Posts tagged ‘Jihad’

december 8, 2015

De Belgische ex-burgemeester van Molenbeek: een Godfather van de Jihad?

Abdelhamid Abaaoud (links), volgens de Franse autoriteiten de vermoedelijke verdachte en het brein achter de terreuraanslagen voor de aanvallen deze maand in Parijs, komt net zoals veel terroristen in Europa uit Molenbeek, België. Philippe Moureaux (rechts) was burgemeester van Molenbeek gedurende 20 jaar, dankzij zijn alliantie met de radicale islamisten.

De wijk Molenbeek in Brussel wordt beschouwd als Europa’s “terroristenfabriek”. Ten minste drie van de daders van de terreuraanslagen in november in Parijs kwamen daar vandaan: Ibrahim Abdeslam, Abdelhamid Abaaoud en de andere voortvluchtige Salah Abdeslam. De lijst is echter nog niet compleet. Het Weense dagblad “Die Presseschrijft:

“Molenbeek haalde de krantenkoppen voor de eerste keer al in 2001: Abdessatar Dahmane, de moordenaar van de Afghaanse oorlogshelden en de horror van de Taliban, Ahmed Schah Massoud, kwam ook regelmatig in het islamitisch centrum aan de Rue du Manchester 18, dat bekend staat om zijn radicale inzichten. Verder ook Hassan El Haski, die vermoedelijk achter de aanslagen in Casablanca zat (41 doden in 2003) en in Madrid (200 slachtoffers in 2004). De wapens die gebruikt werden bij de aanvallen op de Franse satirische krant “Charlie Hebdo” in januari 2015 kwamen ook uit Molenbeek. De Franse jihadist Mehdi Nemouche, die vorig jaar een bloedbad in het Brussels Joods Museum veroorzaakte, woonde ook hier. In augustus 2015 begon Ayoub El Khazzani vanaf daar zijn poging om een trein van Amsterdam naar Parijs te overvallen.”

De twee jihadisten die in januari in Verviers werden gedood door de Belgische politie, kwamen eveneens uit Molenbeek. De terrorist Amedy Coulibaly, die de HyperCacher koosjere supermarkt in Parijs aanviel, bracht ook enige tijd door in Molenbeek.

De meeste terroristen die recent in Europa verschenen, kwamen uit een omgeving van zes vierkante kilometer groot – en in een verbazingwekkende concentratie. België is in verhouding tot de omvang van de bevolking, de grootste exporteur van Europese strijders naar de Islamitische Staat in Irak en Syrië (ISIS). De meesten van hen — ten minste 48 — komen uit Molenbeek. “In plaats van Raqqa te bombarderen,” zegt de Franse journalist Eric Zemmour, “moet Frankrijk Molenbeek bombarderen.”

Meer dan de helft van de bevolking van Molenbeek is moslim; een kwart is afkomstig uit Marokko — zoals ook de Parijse aanvallers. “Weet je, er zijn hier in Molenbeek meer gesluierde vrouwen dan in Casablanca”, zei een inwoner die werd geïnterviewd door onderzoeksjournalist Gilles Gaetner van het Franse nieuwskanaal “Atlantico“. Gaetner achtte dat een zekere ‘overdrijving’, maar geeft nu toe: “Wanneer men door de straten van deze wijk in Brussel loopt, met zijn bijna 96.000 inwoners, krijgt men een bizarre indruk. Niet alleen zou je denken dat je niet meer in het Koninkrijk België bent, maar er heerst hier ook een beklemmende sfeer.”

Buitenlandse verslaggevers ontdekken Molenbeek nu pas. Degenen die daar wonen klagen reeds lange tijd over de omstandigheden. Het volgende fragment komt uit een rapport van het Belgische weekblad Le Vif L’Express in 2011:

Gebouwen staan op instorten, straathoeken verworden voortdurend tot vuilnisstortplaatsen, een geparkeerde auto roest weg op een parkeerplaats. Stedelijke vernieuwing zou hier nuttig zijn. “Dit is een gangsterwijk. Hier wordt je geslagen voor vijf euro”, zegt Karim. De winkelier is niet gelukkig. Hij vertelt over hoe hij onlangs een tiener met een mes in zijn hand achtervolgde, die sigaretten had gestolen. Dit incident vond plaats op slechts een steenworp afstand van het metrostation Ribaucourt. “De Rue Piers is niet veilig op dit uur”, zegt een jonge vrouw, die na zes uur ‘s avonds, er ofwel voor zorgt dat ze wordt begeleid naar huis, of anders een taxi neemt. Ze woont nu drie jaar met vrienden in een appartement in de wijk. Het appartement is groot, en niet al te duur. “Maar ik ben altijd waakzaam,” zegt ze. Vooral als ze een rok draagt. “Beledigingen, spugen, betasten. Dat alles heb ik ervaren.” Andere bewoners verhuizen. “In mijn huis werd twee keer ingebroken binnen een jaar”, zegt een getuige. “Als ik naar de supermarkt om de hoek ga, doe ik de deur dubbel op slot en zet het alarm aan.”

Allemaal getuigenissen van een stad in angst. Een groot deel van de verantwoordelijkheid hiervoor berust kennelijk bij Philippe Moureaux, lid van de Socialistische Partij (Parti Socialiste), die van 1992 tot 2012 burgemeester was van Molenbeek. Geconfronteerd met de klachten van zijn burgers, ontkende hij regelmatig de onhoudbare omstandigheden in zijn stad: “Het maakt me boos wanneer mensen kiezen voor kleine details en daarover liegen,” zei hij in het geciteerde rapport. Molenbeek is “niet de Bronx”, de problemen met de criminaliteit hebben alleen betrekking op een klein aantal straten, zei Moureaux.

Vervolgens liet Moureaux zijn ware gezicht zien: “Molenbeek is een symbool dat bepaalde mensen willen vernietigen. Maar alleen over mijn lijk.” Bepaalde mensen? Geloofde de burgemeester eigenlijk in een complot tegen zijn district van ellende? Men hoeft niet lang te zoeken om te beseffen wie Moureaux was, op wiens initiatief België er in 1981 in geslaagd is een “anti-racisme wet” aan te nemen, hij is een anti-semiet — niet echt iets gemeenschappelijks, ook niet in België. Tegelijkertijd bagatelliseerde en ondersteunde hij het geweld van jonge moslims — ook tegen Joden.

Palestinian sympathizers hold placards aBrussel, 11 januari 2009. Radicale Belgische moslims betogen tegen Israël uit sympathie voor de Palestijnen tijdens het zoveelste gewapende offensief ingezet door de Palestijnse terreurorganisatie Hamas tegen de Joodse staat. Pas wanneer Israël zich verdedigt en hard terugslaat (Operation Cast Lead) trekt het gepeupel luidkeels de straat op. [beeldbron: AFP/Dominique Faget Getty Images]

Islamitisch antisemitisme
Er waren zware rellen in 2009 tijdens de Ramadan in Molenbeek. Moslimjongeren zetten barricades op van brandende autobanden, staken auto’s in brand, gooiden stenen naar de brandweerlieden die de branden kwamen blussen, en die waren uitgerust met stenen en breekijzers om winkels te plunderen. Volgens onbevestigde rapporten kreeg de politie de volgende orders: “Ga ze niet provoceren, ga ze niet opzoeken, ook niet ingrijpen, al zijn er tientallen van hen bij elkaar gekomen, geen waarschuwingen geven die intimiderend zijn, ook niet als ze met stenen naar je gooien.”

Joodse winkeleigenaren werden ook lastig gevallen buiten de Ramadan. In 2008rapporteerde het Vlaamse tijdschrift “Dag Allemaal” over “jongeren” die in de straten van Molenbeek schreeuwden: “De Joden zijn onze ergste vijanden.” Er zijn daar veel winkels aan de Rue du Prado en de Chaussée in Grote Molenbeek, die gerund werden door Joden. Maar in 2008, met uitzondering van een meubelzaak, zijn ze allemaal plotseling verdwenen. En niemand leek er last van te hebben, zeker niet burgemeester Moureaux.

Geen van de Joden wilde spreken met de verslaggever van ‘Dag Allemaal’, uit angst voor represailles. De enige uitzondering was een man die door de krant werd aangeduid als “René”. René had meer dan 30 jaar een kapperszaak aan de Gentsesteenweg. Toen kwam er een reeks van gewelddaden. Het begon met graffiti op de ramen van zijn zaak: “Sale youpin” (“vuile Jood”) en andere antisemitische leuzen. Later stormden zes moslimjongeren zijn winkel binnen, vernielden de meubels en sloegen René op zijn gezicht. Hij belde de politie. Een uur later kwamen de jongeren terug om hem te “straffen”; ze braken de spiegels. Meer dan 35 jaar had René een grote en trouwe klantenkring opgebouwd, maar na deze aanval waren de meeste mensen te bang om zijn zaak te bezoeken. Hij had geen andere keus dan te sluiten.

Hoe heeft Moureaux gereageerd? Door het beschuldigen van de Belgische Joden dat die de moslims hun “recht op diversiteit” willen ontnemen. Dat is wat hij zei in 2008, in het weekblad Le Vif L’Express. Het was een verslag met de titel: “Enquête Moureaux, Sherif de Molenbeek, drogue du pouvoir — Son islamo-municipalisme” (“Het Moureaux Onderzoek: Sherif van Molenbeek, verslaafd aan de macht — zijn Islamo-municipalisme”). Dat hij “verslaafd was aan de macht” (“drogue du pouvoir”) waren zijn eigen woorden. De krant beschreef hem als een “bekend geworden intellectueel, professor aan de universiteit en briljant minister, die in de mooie wijk Ukkel woont.”

Maar terug naar Moureaux’s Joden: Op 20-jarige leeftijd was Moureaux een marxist, zo zei hij, en had nooit het recht van iemand op diversiteit aanvaard; maar hij “ontwikkelde” die: “Wat mijn gedachten deed veranderen waren de gesprekken met de vertegenwoordigers van de Joodse gemeenschap. Het bedroeft mij om vandaag te zien hoe ze de moslims het recht tot diversiteit willen ontkennen.”

Dit “recht op diversiteit” was niet aan de burgers verleend door Moureaux tijdens de Ramadan. In een persbericht met de titel “Ramadan-regels voor iedereen” deed Moureaux in augustus 2011 een beroep op de burgers om te stoppen met het rijden in het centrum van Molenbeek op de middag tijdens de maand Ramadan, omdat de moslims dan daar hun boodschappen doen.

In januari 2015, na het bloedbad op het personeel van het satirische tijdschrift Charlie Hebdo en de moord op vier Joden in de HyperCacher supermarkt van Parijs, gaf de inmiddels gepensioneerde burgemeester een interview aan Maghreb TV, een kanaal dat uitzendt via het internet, met als doelgroep de Noord-Afrikanen in België. Nadat hij een oproep deed om niet alle moslims verantwoordelijk te houden voor de daden van een paar terroristen, werd hij nijdig:

“Velen hebben er belang bij om ons te verdelen… Helaas, deze mensen kunnen overal worden gevonden. Er is een besmetting van problemen uit het Midden-Oosten, in het Nabije Oosten, het Israelisch-Palestijnse probleem, dat leidt ertoe dat een aantal mensen belangstelling hebben voor het provoceren van de lokale meningsverschillen, als een reflex op wat daar gebeurt. … Het moet worden gezegd dat het van beide kanten komt. Maar het is duidelijk dat ze proberen om haat te creëren tegen de Arabieren hier in het Westen met het oog op het beleid van de staat Israel, een beleid dat voor mij onaanvaardbaar lijkt te zijn.”

Was dit bedoeld om de schuld aan Israel te geven, wanneer de Arabieren in België — en in het bijzonder die van Molenbeek — een slechte reputatie hebben? Dit soort van antisemitische wrok is helaas niet alleen kenmerkend voor Moureaux, maar voor zijn hele partij. In maart 2013 hebben de socialisten van Molenbeek een uitnodiging voor een evenement uitgegeven, met de titel: “Wat als we vrij en rustig spreken over zionisme.” Op de uitnodiging was door de Arabische neo-nazi “Zéon” een antisemitische karikatuur getekend in de stijl van Der Stürmer. Na luid protest hebben de socialisten het evenement geannuleerd — op grond van het feit dat het streefde naar een “kalme” discussie — wat helaas niet meer mogelijk was.

Vele voorbeelden kunnen worden gegeven om te laten zien wat een antisemitische klimaat er heerst in Molenbeek. In het officiële stadstijdschrift, “Molenbeek Info” kan men een tekst vinden waarin de stalinistische Partij van de Arbeid vraagt om een feest ter ere van Dr. Hanne Bosselaers, die net terug was uit Gaza: “Laat iedereen komen.” Molenbeek heeft, zo moet je weten, een ziekenhuis dat gerund wordt door stalinisten onder de naam “Geneeskunde voor het Volk” (“Medécine pour le peuple”), dat in 2013 een “partnerschap” aanging met het Al-Quds ziekenhuis in Gaza. Bijgevolg had Bosselaers veel om over te praten. Bijvoorbeeld: “De Palestijnen willen dat we Israel boycotten.”

En wat ging Dr. Bosselaers zeggen over Hamas?

“Achter de poging van sommige van onze politici om deze Palestijnse verzetsorganisatie in een negatief daglicht te zetten, ligt een politiek doel. Bepaalde kringen blijven wijzen op het “islamitische karakter” van Hamas, in de hoop de bevolking af te houden van het vormen van solidariteit met de Palestijnen. … Het Palestijnse verzet is veel groter dan Hamas, en het is volledig aan de Palestijnen om te beslissen welke vorm van verzet ze kiezen tegen hun onderdrukkers.”

Welkom in Molenbeek. De jurist Etienne Dujardin schreef onlangs op het nieuwssiteLevif.be dat de omstandigheden in de islamitische terreurwijken zoals Molenbeek, Verviers of Saint Denis ook iets te maken hebben met de bewuste inspanningen van sommige politici, die campagnewerkers welkom heten welke te vinden zijn in de radicaal-islamitische kringen:

“Partijen beoefenen allemaal een vorm van vriendjespolitiek gebaseerd op verkiezingen; allemaal gebruiken ze dezelfde radicale moskeeën als spreekbuis voor hun verkiezingscampagnes. Sommigen zien hen als een enorme poel van gemakkelijk beschikbare stemmen.”

En zo lijkt het dat burgemeester Moureaux heeft gemerkt dat hij persoonlijk zou kunnen profiteren van de transformatie van de Molenbeek tot een bastion van jihad. Terwijl hij zelf in een rijke wijk woont, was hij in staat burgers met een grote mate van arrogantie te verwerpen, als ze over de buitensporige criminaliteit klaagden. Hij won de verkiezingen door zich op de radicale islam te richten. En nogmaals, deze regel is bevestigd: Als iemand ageert tegen Israel, is dat altijd een symptoom van een of andere ernstige karakterstoornis in die persoon. Achter de anti-Israel-agitatie van Moureaux zat een corrupte burgemeester, die alleen maar zorgde voor zijn kantoor en zijn inkomen; en die, zoals hij zelf zei, “verslaafd aan de macht was.” Dat zijn stad werd getransformeerd in een hel van criminaliteit, antisemitisme en sharia, dat kon hem niet schelen, of eigenlijk verwelkomde hij het zelfs. Degenen die uit Molenbeek gevlucht zijn, konden daar niet meer aarden; en degenen die erheen verhuisden deden graag wat Moureaux deed, namelijk het stimuleren van de islamisering en het ageren tegen Israel en de Joden. Dit is hoe Molenbeek geworden is tot wat het nu is, tijdens de ambtstermijn van slechts één man.

door Stefan Frank

In een vertaling uit het Engels door Willem Jan Jongman  van een artikel in The Gatestone Insitute van 27 november 2015.

Met dank aan Brabosh.

januari 19, 2015

Waarom moslims zo snel beledigd zijn

beledigde moslimsDe landing van Napoleon op de kust van Egypte aan het eind van de 18e eeuw bracht de moderne tijd naar het Midden-Oosten. Maar de islam er nog altijd niet in geslaagd zich te bevrijden van de ketenen van minderwaardigheid en van de zelfdestructieve primitieve woede, die de haat van het huidige islamitisch radicalisme tegen de westerse beschaving kenmerken.

De Deense psycholoog Nicolai Sennels heeft – op basis van zijn uitgebreide ervaring met het behandelen van moslimjongeren – vier belangrijke patronen geïdentificeerd om het gedrag van moslims te begrijpen en hoe die omgaan met Westerse invloeden:WoedeWesterlingen zijn opgevoed om van woede te zien als een teken van zwakte, onmacht en gebrek aan zelfbeheersing.
In de islamitische cultuur echter wordt boosheid gezien als een teken van kracht. Voor moslims is agressie een manier om respect te krijgen.
Als we foto’s zien van bebaarde mannen die woest heen en weer springen en in de lucht schieten, moeten wij ons realiseren dat dit rolmodellen zijn van acceptabel gedrag.

 

Zelfvertrouwen

In de westerse cultuur blijkt zelfvertrouwen uit het kunnen omgaan met kritiek en daarop rationeel kunnen reageren. Wij worden opgevoed met het idee dat mensen die snel boos worden door kritiek vermoedelijk onzeker en onvolwassen zijn.
In de islamitische cultuur is het tegenovergesteld. Het is eervol om agressief te reageren, om te strijden, om critici bang te maken zodat zij zich terugtrekken en om te gaan vechten, ook als dit kan leiden tot een gevangenisstraf of zelfs de dood.
Zij zien niet-agressieve reacties op bedreigingen als een teken van een kwetsbaarheid die moet worden benut.
Ze hebben niet geleerd om een rustige respons te interpreteren als een uitnodiging tot het aangaan van een dialoog, diplomatie, debat, compromis of vreedzame co-existentie. Juist het tegenovergestelde.

 

Gevoel van controle

In de westerse cultuur zijn we opgevoed om een innerlijk gevoel van controle te hebben. Dit houdt in dat wij onze eigen innerlijke emoties, reacties, beslissingen en standpunten zien als de belangrijkste besluitvormingsfactor in ons leven te zien. Er kunnen omstandigheden zijn die onze situatie beïnvloed, maar uiteindelijk is het ons eigen oordeel van een situatie en de manier hoe wij daarmee omgaan. Dit leidt tot een grote eigen verantwoordelijkheid en motiveert mensen om hun eigen problemen op te lossen.

Moslims worden opgevoed met een extern gevoel van controle. Het blijkt uit het voortdurende gebruik van de term inshallah (“Als Allah het wil”) als het over de toekomst gaat. Veel aspecten van het leven worden bepaald door eeuwenoude tradities, de clancultuur en de leiders van de clan. Dat laat weinig ruimte voor individuele vrijheid.
Individueel initiatief wordt soms zelfs zwaar gestraft. Dat leidt er toe dat als dingen fout gaan, het altijd de schuld van anderen is, of van de situatie.

 

Identiteit

Tot slot speelt identiteit een belangrijke rol. Westerlingen wordt geleerd om open en tolerant te zijn tegenover andere culturen en religies en om daarvan te leren. Daardoor zijn wij daarop minder kritisch op negatieve aspecten.

Moslims echter wordt geleerd dat ze superieur zijn, en dat alle anderen zo slecht zijn dat Allah hen na hun dood naar de hel zal sturen.

 

Foute zet van Obama

In juni 2009 ging de toen net gekozen president Obama naar Egypte waar hij een uitspraak deed die een verkeerde verwachting schiep in de Arabische wereld: “Ik beschouw het als een deel van mijn verantwoordelijkheid als president van de Verenigde Staten om te vechten tegen negatieve stereotypen van de islam, waar zij zich ook voordoen.”

Obama suggereerde daarmee ten onrechte voor de islamitische wereld dat hij de media in Amerika onder controle had – zoals de dictators in de Arabisch-islamitische landen.

Het typeert de westerse neiging om al te vergevingsgezind zijn als reactie op islamitisch slachtofferdenken. Het is de psychologische koevoet om juist meer moslimgeweld op te roepen.

 

Conclusie

Men kan islamisten niet verzoenen met een seculier systeem van wetten. Ze kunnen de Westerse aanwezigheid in de Perzische Golf of het bestaansrecht van Israël niet tolereren.
Ze kunnen de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid van godsdienst, of de vrijheid voor vrouwen niet accepteren. Kortom, hun eisen zijn onverenigbaar met de moderne wereld.

Wat wij ons zouden moeten afvragen is waarom wij eigenlijk allerlei extremisme in de wereld zouden moeten goedpraten? Waarom zouden wij daaraan toegeven, terwijl die alleen maar erop gericht is om elke kritiek op de radicale islam te verwerpen als godslastering?

Die toegeeflijkheid zou namelijk wel eens het beste kunnen verklaren waarom Arabieren zo snel beledigd zijn.

 

poll conspiracy

 

Door Ron Jager, consultant voor psychotrauma’s. Vertaling: Likoed Nederland.

april 1, 2014

Verzwegen moordpartijen

 

KessabDe reguliere, zeg maar linkse pers, heeft er kennelijk weinig zin in erover te schrijven. De slachtoffers zijn geen Palestijnen of Marokkanen, de daders geen Joden of PVV’ers, dus wordt het terzijde geschoven. Er meteen maar even op los gegoogeld, met de daaruit voortvloeiende conclusie dat op het Reformatorisch Dagblad na, geen andere Nederlandse krant dan het Katholiek Nieuwsblad erover berichten wil.

Al was het maar om te bewijzen dat hun fervente afkeer voor islamtcritici, de PVV en Israël op het verdedigen van mensenrechten gebaseerd is, staan Dries van Agt, Anja Meulenbelt, Gretta Duisenberg, Jaap Hamburger, Thomas von der Dunk, Mohamed Rabbae, de Vrienden van Sabeel, de gelovigen van PKN, de hondstrouwe leden van de VARA en het morele geweten van Nederland, niet te trappelen van ongeduld er hun licht over te laten schijnen.

Daarom het hele artikel uit het Katholiek Nieuwsblad hier geciteerd:

Turkije betrokken bij moord op christenen

Islamitische strijders hebben vorige week in Syrië het christelijke stadje Kessab aan de Turkse grens veroverd en deels uitgemoord.

Dat meldt het BarnabasFund, een protestantse hulporganisatie voor vervolgde christenen op basis van eigen informatie en die van Armeense organisaties.

Rond drieduizend Armeense christenen moesten vorige week hals over kop hun huizen verlaten toen het stadje door islamistische rebellen werd aangevallen. Van de achterblijvers zouden er tachtig zijn vermoord, van wie minstens dertien door onthoofding. Er zijn aanwijzingen dat een onbekend aantal christenen gevangen wordt gehouden. Het gaat om gezinnen die zieke of hoogbejaarde familieleden niet wilden achterlaten.

Op internet worden foto’s getoond van de vernielde Armeens-katholieke en Armeens-orthodoxe kerken. Of het nabij gelegen Grieks-katholieke klooster gespaard is gebleven is niet bekend. Huizen van christenen werden geplunderd door de strijders die zouden behoren tot de met Al Qaida gelieerde Al Nusrabrigade, Sham al-Islam en Ansar al-Sham.

Kessab was het laatste dorpje aan de Turkse grens en was van grote strategische betekenis. Het was een toevluchtsoord geworden voor christenen die elders uit Syrië waren verdreven.

Volgens BarnabasFund is Turkije rechtstreeks betrokken geweest bij de aanval op Kessab door honderden strijders niet alleen doortocht over Turks grondgebied toe te staan, maar zelfs te bevoorraden. Het Syrische gevechtsvliegtuig dat vorige week door het Turkse leger werd neergehaald voerde een missie uit tijdens de gevechten om de stad.

Armeense organisaties hebben woedend gereageerd op het Turkse aandeel in de strijd. Armeniërs in de VS hebben president Obama gevraagd om NAVO-partner Turkije onder druk te zetten om onmiddellijk te stoppen met het steunen van rebellengroepen die door de VS als terroristisch worden beschouwd.

Hun organisatie noemt het optreden van Turkije “een afschuwelijke en bittere herinnering” aan de Armeense genocide, waarbij tussen 1894 en 1923 meer dan anderhalf miljoen Armeense en Assyrische christenen door de Turken werden vermoord.

maart 31, 2014

Een mooi moment

Mea culpaHet was een mooi moment, al die instemmende reacties onder de oproep van prominente Marokkanen, die in een gezamenlijk geschreven opiniestuk in de landelijke dagbladen hun mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa uitspraken over de vele jaren van schande die hun volksgenoten over zichzelf uitgeroepen hebben. Zo was er een volmondig excuus voor de vele keren dat hun puberende kroost jonge meisjes lastiggevallen had in zwembaden. Een excuus voor het hoerroepen naar meisjes en vrouwen. Voor het met stenen bekogelen van de godvruchtige kerkbezoekers van Gouda. Voor het bedreigen en verjagen van de reportageteams van de omroepen. Voor het bedreigen van politici en opiniemakers. Voor de herhaalde groepsverkrachtingen van een zwakbegaafd Amsterdam meisje. Voor de vele roofovervallen op argeloze burgers. Voor de mishandelingen en moorden van degenen die toevallig in de weg stonden. Voor de Hitlergroeten naar Joden. Voor het voetballen met de herdenkingskransen voor de gevallenen van de Tweede Wereldoorlog. Voor het intimideren en verjagen van buurtgenoten. Voor de pooierboy’s. Voor de bijdrage aan de jihad in Syrië. Voor de percentuele oververtegenwoordiging in de misdaad. Voor het misbruiken van de genoten gastvrijheid. En ja, zelfs voor de moord op Theo van Gogh.

Eindelijk dan de tekenen van empathie en compassie van de prominente Marokkanen, die plechtig beloofden de hand in eigen boezem te steken en niet langer de PVV van munitie te voorzien. Er werden zelfs spontaan demonstraties in Eindhoven en Deurne georganiseerd met spandoeken waarop met imponerende letters spijt betuigd werd voor het feit dat een hardwerkend juweliersechtpaar in het ongeluk gestort werd.

Maar opeens klonk wreed het slaan van een deur, kwamen voetstappen naderbij en galmde een schrille stemklank “Wakker worden Stiche, het uur van de waarheid is aangebroken!”

En overrompeld door zo veel bruutheid en in het nijdige schootsveld van mijn driftig gesticulerende eega, zette ik mijn verkeerde been uit bed om bij een dampende kop arabica dit geniepige stukje tekst uit mijn toetsenbord te wurgen.

Straks bij Action maar weer een nieuwe kopen.

 

maart 25, 2014

Van der Laan heeft jammerlijk gefaald

JihaatEen burgemeester dient boven de partijen te staan. Niet voor niets is dit een benoeming door de Kroon. Onpartijdigheid is het eerste waar Amsterdammers een burgervader op moeten afrekenen.

Eberhard van der Laan heeft dit weekeinde jammerlijk gefaald voor die test. Hij voerde het woord op een haatbijeenkomst, gericht tegen één politieke partij. Zijn verontwaardiging is bovendien politiek gedreven.

Witte school
PvdA-burgemeesters kijken meestal de andere kant op bij geluiden uit eigen kring. Als Diederik Samsom de straatcoach uithangt en vaststelt dat Marokkanen een ‘etnisch monopolie’ hebben op overlast, kan dat niet boeien. Als PvdA-voorzitter Hans Spekman voorstelt Marokkaanse jongeren te vernederen, levert dat evenmin verontwaardiging op. PvdA-burgemeester Job Cohen staat schaapachtig te lachen als naast hem PvdA-wethouder Rob Oudkerk de term kut-Marokkanen introduceert. Als linkse politici voor hun eigen kinderen minder Marokkanen willen en dus hun kroost verhuizen naar een witte school, klinkt geen protest. Een cartoonist die islamkritische tekeningen maakt, wordt door tien man politie van zijn bed gelicht. Vanwege zijn mening. Dat hadden we sinds de oorlog in de stad niet meer meegemaakt.

Van der Laan is als burgemeester ook verantwoordelijk voor zijn voorgangers. Zaterdag spreekt hij op een demonstratie van Mohamed Rabbae, die ooit als lijsttrekker van GroenLinks pleitte voor het verbieden van De duivelsverzen van Salman Rushdie en mededeelde dat ‘wij, islamieten’ homoseksualiteit nooit zullen aanvaarden. De organisatie is in handen van radicale clubs als Internationale Socialisten en Nederland Bekent Kleur – fans van Hamasbaas Ahmad Yassin.

Jihadvlag
Op de demonstratie wappert de vlag van de jihad, de eeuwendurende massamoord op niet-moslims. Van der Laan vindt dat prima. Dat gebeurt allemaal op een steenworpafstand van twee synagogen, en onder de Dokwerker. Een mevrouw heeft een bord ‘Alle PVV’ers het land uit’. Die moeten raus.

Van der Laan spreekt op het podium van ‘hartverwarmende reacties’. Sprekers roepen op tot het oppakken van Kamerleden. Van der Laan pruttelt wat over groepen die tegen elkaar worden opgezet. Dat groepsdenken de essentie is van de islam, vergeet hij. Er wordt geroepen ‘wij zijn allemaal Marokkanen’. Niet: wij zijn allemaal Nederlanders. Niet integreren, maar segregeren. De PvdA ziet dat het goed is.

Als toppunt van smakeloosheid is er het spandoek ‘Wilders, hond van Israël’. De bloeddruppels eronder illustreren het verlangen deze enige democratie in het Midden-Oosten bloedig te vernietigen; een islamitische agenda. Mooi eerbetoon aan onze tachtigduizend vermoorde Joodse stadsgenoten die misschien nog hadden geleefd als de staat Israël er tien jaar eerder was geweest.

Van der Laan heeft niet de behoefte de burgemeester te zijn van alle Amsterdammers. Hij kiest partij voor de radicale islam en de Israëlvernietigers. Zijn verontwaardiging is niet oprecht, maar gedreven door de wil een groep Amsterdammers, namelijk PVV-kiezers, aan te vallen. Een bevolkingsgroep wordt weggezet. ‘Opgeruimd staat netjes’, lezen we op het bordje van de mevrouw die oproept tot deportatie van mij en honderdduizenden PVV-stemmende Nederlanders. Zo diep is onze stad gezonken. Wat kan ons nog redden?

Deze open brief van Martin Bosma, Tweede Kamerlid voor de Partij voor de Vrijheid, staat vandaag (25-03) in Het Parool

december 29, 2013

Nieuwjaarsduik of pootjebaden in bloed?

Eed van trouw aan het Vierde RijkWe kunnen er niet langer omheen, ook in linkse kringen begint men het heel langzaam Spaans benauwd te krijgen over de heen- en weerreizende jihadstrijders die na gedane arbeid een toenemende bedreigingfactor voor de Nederlandse veiligheid vormen. Zo tegen de tijd dat in het Haagse Scheveningen sportievelingen hun traditionele Nieuwjaarsduik voorbereiden, werden in Den Haag in de openlucht van de Oranjestraat en de Parkstraat samenscholingen georganiseerd door aanhangers van Al Qaida, die een eed van trouw zworen op deze moorddadige organisatie. Er werd daarbij onder meer: Vanuit het hart van het Westen in Holland aan onze Sheikh Abu Bakr. Wij offeren onze zielen, zonen en geld voor u, geschreeuwd. Een letterlijke oproep tot pootjebaden in bloed.

Haaks op de politieke zwijgzaamheid (op de PVV na) over dit voorval, verscheen vandaag in het linkse en het altijd van de islam smullende dagblad Trouw, een bezorgd artikel van de hand van Mohamed Ajouaou, universitair docent Islam van de Vrije Universiteit. Bij hem zijn kennelijk de ogen wel opengegaan.

Eerder bleek dat Haagse moslimouders zich grote zorgen maken over het ronselen van hun kinderen voor de “heilige” oorlog in Syrië, en daarbij kritiek hadden op de gezaghebbende instanties die geen poot uitsteken. De burgemeester Jozias van Aartsen haastte zich zelfs te melden dat hij de terugkerende jihadstrijders geen duimbreed in de weg zou leggen. Dus deze ouders mogen ook niet hopen op een ontmoedigingsbeleid van de zijde van de plaatselijke autoriteiten.

Dat naast rechts, moslimouders en enkele gezaghebbende moslims, links zich nu ook een piepklein beetje bezorgd begint te maken over de heen- en weerreizende jihadstrijders hoeft niemand te verwonderen. Als een teruggekeerde jihadstrijder het in zijn hoofd zou halen het in Syrië geleerde ook een Nederland te praktiseren, zal de electorale aanhang van islamofiele partijen als een oud-Hollandse fietsband leeglopen. En naarmate meer jihadstrijders vertrekken en levend terugkeren neemt de kans daarop toe. Ieder verstandig mens ter linkerzijde snapt dat een aanslag door een uit Syrië teruggekeerde jihadstrijder werkt als een electorale turbofietspomp voor Wilders.

De komende tijd kun je van linkerzijde een toenemende aandacht voor dit probleem verwachten. Zoals je nu ook langzamerhand ziet dat in die kringen Recep Tayyip Erdoğan de rug toegekeerd wordt, beginnen de handen over het drukke jihadverkeer behoorlijk klam te worden. De Belgen hadden dit al veel eerder door en zijn al een tijdje bezig stevige maatregelen te treffen; niet dat het de geschatte 150 Belgische jihadstrijders verhinderd heeft naar Syrië af te reizen.

Ondertussen ligt het politieke establishment, inclusief de Haagse burgemeester, nog in kerstreces, in plaats van beleid te maken op het groeiende probleem van de heen- en weerreizende jihadstrijders.

Juist nu door nog te vertrekken jihadstrijders in de Haagse openlucht een belofte van trouw aan hun Vierde Rijk afgelegd werd, lijken er toenemende redenen te zijn voor de verandering nu eens wel krachtdadig op te treden.

Dat Haagse burgers in hun straat geconfronteerd worden met beelden van tot moord en doodslag oproepende medeburgers, moet voor mensen die aan de niet foute kant de Tweede Wereldoorlog meegemaakt hebben, wrange herinneringen oproepen. Maar kennelijk is de acceptatie van dit soort taferelen weer terug naar het niveau van de bezettingstijd, toen door de burgermeesters in oorlogstijd alles geaccepteerd werd, tot en met marsen van geüniformeerde bendes,  en het uit hun huizen slepen van de door het Derde Rijk vervolgden. Op het Haagse Binnenhof stonden geüniformeerden SS-krijgers hun eed op de  Führer af te leggen alvorens ze aan hun “heilige” oorlog begonnen.

Sedert mei 1945 kwam er een eind aan de bezetting. De NSB werd verboden. Mein Kampf ging achter slot en grendel. De democratie werd weer heilig verklaard. De meelopers van het nationaalsocialisme werden gestraft. En heel lang was het nationaalsocialisme taboe. Het in vreemde krijgsdienst treden van Nederlanders was lange tijd, hoewel niet langer strafbaar, buiten de orde.

Maar nu ‘Nederlanders’ in de Haagse openlucht een belofte van trouw op het Vierde Rijk afleggen, zou bij het politieke establishment de luie kont moeten opveren om iets anders te ondernemen dan een jihad tegen het stickertje van Wilders.

Nou Pechtold, we wachten vol ongeduld op je grootse plannen.

december 12, 2013

Christelijke jihad tegen de ongelovige?

The Time MachineIn het Reformatorisch Dagblad staat een nieuw voornemen tot het sluiten van een pact met moslims te lezen: Er is een andere, grotere vijand die vraagt om een gezamenlijke aanpak: het secularisme. Het is hoog tijd om te komen tot een tijdelijke gelegenheidscoalitie tussen christenen en moslims. Het is vijf voor twaalf in dit godverlaten land.

En: Het is kortom hoog tijd om strategische allianties aan te gaan om dit land te herkerstenen; om het secularisme in te dammen.

Men leest het goed: grotere vijand, en dan denk je meteen aan een christelijke jihad in dit godverlaten land. Gaan we terug naar tijden waarin het mensen verboden werd ongelovig te zijn om aan de brandstapel te ontkomen?

Waar de christelijke naastenliefde gebleven is in dit vijanddenken van de mij niet geheel onbekende schrijver Bert Brouwer, weet ik niet. Maar christelijke naastenliefde prevelen en je er zelf met vijanddenken aan onttrekken, lijkt mij een morele contradictie.

Wie die Bert Brouwer is? Een conservatieve katholiek die zijn toevlucht gezocht heeft tot de antipaapse SGP, en kennelijk in die partij met withete knokkels de Bijbel omklemd houdt om er de ongelovige mee om de oren te slaan.

Eerlijk gezegd koester ik een gezonde allergie voor zieltjeswinners die anderen hun opvatting opdringen. Jehova’s die hun schoeisel in de deuropening proberen te wringen veroordeel ik tot de scootmobiel. Evengoed ben ik geneigd iemand die in een winkelstraat mij ter promotie een vieze krant of folder in mijn gezicht drukt omver te lopen. Denken doe ik namelijk zelf.

Dat is nu juist het verfrissende van opiniërende weblogs. Je bent er geheel uit vrije wil. Niemand verplicht je ertoe ze te lezen.

Of ons een gezamenlijke mars van gebreide onderbroeken en djellaba’s wacht om ons tot geloven te dwingen, weet ik niet. Maar de vraag wat te doen met de grotere vijand stijgt als moerasgas uit de christelijke veengrond omhoog en smeekt om antwoord. Niet dat ik van angst sta te beven, maar toch, met gelovigen weet je het nooit.

Je vraagt je bij de oproep van Bert Brouwer dan ook af waarom christenen zelf niet in staat zijn met elkaar in christelijke naastenliefde te verkeren. In Ulster hoeft een katholiek of een protestant maar een wind te laten, en het wederzijdse brandschatten laait er weer op.

In eigen land slaan de christenen elkaar over het bestaansrecht van Israël om de oren. Nergens is de christelijke versplintering zo groot als in Nederland. Het religieuze lettercopuleren was eeuwenlang aanleiding om de ene na de andere kerkelijke afscheiding in het kraambed te werpen.

Met moslims is het niet anders, zoals we op dit moment in het Midden-Oosten kunnen zien, met dat verschil dat de volgelingen van de profeet liever schieten dan zich afscheiden.

Dat christenen hun tanende geestelijke en politieke invloed maar moeilijk kunnen verkroppen en dus hun toevlucht zoeken in een onzalig pact met de moslims is overigens geen nieuw fenomeen.

Egbert Schuurman, de gewezen fractievoorzitter van ChristenUnie in de Eerste Kamer, deed het al eerder. En daar weer voor sloot het CDA een zusterverbond met AKP van Recep Tayyip Erdoğan.

Minder fijn in het streven naar pacten met moslims of met de islam, is dat van de zijde van moslims en de islam weinig sympathie voor christenen opgebracht wordt, om het maar eens eufemistisch uit te drukken. In het Midden-Oosten kun je maar beter geen christen zijn als je leven je lief is.

De vertolkers van de dames- en herenliefde hebben van beide kampen veel te duchten. En dat zou in Nederland bij het door sommigen zo gehoopte pact tussen christenen en moslims ook hier weer kunnen oplaaien.

Kortom, dat vijf voor twaalf gedreig schuiven we maar door naar The Time Machine van H.G. Wells. Kunnen de christenen en moslims met een enkeltje gezamenlijk afreizen naar hun eigen vertrouwde middeleeuwen.

november 26, 2013

Stijgende bezorgdheid bij de linkse pers over terugkerende jihadmoordenaars?

Op zoek naar gerechtigheidZou het dan toch zo zijn dat ook in linkse kringen de bezorgdheid over de islam geleidelijk grip begint te krijgen, nu in de Volkskrant de vrees over de randen van de doorgaans goed aangelegde Nederlandse dijken slaat: Nieuw: ‘popjihad’, flirten met de symbolen van Al-Qaida.

In die krant schrijft Janny Groen, die kennelijk de expert op dat gebied aan de redactietafel van die krant is, over de gevaren van het flirten met Al-Qaida en het reizend jihadcircus, dat uiteindelijk voor mochten de maagden niet bereikt worden, ook weer naar Nederland zal terugkeren. Immers, daar staan de vleespotten gerieflijk te geuren en gaan de luiken van de uitkeringsloketten weer gastvrij open. Net nu vandaag ons ter ore kwam dat de zevende ‘Nederlandse” martelaar richting maagden gestegen is, schrijft Janny Groen aan het slot van haar stukje vrees voor onheil:

Gevaar van terugkerende strijders

Het grootste gevaar schuilt volgens de Europese diensten in de terugkeer van ideologisch en militaire geschoolde strijders. Alle diensten houden er rekening mee dat zij aanslagen kunnen voorbereiden of plegen. Als grotere aantallen moslimjongeren afreizen, zullen er ook steeds meer terugkeren. Een grote zorg voor de inlichtingendiensten, die niet de middelen hebben ze allemaal op de voet te volgen.

De vrees is niet onterecht, want terreuraanslagen kunnen ook de linkse mens bereiken. Het vervelende in deze kwestie is echter dat de vele waarschuwingen van rechterzijde voor de gevaren van de islam altijd als racisme, discriminatie en islamofobie weggehoond werden. Maar zowaar, er blijken nu ook linkse mensen door geïnfecteerd te zijn. Angst maakt namelijk veel wakker in de mens. En ook linkse mensen, die vooral altijd geobsedeerd door rechts zijn, blijken niet ongevoelig te zijn voor een massa terugkerende moordenaars.

Van degenen die met kwade bedoelingen naar een land reizen waar bekend van is dat er inmiddels ruim 100.000 mensen, onder wie 11.000 kinderen, in een gewetenloze burgeroorlog gedood zijn, kun je wanneer die terugkeren slechts onheil verwachten.

De profetieën over de risico’s die inherent zijn aan de islam werden niet alleen in de wind geslagen, de profeten werden zelfs in de ban gedaan met een vurige haatcampagne die veel weg had van het Mccarthyisme en de dood veroorzaakte van twee van hen.

De grote vijanden van onze eigen natie waren vooral Hans Janmaat, Pim Fortuyn, Theo van Gogh, Ayaan Hirsi Ali en Geert Wilders, en zoveel andere critici van de islam.

Maar ja, een aanslag door jihadisten maakt geen verschil tussen linkse en rechtse mensen, en dan wil je wel eens flink gaan bibberen als die zich weer tussen ons komen nestelen.

Dus wordt aan de redactietafel van de Volkskrant nerveus in de hete koffiebekertjes geknepen, want stel je voor dat…

november 25, 2013

VARA’s Joop kijkt weg bij de moord op 11.000 kinderen

JoopEen bericht dat niet overal belangrijk genoeg gevonden wordt om te publiceren, maar het stond onder meer in de Volkskrant te lezen: Sinds het begin van de bloedige Syrische burgeroorlog, bijna drie jaar geleden, zijn volgens een nieuw rapport al meer dan 11.000 kinderen gedood. Honderden onder hen kwamen om door sluipschutters, werden standrechtelijk geëxecuteerd of gemarteld. De jongste slachtoffers zijn niet ouder dan 1 jaar.

Terwijl in Nederland, bijvoorbeeld bij VARA’s Joop, de aandacht vrijwel uitsluitend naar Zwarte Piet en het racisme ging, werden in Syrië op grote schaal door lidmaten van de religie van de vrede, kinderen op de meest gruwelijke wijze vermoord. En het moet op voorhand niet onwaarschijnlijk geacht worden dat ook “Nederlanders” bij deze kindermoord betrokken zijn.

Bij Joop verscheen onlangs nog wel even een modieuze jongedame die de criminalisering van de Nederlandse jihadisten als populisme betitelde:  De populistische criminalisering van degenen die zelf op zoek gaan naar gerechtigheid zal daaraan geen donder veranderen.

Nu zou het wel heel erg hard zijn te zeggen, om de liegende professor Roos Vonk op VARA’s Joop nog eens te citeren: Zwijgen is instemmen.

Maar toch zou de VARA zich eens achter de oren moeten krabben waarom op de site die door die omroep in de lucht gehouden het bericht en een kritisch betoog over de 11.000 vermoorde kinderen ontbreken.

De VARA van de jengelende kinderen voor kinderen, altijd graag op de bres voor de hongerende kinderen in Afrika en elders, en die met liters agressie tekeer gaat tegen Israël als het land bij de zelfverdediging ook kinderen treft, staat kennelijk niet boos op de deur van de eigen agitpropfabriek Joop te bonken als er weer eens heel erg overduidelijk aan selectief zwijgen gedaan wordt.

Nee, Zwarte Piet, blank racisme en Wilders liggen er in de mond bestorven, maar voor enige verontwaardiging over de moord op 11.000 kinderen door moslims is geen plekje te vinden. Van al die schrijvers die banden hebben met de PvdA, SP, GroenLinks, Internationale Socialisten en Allah is er tot nu toe niet één die met een woedende pen reageert op het bericht dat in sommige kranten en nieuwsmedia wél de aandacht kreeg die het verdient.

Nou, bij deze dan de uitdaging aan alle schrijvers van VARA’s Joop, wie wil de eerste zijn die niet wegkijkt bij de massamoord op kinderen.

november 16, 2013

Schot in de nacht

Vijfde colonneHet moment dat “Nederlanders” vurend tegenover Nederlanders komen te staan lijkt met de dag naderbij te sluipen nu een “Nederlandse” ex-militair in Syrië een devoot al-Qaeda-strijder blijkt te zijn geworden. De wijze lessen die de man in het Nederlandse leger geleerd heeft komen zo bij de vijand terecht. Nederlandse militairen gaan straks naar Mali, en als het daar alle ballen verzamelen is voor het reizend jihadcircus, krijgt ons leger de boemerang terug.

Er was een tijd dat in Europa een grote oorlogsdreiging heerste. Totalitaire regimes gedroegen zich zeer oorlogszuchtig en vielen zomaar landen binnen. In Nederland liepen allerlei geestverwanten van die totalitaire regimes gewichtig te doen. Met of zonder uniform aan het lijf, werd gebeden voor de vestiging van een totalitair regime, want als er iets was waar afkeer voor gekoesterd werd, dan was het vooral de parlementaire democratie. En dus werd niet alleen gebeden voor de komst van het totalitaire leger, er werden ook hand- en spandiensten verleend om een mogelijke inval een beetje te vergemakkelijken.

Veel had het niet om het lijf, want het geüniformeerde gewichtig doen was niet meer dan intimiderend marcheren. Eerst met uniform, en na het uniformverbod zonder. Het echte verraad kwam pas tijdens de periode dat Nederland bezet was.

Of er enige overeenkomst is tussen toen en nu, weten we helaas pas als het te laat is. De intimiderende uniformen zijn er wel weer. En op dit moment wordt geschat dat er zo’n 100 “Nederlanders” in Syrië praktijklessen krijgen in het doden van hun vijand. Misschien komen er nog “instructeurs” uit het Nederlandse leger ze nog wat bijscholing geven.

Wat er daarna allemaal zal volgen is heel erg koffiedik kijken. Maar toch lijkt de indruk niet onterecht dat de Nederlandse regering in 1939 iets meer op haar qui-vive was dan nu. Liever de PVV als de nieuwe NSB betitelen met het risico dat niet die NSB de Nederlandse militair in de rug schiet, dan heel erg zorgvuldig omgaan met de veiligheid van alle Nederlanders in binnen- en buitenland.

Of het schot in de nacht er ooit komt, weet geen mens. Maar voorkomen is beter dan genezen is een oude Nederlandse wijsheid die we maar beter ter harte kunnen nemen.