen die in Boortmeerbeek een trein naar Auschwitz stopten en honderden Joden wisten te redden enz.

Zelfs voorafgaande aan WOII vochten duizenden Joden in de Spaanse Burgeroorlog (1936-1939) aan de zijde van de wettig verkozen Republikeinen tegen het regime van de Falangisten van generaal Franco, dat openlijk gesteund en bewapend werden door nazi-Duitsland en voor de nazi’s het oefenterrein bleek voor wat nog komen moest.

airforce

De geboorte van de Israëlische luchtmacht (IAF). De enige vliegtuigen waarover Israël beschikte nadat het op 14 mei 1948 de onafhankelijkheid had uitgeroepen, waren vier nog in kisten ingepakte gevechtsvliegtuigen die vanuit Tsjechië naar Israël werden gesmokkeld. De luchtbrug uit Tsjechoslowakije, bekend als Operatie Balak, was een van de belangrijkste verwezenlijkingen van de prille IAF (Israeli Air Force) en was bedoeld om het Europese wapenembargo jegens Israël [ook toen al !] te omzeilen.

Het waren een viertal Duitse ‘Messerschmitt 109′ die ‘s nachts in zeven haasten in Tel Aviv in elkaar werden gezet en nooit werden getest voor de vlucht. Enkele dagen nadat de Onafhankelijkheidsoorlog uitbrak, bemanden Amerikaans Joodse piloten als vrijwilligers de gevechtsvliegtuigen en slaagden erin om het Egyptische leger te stoppen op nauwelijks 32 kilometers van Tel Aviv! Een grote ramp werd afgewend.

aus-jets

Een ander memorabel moment in de geschiedenis van Israël en van de Israëlische luchtmacht (IAF). Op donderdagnamiddag 4 september 2003 vlogen drie F-15 gevechtsvliegtuigen van de Israëlische Luchtmacht (IAF) over het vernietigingskamp van Auschwitz-Birkenau in het Poolse Oswiescim (Oświęcim).

Vanuit de lucht is goed de omvang van dit kamp te overschouwen. Vooraan op het plaatje onder de eerste F-15 zijn de ruïnes van Crematorium II en III te zien. Crematoria IV en V bevinden zich links bovenaan. Crematorium I bevond zich in het basiskamp van Auschwitz (I) op zowat 3 kilometers van Birkenau.

Squadronleider brigade-generaal Amir Eshel las vanuit de lucht de volgende boodschap voor die aan de grond werd uitgezonden:

“Wij piloten van de Luchtmacht, vliegen in de lucht boven het kamp van de verschrikkingen, verrezen uit de asse van miljoenen slachtoffers en hun stille schreeuwen ondersteunend, begroeten wij hun moed en beloven om het schild te zijn van het Joodse volk en zijn natie Israël.”

[Orig: “We pilots of the Air Force, flying in the skies above the camp of horrors, arose from the ashes of the millions of victims and shoulder their silent cries, salute their courage and promise to be the shield of the Jewish people and its nation Israel.”]

Met dank aan Brabosh.com

augustus 5, 2014

Shujajia district in Gaza was bolwerk van Hamas gebouwd met hulpgelden van VS en EU

shu-bolwerk2

Eén van de primaire doelwitten tijdens de eerste dagen van het grondoffensief dat op 18 juli van start ging was het Shujajia district in het oosten van Gaza Stad, dichtbij de grens met Israël. Dagenlang werd dit stadsdeel zwaar bevochten en verdedigd door Hamas. Dat was geen toeval.

handboek-hamasGisteren werd in het felbevochten Shayiya district in het oostelijk deel van Gaza Stad door het IDF een handboek van Hamas ontdekt omtrent stadsguerilla en het aanbevolengebruik van burgers als menselijk schild.

Zoals reeds bij herhaling vermeld, werd door Hamas voortdurend de burgerbevolking van Gaza gebruikt als menselijk schild. Hoe meer slachtoffers onder de burgers hoe meer profijt Hamas erin zag. Het handboek bewijst tevens dat het inzetten door Hamas van burgers als menselijk schildintentioneel en vooraf gepland was.

Zoals uit het kaartje hieronder blijkt werd het dichtbevolkte Shujajia district door de terreurgroepen uitgebouwd tot een bolwerk van de terreur. Shujajia was als het ware een echte vesting vanwaar bovengronds onophoudelijk raketten werden afgevuurd.

motoOndergronds werd een uitgebreid tunnelnetwerk aangelegd met tientallen in- en uitgangen en ondergrondse verbindingen. Er werden zelfs motoren gevonden (plaatje hierboven)om zich snel door de tunnels te kunnen verplaatsen.

Die zouden worden ingezet wanneer een IDF-soldaat kon overmeesterd worden, ontvoerd en snel overgebracht naar een geheime bergplaats. Elke terreurcel kreeg als eerste opdracht om te trachten een IDF-soldaat te grijpen die dan later voor veel gevangen Palestijnen kon worden ingeruild.

Het is duidelijk dat Hamas en Co hier vele jaren aan heeft gewerkt en een grote veldslag voorbereidde. Huis- en tuinvlijt die vele miljoenen Amerikaanse dollars en Europese euros heeft gekost, schaamteloos weggegrist uit de hulpfondsen die oorspronkelijk bedoeld werden om voor al die verpauperde Gazanen een betere infrastructuur op te bouwen.

Klik op het kaartje voor groter beeld:
640 x 1024 pixels
kaart-shujajaMet dank aan Brabosh.com

Tags: , ,
juli 28, 2014

Een Rotterdamse zondag demonstreren tegen Israël

JihaatToegezonden door een voor mij oude bekende die ter plaatse deze filmimpressies maakte. Het viel uiteindelijk allemaal wel mee. Maar of de wereld er werkelijk beter van wordt met alle moorddadigheid in de islamitische wereld, waartegen deze demonstranten geen reden zagen ook te demonstreren, valt zeer te betwijfelen.

Deel I

Deel II

Deel III

Tags: , ,
juli 22, 2014

Europa verliest op alle fronten

Europa op alle frontenIn 1941 bedacht Berlijn de slogan V=Victorie, want Duitsland wint voor Europa op alle fronten. We zijn inmiddels in het jaar 2014 aangeland en we zien dat het gedroomde Groot Europa tot aan de Oeral en over de Bosporus nog voor het tot stand gekomen is aan alle kanten flink aan het craqueleren is.

De Europese bemoeienis met Oekraïne is, zoals ik hier reeds eerder stelde, een grote misstap gebleken. Kiev en Moskou smijten elkaar met rotte vis om de oren en de Europese politici laten er o grote domoren, hun oren er opvallend gemakkelijk naar hangen en lijken op oorlogskoers te willen.

Tussen Kiev en Moskou is een propagandistisch Katyn in herhaling over wie de massamoordenaars toch zijn die de MH17 uit de lucht geschoten hebben. In Katyn waren het de Sovjets en niet de nazi’s die het gedaan hebben. Op welke blauwe ogen je hier moet vertrouwen weet ik eerlijk gezegd niet, want zowel op de Balkan als in oostelijker richting zitten de echte jongens van de gestampte pot. Goed idee dus van Guy Verhofstadt en Hans van Baalen om een Europa tot aan de Oeral en over de Bosporus te verlangen, want van stabiliteit in Europa worden sommigen maar onrustig, dus gewoon de grenzen verleggen richting vuurhaarden.

Aan die andere grens zit bondgenoot Turkije en aspirant EU-lid door Nederlandse militairen met Patriots beveiligd te worden, maar helpt Erdoğan ondertussen ISIS, dat zowel in het Midden-Oosten als in Europa hyperactief is. En met een dagelijkse dosering Ritalin zijn die niet meer kalm te krijgen.

Terwijl in twee dagen tijd in Syrië 700 doden vallen, de stad Mosul na 2000 jaar christendom wreed ontkerstend wordt en christenen die stad waarschijnlijk voor altijd vaarwel moeten zeggen, zie je in Europa de islam zich met ISIS versterken. Brede stromen boze moslims trekken door de Europese straten waar in 1945 dronken van vreugde nog de bevrijding groots gevierd werd.

Dat de groot Europa omarmende pers met het islamitische bloedvergieten in Syrië en Irak vreselijk in de maag zat – want er blijkt zonneklaar uit dat de islam geen vredesapostelen baart maar volk dat de hand niet omdraait voor de meest lugubere slachtpartijen – was al wel duidelijk. Er werd maandenlang gezocht naar ontlastende verklaringen voor de misdaden van ISIS en consorten, terwijl het Nederlandse volk zich juist te schamen had over de folklore van Zwarte Piet, die echter niet met bommen maar vredig met peternoten strooit.

De altijd snel opgewonden moslims in Europa lieten hun broeders en zusters in het Midden-Oosten rustig  hun gangetje in het massamoorden gaan, maar veerden pas opgewonden op nadat Israël met een genoeg is genoeg op de rakettenregen uit Gaza reageerde.

In de 14 jaar van deze jonge eeuw zijn er door islamitische hand honderdduizenden moslims afgeslacht zonder dat het tot opwinding onder de Europese moslims leidde. In Darfur en Syrië  tezamen zijn in die veertien jaar tijd meer dan een half miljoen moslims door moslims vroegtijdig uit het leven gejaagd. En wie het weet mag het zeggen, maar er zijn geen aanwijzingen dat dit op korte termijn zal eindigen maar eerder tekenen dat dit juist zal toenemen.

Het complotje tussen de groot Europa gezinde politici en pers met de islam kan misschien in Europa op enige bijstand rekenen en de opinievorming beïnvloeden, maar gelukkig is niet iedereen achter dit karretje te spannen. En opmerkelijk genoeg vinden ze in het Midden-Oosten anders dan Europa in toenemende mate dat Hamas, Al Qaida en ISIS geen fijne bondgenoten zijn om een goed leven mee te delen.

De tijd dat alles in het Midden-Oosten zich meteen achter Hamas schaarde is mede door het optreden van ISIS voorbij. Gematigder regimes houden het wat de moslimbroeders, Al Qaida, ISIS en Hamas betreft voor gezien. En het zal niet verwonderen als in dat Midden-Oosten waar Europese jihadisten steeds meer de toon gaan bepalen, een groeiend doch voor de eigen veiligheid verhuld begrip voor Israël gaat ontstaan.

De vijanden van Israël zijn namelijk ook de vijanden van een stabiel Midden-Oosten. En de Egyptische president Abdel-Fattah al-Sisi herinnert zich maar al te goed dat Mohamed Morsi bakken geld van Europa kreeg en liet gebeuren dat de Sinaï, al twee keer na verovering door Israël aan Egypte teruggeven, nu net als Gaza tot oord van terroristisch vermaak verworden is.

Terwijl Israël-hater en Morsi-vriendin Rena Netjes als heldin in de watten gelegd werd, was het Franse romannetje van Frans Timmermans uitgelezen en het geld uit de Nederlandse schatkist voor Mohamed Morsi en Omar al-Bashir uitgegeven. Geen wonder dat Abdel-Fattah al-Sisi zijn wapens in de strijd tegen de moslimbroeders, Al Qaida en ISIS nu van Poetin krijgt.

Het Europa dat voedingsbodem bleek voor ISIS en nu oorlogszuchtige taal spreekt tegen Poetin, kneep jaren een oogje dicht toen het zelf het paard van Troje werd dat het Midden-Oosten in vuur en vlam zette. Het is namelijk al meer dan een decennium bekend dat kapitaal van Europese moslimextremisten naar de Oriënt geschoven werd, het is minstens even lang bekend dat Arabische potentaten oliedollars naar de radicale preekhuizen in Europa gevlogen hebben.

Terwijl Nederlandse militairen Turkije beschermen, speelt Erdoğan doodrustig de Einsatzgruppen van ISIS in de kaart zodat die Syriërs en Irakezen kunnen afslachten. In werkelijkheid is Nederland en dus Europa militair betrokken bij de destabilisering van het Midden-Oosten. En met zodanig hoogoplopend succes dat fanatieke Turken in Nederland vrijelijk een joelfeest kunnen houden bij het herdenkingmonument van de Turkse genocide op de Armeniërs, maar daarentegen de groot Europa gezinde pers pas opgewonden raakt als op een PVV-demonstratie een paar Prinsenvlaggen wapperen.

Het is daarom dat het gedroomde groot Europa tot aan de Oeral en over de Bosporus door eigen handelen al om zeep geholpen is nog voor dat die tot stand kon komen. Het toenemende brutaliseren van de Europese culturen door de culturen uit de Oriënt heeft het nationalisme dat dood gewaand geacht werd laten herleven. Wie de demonstraties van de afgelopen weken tegen Israël zag herinnert zich naast swastika’s vooral vlaggen van Turkije, Marokko en Palestina.

Waar de Prinsenvlag onder een moreel verbod valt, bleek het nationalisme in andermans land in de groot Europa gezinde pers acceptabel te zijn. Deze uiting van suïcidaal zelfracisme zal de uiteindelijke doodsteek worden van het gedroomde groot Europa tot aan de Oeral en over de Bosporus.

ISIS, dat vanuit Europa vrijelijk kon opereren, zou wel eens de katalysator kunnen zijn voor veranderende inzichten. De toekomst van het Midden-Oosten zou er daarom een kunnen worden van de meest vreemde bondgenootschappen om erger te voorkomen.

Europa dat juist afstevent op dat erger door de gevaren opzettelijk te negeren, glijdt ondertussen af richting vroege middeleeuwen. Nee, niet die van de Karolingische renaissance maar van de heethoofdige woestijnachterlijkheid die nu in brede stromen en met op drift geraakt vlagvertoon door de Europese straten trekt. Het risico van een vierde recessie op rij neemt dat Europa er op de koop toe bij, want wie bij een boycot van Rusland a zegt moet ook b zeggen.