Posts tagged ‘Jozias van Aartsen’

januari 4, 2016

Jozias van Aartsen likt de voeten van de islam

Leonid Aartsen

Jozias van Aartsen is tegen het verbod op het salafisme: Een verbod op salafisme in Nederland is niet alleen onwenselijk, maar druist ook in tegen de grondwet. Vrijheid van meningsuiting is een hoeksteen van de rechtsstaat en geldt ook wanneer die uitingen anti-democratisch zijn.

Hoe vreemd toch, want toen hij de VVD-fractie in de Tweede Kamer bestierde besloot hij fractiegenoot Geert Wilders te verbieden tegen de toetreding van Turkije tot de EU te zijn. En zelfs in die mate dat Wilders gekneveld en al uit de VVD gesmeten werd. Dat de vrijheid van meningsuiting de hoeksteen van de rechtsstaat is, blijkt dus door Jozias van Aartsen zeer selectief en vooral in het voordeel van de islam uitgelegd te worden.

Uw scribent is dus geen seconde te vroeg uit Den Haag gevlucht want de stad wacht onder deze burgemeester groot onheil. Een burgemeester die een salafistisch weerkorps inzet tegen zijn eigen burgers is geen liberaal maar een boef. Hoewel, de VVD is inmiddels uitgegroeid tot een partij waarin geboefte gedijt. Dus…

februari 5, 2015

Jozias van Aartsen is een…

 Leonid Aartsen

 Een teletextje van de NOS dan maar:

 

 De Nederlandse jihadist die gisteren

 een zelfmoordaanslag heeft gepleegd in

 Fallujah in Irak,is Lofti S.,alias Abu

 Hanief.Dat bevestigen bronnen aan de  

 NOS en RTV Noord-Holland.Hij was een  

 van de twee sprekers in juli op de IS-

 demonstratie in de Schilderswijk in Den

 Haag,die veel ophef veroorzaakte.     

 

 Er werd met jihadvlaggen gezwaaid en er

 werden antisemitische leuzen geroepen.

 Burgemeester Van Aartsen kreeg veel   

 kritiek omdat de politie niet ingreep.

 S. was een prominent lid van de met

 elkaar verweven groepen Straat Dawah en

 Behind Bars,volgens de AIVD een van de

 succesvolste jihadistische bewegingen.

augustus 14, 2014

Apartheid en demonstratievrijheid

ISIS komt ook langsAls vanavond Jozias van Aartsen de demonstratie van 20 september aanstaande gaat verhinderen, begrijp ik dat ten volle. En om geheel andere redenen, ben ik het met hem eens. Het is niet onwaarschijnlijk dat die redenen ook het werkelijke argument vormen die demonstratie te verhinderen.

Ook al zijn er sterke aanwijzingen dat die demonstratie vanuit de demonstranten zelf vreedzaam zal zijn, zal het effect ervan alles behalve vreedzaam zijn.

Nu kosten ongeregeldheden wegens de politiële inzet en de materiële schade die er uit voortvloeit de samenleving veel geld. Dat op zich is al een reden die te voorkomen waar dat redelijkerwijs mogelijk is.

Maar het gaat hier om een vreedzame demonstratie die om redenen van dreiging die er van ISIS-adapten uitgaat verhinderd gaat worden. Nu ben ik zelf geen liefhebber van demonstreren omdat het gevecht om het bezit van de straat nooit veel goeds opgeleverd heeft. Maar het gaat hier en nu om iets meer dan om de macht op straat. Het gaat om de vrijheid die wegens de dreiging van ISIS-adepten beknot wordt.

Jozias van Aartsen beseft dat niet alleen, maar weet ook dat wanneer op 20 september die demonstratie doorgang zou vinden het risico levensgroot is dat er zich tonelen gaan afspelen die in andere delen van Nederland de ogen bruusk zullen openen. Er zal mee aangetoond worden dat de straat al ingenomen is en dat dit de reden is de vrijheid van demonstratie eenzijdig te beknotten.

Als er brede stromen boze moslims met vlaggen van vreemde naties, ISIS en hakenkruisen door overwegend blanke buurten gaan, staan er langs de kant geen boze Joden of islamcritici met stenen te smijten. Een vreedzame demonstratie door een overwegend islamitische wijk is daarentegen wegens de dreiging van de zijde van ISIS-adepten een reden die te verhinderen.

De ISIS-adepten die in de Schilderswijk illegaal de legitieme demonstratie van ISIS-tegenstanders aan banden wisten te leggen, hebben hier hun overwinning op de vrijheid van meningsuiting behaald.

Het valt bovendien niet uit te sluiten dat extreemlinkse krachten likkebaardend (in die kringen is het dragen van een baard immers al net zo vanzelfsprekend als onder ISIS-adepten) naar een concordaat tegen het vermeende racisme smachtend, de Haagse jihadisten een handje komen helpen. Vreemde pacten hebben in de historie wel vaker tot verwondering geleid, zo herinneren ons nog van het Molotov-Ribbentroppact.

Met de beperking van het demonstratierecht kan Jozias van Aartsen dan wel proberen te verhinderen dat er zaken aan het licht komen die nog niet bij alle Nederlanders bekend zijn, maar daarmee komt tegelijk ook iets anders aan het licht. Namelijk, dat er kennelijk een apartheid ontstaan is over wie wel en niet mag demonstreren voor de lieve vrijheid.

Je kunt zoiets wel opschrijven in een column, maar bewijs maar eens dat het is zoals het is. Dus hier ongeveer ligt de werkelijke reden van Jozias van Aartsen de demonstratie van 20 september te verhinderen. Namelijk, het ontnuchterende feit dat de straat reeds opgeëist is.

Tenzij hij tot het inzicht komt dat niet moslims in Den Haag de dienst uitmaken maar Den Haag voor alle Hagenaars is en dus tot het besluit komt ondanks de dreiging van de aanstaande moordenaars van Syrië en Irak, het demonstratierecht ook hier toe te passen.

Misschien zouden de redelijke moslims, die toch graag beweren dat ze niet radiaal zijn, hier ook een duit in het zakje kunnen doen door bij de burgemeester er op aan te dringen dat het demonstratierecht voor iedereen geldt.

Maar de kans dat moslims zelf het bewijs zullen leveren dat ze zo gematigd zijn als ze zelf graag beweren te zijn, zal hier hoogstwaarschijnlijk achterwege blijven.

Dus…

augustus 2, 2014

De quenelle van de Volkskrant

Hakenrkuis en HitlerMijn goede vriend Joop C. Schilperoord herinnert mij aan een artikel in de Volkskrant van Dominique Moïsi en dat om een kritische reactie smeekt. Deze zinsnede bijvoorbeeld: Franse nazaten van Oost-Europese Joden hebben het continent dat ze nog steeds associëren met de Holocaust nog niet volledig geaccepteerd, terwijl de Joden uit de Maghreb ernaar neigen er aanstoot aan te nemen dat ze zelfs in Frankrijk omringd blijven door ‘Arabieren’. Een aanzienlijk deel van de Joodse gemeenschap in Zuid-Frankrijk stemt zelfs voor het Front National.

Wat Moïsi precies bedoelt met een aanzienlijk deel wordt niet uit de doeken gedaan, maar wat in zijn voor progressieven zo typisch idioom verduidelijkt wordt, is dat aan door negatieve ervaringen ontstane ressentimenten geen uiting gegeven mag worden. Oftewel, van een slachtoffer van criminaliteit wordt het recht op het van nature aanwezige verdedigingsmechanisme ontkend, maar daarentegen het toekeren van de andere wang verwacht.

Dat in Nederland talloze autochtonen hun koffers pakten nadat ze ontdekten dat niet de nieuwkomers maar zij dienden te assimileren, is voor de Pechtolds in Europa van geen enkele ethische waarde. In werkelijkheid worden zijzelf er nimmer mee geconfronteerd want ze weten zichzelf altijd te behoeden voor wonen tussen allochtonen. Het progessieve idioom geldt dan ook niet voor henzelf, maar voor degenen die zich geslachtofferd weten en hun koffers pakken of graag zouden willen pakken, maar er de mogelijkheid niet toe hebben.

Daarom moet hier nog maar eens in herinnering geroepen worden dat de Joden uit Noord-Afrika en het Midden-Oosten allesbehalve aangename ervaringen delen over leven in het Arabisch/Islamitische biotoop. Het progressieve idioom mag het dan graag over Al-Nakba hebben, maar er heeft een ongeveer even grote vlucht van Joden uit het Arabisch/Islamitische biotoop plaatsgevonden, maar die wordt in de wereld van de progressief het liefst verzwegen.

Het is geen onbekend gegeven dat Israëlische Joden met een vluchtverleden uit het Arabisch/Islamitische biotoop tot de meest geduchte verdedigers van de staat Israël gerekend mogen worden. De Joden met dezelfde vluchtervaring die buiten Israël wonen, staan ook niet te dansen van vreugde als ze genoodzaakt zijn tussen “Arabieren” te leven. Dat zou gezien het progressieve overwicht in de nationale politiek van de Europese naties een van de regen in de drup zijn.

De sterk herlevende Jodenhaat in Europa is voor een belangrijk deel op het conto van deze progressieven te schrijven. Toen het nog vrijwel uitsluitend uit de pen en het activisme van neonazi’s kwam, hadden de progressieven er wel antwoord op. Toen de Hitlergroet de quenelle werd, gingen de progessieven in een reflex beweren dat de daders zelf slachtoffer van racisme waren en het hen dus niet aangerekend kon worden.

Vraag aan de uit de geallochtoniseerde wijken gevluchte autochtonen of ze nog eens terug willen in hun oude wijk, en ze zullen je voor gek verklaren. En in plaats van op Pechtold te stemmen zetten ze de rode stip bij Wilders neer, want opnieuw omringd worden door een categorie nieuwkomers die van de ander assimilatie eist, zullen ze als het even kan met democratische middelen voorkomen. Waarbij dan nog vermeld moet worden dat de progressieven deze democratische middelen het liefst via de rechter monddood zouden willen maken, zo herinneren we ons nog van het voor de rechter slepen van Wilders.

Dat er Franse Joden zijn die liever niet tussen “Arabieren” wonen, is echter als een oneerlijke stelling weg te wuiven. Want hoe graag dulden Arabieren in hun woonomgeving Joden. Of christenen. Of homo’s. Of ongelovigen. Of autochtonen. Als Arabieren onderling al in staat zijn in Syrië in enkele jaren tijd 200.000 medeburgers over de kling te jagen, waarom zou je je dan als niet-Arabier omringd willen weten door Arabieren?

Waarom zou je als je het gevoel hebt dat er een partij is die tracht te voorkomen dat die vraag nog nijpender zou worden, niet op die partij stemmen? Maar misschien moet de meest voor de hand liggende vraag zijn, waarom wonen zo weinig progressieven zelf tussen de “Arabieren”.

Je zou hier kunnen denken aan de chaise longue van de psychiater om voor dit fenomeen een diepere verklaring te krijgen, maar verwacht er geen mirakel van, want zoals we weten heeft het Pechtold zetelwinst opgeleverd van burgers te eisen dat ze vreemde luchtjes op hun portiek moesten accepteren, waar hij er zelf zijn neusgaten voor dichtknijpt. Progessieven zou je dus met hun neus in deze spreuk moeten duwen:  Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook aan een ander niet.

Ware het niet dat ze zulke moeilijke momenten altijd handig weten te omzeilen. Maar wanhoop niet, ook progessieven krijgen hun welverdiende beurt in het door hen zo bejubelde multiculturalisme.

De boemerang waar Jaap Hamburger het over heeft om de Jodenhaat te rechtvaardigen, komt uiteindelijk in de nek van de progressief terecht. We hoeven er alleen maar op te wachten tot de mens uit Noord-Afrika en het Midden-Oosten zo de overhand gekregen heeft dat die zijn eigen hand overspeelt en ook zijn verdedigers bij de keel grijpt.

Het heeft Ahmed Aboutaleb echter niet kunnen verhinderen Jozias van Aartsen bij te staan in diens collaboratie met de Jodenhaters uit Noord-Afrika en het Midden-Oosten.

 

 

 

 

 

juli 27, 2014

Den Haag, het vuil, de stad en de dood

Den HaagIn de Haagse schilderswijk vond afgelopen donderdagavond en voor wat de stad betreft in successie een antisemitisch joelfeest plaats waarbij de politie ook deze keer toekeek en zelfs passief bleef toen de vrije nieuwsgaarders bedreigd werden. Waarschijnlijk ter lering ende vermaak en in opdracht van burgemeester Jozias van Aartsen, hielden ze hun handen in de zakken gestoken. Toch is dit incident niet vreemd aan Den Haag.

Den Haag kwam de twijfelachtige eer toe als eerste naoorlogse stad een burgemeester aan het stadsroer te hebben die een onderduikende Joodse familie in levensgevaar bracht en die dien ten gevolge daarvan omgebracht werd. Niettemin kon Frans Schokking van november 1949 tot juli 1956 burgemeester van de stad blijven en daarna zijn carrière vrolijk voortzetten. Niet zo vreemd omdat degene die de taak opgelegd kreeg oorlogsdelinquenten op te sporen met zijn Bureau Nationale Veiligheid  zelf niet zuiver op de graat was; hij was tijdens de bezettingsjaren een van de drie oprichters van de fascistische Nederlandse Unie, die de Nieuwe Orde erkende.

Den Haag was bovendien één van de steden waar de zuivering van de foute politie niet voltooid kon worden.  In die stad kregen burgers slechts drie dagen de tijd de collaborerende en/of Jodenjagende agenten bij de korpsleiding aan te geven. Wat in de chaos van de bevrijding en het navrante feit dat alle overlevenden van de Holocaust nog niet terug uit internering waren, en de minder gelukkigen helemaal nooit aangifte konden doen, dus ondoenlijk was. Drie dagen de tijd krijgen om aangifte te doen van wat zich over vijf bezettingsjaren afgespeeld heeft, was er dan ook de oorzaak van dat een onbehoorlijk aantal foute politiebeambten, waaronder ook de zogenoemde Schalkhaarders na de oorlog gewoon weer aan de slag kon.

Binnen het politieapparaat was dus nog aanzienlijk grofvuil actief. Of dát echter de reden was dat aangifte doen van grove uitingen van antisemitisme geen kans maakte, weet ik niet. Maar persoonlijk was ik getuige van verscheidene schrijnende gevallen in de beginjaren vijftig tot en met de jaren zeventig van antisemitisme, die om wonderlijke redenen uit de politiedossiers verdwenen dan wel niet vervolgd werden, dan wel heel er gemakkelijk in het bakje sepots terechtkwamen.

In de straat waar ik in de jaren vijftig en zestig woonde waren enkele families actief met het plegen van antisemitische uitingen. Van het stereotiepe “rotjood” tot en met het “ze hebben je vergeten te vergassen” van volwassenen tegen nota bene een kind, leidde ruim tien jaar na de Tweede Wereldoorlog niet tot vervolging.

Een duo rechercheurs, kwam ons ter ore via een toevallige getuige van dit voorval, had bij een van de beklaagde families zelfs gezegd Dat de joden altijd wat hebben. Het tegen een kind roepen dat ze het hebben vergeten te vergassen, werd dus niet vervolgd. In die straat bleek een der aanstichters van het antisemitisme nieuwe bewoner te zijn. Met name de heer K. vond er genoegen in voor het venster met de vinger haakneusbewegingen te maken, antisemitische zinnetjes te roepen en zijn buurtgenoten te vergiftigen.

Het was dan ook wrang toen ondergetekende op dertienjarige leeftijd op het politiebureau geroepen werd wegens het beledigen van een nette medeburger, die o arrogantie ten top, het niet pikte dat zijn antisemitisme beantwoord werd. De vraag, waarom de plegers van het antisemitisme niet ten burelen geroepen werden, bleef dan ook zonder antwoord in de vieze lucht van Den Haag hangen.

Dat de heer K. zelf kort daarop toch nog de landelijke pers zou halen was niet vanwege zijn antisemitisme, maar omdat hij zijn werkgever voor grote bedragen bestolen had en op de vlucht richting DDR opeens bedacht dat hij als ex-priester en ex-SS’er het in dat land waarschijnlijk zeer moeilijk zou krijgen, en dus toch maar uit de trein stapte. Waarom een oud-SS’er die na de oorlog in recidive ging met zijn antisemitisme geen haarbreed in de weg gelegd werd, is voor mij tot op heden raadselachtig. Maar legpuzzels voltooi je pas als er nog maar enkele stukjes liggen.

Ruim 10 jaar later zou zich een ander vreemd feit voordoen. Mijn vader bezat de eigenaardige vaardigheid gezichten uit een dramatisch verleden nooit meer te vergeten. En dat bleek wederzijds want de gewezen SD’er en willige medewerker van de bezetter Van L., die in het Durgangslager Westerbork behulpzaam was passagiers richting Auschwitz en Sobibor te krijgen, herkende mijn vader ook. En dat werd in de vroege jaren zeventig het begin van een reeks intimidaties door Van L. Met zijn Duitse herder en een paar alte Kameraden riep hij al provocerend bij mijn vader herinneringen op aan de tijd dat mijn familie in dat kamp handenwringend en tandenknarsend op de laatste reis wachtte.

Over Van L. wist mijn vader dat hij betrokken geweest zou zijn bij fusillades en mishandelingen, maar of hij er ooit voor veroordeeld was, kon mijn vader niet achterhalen. Noch bij het toenmalige Rijksinstituut voor Oorlogsdocumentatie, noch bij dr. Loe de Jong, noch bij Lodewijk de Beaufort die vanwege het feit dat journalisten in die dagen wél oorlogsmisdadigers konden vinden waar justitie op de handen bleef zitten, in allerijl aangesteld werd om haast te maken met de zoektocht naar deze gruwels van de Tweede Wereldoorlog.

Veroordeeld voor zijn wandaden in bezettingstijd of niet, voor de mishandeling van mijn vader en de antisemitische tirade op die avond in de jaren zeventig werd Van L. zeker niet veroordeeld, want de aangifte bleek om een raadselachtige reden terzijde gelegd te zijn. Het leerde in ieder geval dat je in Den Haag en zoveel jaar na de Tweede Wereldoorlog maar beter geen aangifte van antisemitisme kon doen, tenzij je de kwelling voor jezelf nog groter wilde maken. Van de ongeveer vijftig gevallen waarmee ik vanaf mijn kindsjaren zelf geconfronteerd geweest ben, heb ik dan ook nimmer aangifte gedaan.

Na 1945 en een nie wieder was de eerste stad waar, in tegenstelling tot wat sommigen denken niet het Amsterdam van Job Cohen, maar het Den Haag van de toenmalige burgemeester Wim Deetman dat een Jood buiten de stadspoorten liet jagen.  Deetman liet toe dat keppeldrager Marc Kalmann dertien jaar geleden door de prille voorgangers van ISIS, de stad uitgejaagd werd. En nadat gedaan werd alsof de man alles maar dan ook alles uit zijn duim gezogen had, viel de gehele Nederland pers erover om er een gevalletje Croiset van te maken. Tot een Marokkaanse welzijnswerker toegaf van zeker één zo’n geweldsincident tegen Kalmann getuige te zijn geweest. Maar dat pas nadat Kalmann uit Nederland vertrokken was.

Nu kwamen in die dagen wel vaker zaakjes aan het licht die om allochtonen (maar lees moslims) niet te stigmatiseren verduisterd werden. Dat in Den Haag moslims een tweede antisemitisch joelfeest konden houden, valt daarom op te vatten als symptomatisch verschijnsel in een lange reeks.

Dat deze keer Jozias van Aartsen een vuile rol speelt en zich liever niet bezighoudt met de dreiging die van het moslimextremisme uitgaat, maar zich daarentegen graag ontfermt over kleine overtredingen zoals een kapot achterlicht, was al duidelijk.

Hoewel hij steen en been klaagde over zijn te kleine politiële bemanning in de strijd tegen de criminaliteit, werd die in de vroege duisternis in de winter wel ingezet voor achterlichtrazzia’s, maar kwam de politie handen te kort de criminaliteit aan te pakken. En dat terwijl het toenmalige kabinet toch plechtig beloofd had de politie nog slechts voor de echte zaken in te zetten, bleef de burgemeester erin volharden fietsers die nog wél bereid waren naar hun werk te fietsen rond 7.00 uur in een ijskoude winterse oostenwind van de fiets te trekken.

In de Schilderswijk en andere wijken waar de mens op dat moment nog op één oor lag of de eerste plannen smeedde voor een toekomstige ISIS, of doodsbedreigingen aan het adres van Wilders zat te typen, was echter geen politieagent te bekennen.

Er werd in Den Haag na eerst door boze Turken gekraakt te zijn, een historische synagoge tot moskee omgebouwd. En dat kon makkelijk, want de Joden van de Wagenstraat en omgeving waren tijdens de bezettingsjaren al omgebracht met hulp van de gemeente Den Haag en de plaatselijke politie. Waarom de Turken wel een synagoge maar geen kerk kraakten, want daar waren de bezoeken ook sterk afgenomen, heeft destijds niet tot nadenken uitgelokt, maar blijkt nu toch in een heel ander perspectief te plaatsen.

Maar er was meer. Na iedere ramadan slenterde een lange stoet boze moslims van de Amerikaanse naar de Israëlische ambassade om daar voor het eerst in Nederland openlijk, maar dan wel in een exotische taal, antisemitische teksten te vervoeren. Dat het uiteindelijk uit kwam, was meer toeval dan wijsheid.

Dat het eerste kunstwerk in Nederland dat de boze baarden niet beviel en dus weggehaald diende te worden toevallig in de Openbare Bibliotheek van Den Haag hing, was misschien toch niet zo toevallig. Toen vond men het nog begrijpelijk dat lange tenen zwaarder wogen dan het recht op kunstuiting. Al was dat wel even anders toen Joden zich door het toneelstuk Het vuil, de stad en de dood van de enge Duitser Rainer Werner Fassbinder met antisemitische stereotiepen beschimpt voelden, en gans links Nederland voor de uitvoering was. Het toneelstuk kwam dus uiteindelijk toch op de planken, de opera Aisha dus niet, want Joden kwetsen kon, moslims niet, volgens de vertederende hersenkronkels van de linkse mens.

Enkele jaren geleden kreeg ik een alarmerend bericht binnen. Een oudere vrouw en haar zoon – haar moeder kon zich aan een zeker lot in Auschwitz onttrekken omdat ze tijdens de bezettingsjaren in een Haagse kerk kon onderduiken – was een der slachtoffers van de Haagse cultuur van ander volk eerst en raakte in een volledig geestelijk isolement in haar ooit aangenaam opgezette woonwijk.

In plaats van een regiment agenten neer te zetten om de zaak daar eens goed in de smiezen te houden, tekende op 5 maart 2010 burgemeester Jozias van Aartsen  EEN MACHTINGING TOT BINNENTREDING IN EEN WONING om de keukengeiser van anderhalf jaar oud van deze vrouw te laten inspecteren door de mannen in de lange lederen jassen. Want wegens haar geklaag moesten niet de veroorzakers van de klachten maar werd de klaagster de mond gesnoerd.

Niet veel later kregen niet de illegale en lastgevende bewoners van de wijk een verzoek tot verwijdering, maar juist zij en haar zoon een welwillend aanbod te verhuizen. Een geluk bij een ongeluk, want ze woont nu in volle tevredenheid in een kleine gemeente waar buren elkaars taal spreken en vriendelijk voor elkaar zijn.

Bij een kleine toetsing door ondergetekende bleken achter de autochtone namen van de telefoonnummers ter plaatse geen legale autochtonen maar illegale vreemdelingen te schuilen die geen duimbreed in de weg gelegd werden. Maar Jozias van Aartsen had nu eenmaal zo zijn voorkeuren.

Toen in de door de massa-immigratie volgestouwde wijken de criminaliteit en het geweld minarethoog stegen, bedachten zalvende theedrinkers het plan der buurtvaders. Dat plan kreeg zelfs de Hein Roethof-prijs toegekend. Maar in de dagen dat in verscheidene probleemwijken van het land buurtvaders tot diep in de nacht over straat slopen, liet ik er al geen misverstand over bestaan dat een parapolitiële organisatie van moslims in wijken waar toen nog een gemengde bevolking woonde een voorbode zou worden van erger.

Dat sedert de stichting van het leger van buurtvaders de criminaliteit niet afnam, het geweld juist toenam, en moslims zelfs zodanig doorschoten in de radicalisering dat die zoals uit afgelopen weken bleek ongehinderd door de nette medemoslims en buurtvaders, antisemitische joelfeesten konden houden en Jozias van Aartsen er een goedgekeurd op kon stempelen, zal echter niet alleen Joden de rillingen over de rug bezorgen. Die vormen, zoals ik hier onlangs nog schreef slechts de kanarie in de kolenmijn.

Het was Bob Smalhout die op 22 november 2003 in de Telegraaf, in een tijd toen dat nog volstrekt niet door de beugel kon, het Hamas, Hamas Joden aan het gas (zo lang is dat dus al aan de gang!) door moslims, met de straatschenders van de SA tijdens het Duitse interbellum vergeleek.

Vrijwel de gehele linkse tearoom duikelde moraliserend over hem heen. Toen ongeveer was het nog mogelijk een keerpunt in te lassen om erger te voorkomen. Maar het legertje van stads- en landsbestuurders koos voor pappen en nathouden. Terwijl de politie toekeek en Pechold uitriep dat bij antisemitische spreekkoren niet aan het ergste gedacht moest worden, ging het van kwaad tot erger en schreeuwen met regelmaat stromen moslims nu hun haat uit.

Met de geest uit de fles, weet je dat je die niet meer door de slanke flessenhals teruggeduwd krijgt. Een dorpsgek die niet eens in staat was zijn simpele rechtenstudie te voltooien mocht dan Wilders wegens diens standpunt over de toetreding van Turkije tot de EU uit de VVD geflikkerd hebben, nu de VVD zelf een vent in dienst heeft die het antisemitisme accepteert, wordt het voor die partij moreel heel erg problematisch.

Want Jozias van Aartsen die toestond vanaf daken van gewone woonhuizen luidsprekers à la Hitler in zijn beste dagen maar dan op zijn Arabisch over het Haagse volk te laten schallen, die uitsprak dat hij de teruggekeerde ISIS-moordenaars met rust zou laten en nu tot twee keer toe in Den Haag antisemitische joelfeesten toegelaten heeft, is wel een prominent lid van die VVD.

De stad waar ondergetekende zich niet meer veilig voelde en dus verliet staat nu nummer 1 als jihadcity te boek. Ik heb het allemaal zien opkomen en voel me opgelucht dat ik er niet meer woon.

Maar Jozias van Aartsen zit er nog steeds.

juli 25, 2014

Geen antisemitisme in Den Haag?

ISIS komt ook langsGeenStijl: Terwijl Haagse partijen én landelijke partijen stapels raads- en Kamervragen indienen om te vragen: “WTF is deze, Jozias?”, heeft het OM een de-escalerend persberichtje de wereld ingeslingerd. In het opvallend onvolledige bericht wordt verklaard dat ze te zijner tijd wel een keer naar de video van de demonstratie zullen kijken die de politie zelf maakte. Verder klopt er geen hout van: er waren geen ’40 tot 50′ demonstranten, het waren er meer dan 100. Agenten hoorden volgens het bericht geen ‘grensoverschrijdende leuzen’, maar waarom hoorden zo veel getuigen, waaronder A. Nanninga, Frank Verhoef en Bart Schut, die leuzen dan wél?”

Lees hier verder op GeenStijl dat er echt geen antisemitisme in Den Haag was.

En de NOS, die er kennelijk anders over dacht.

 

juni 18, 2014

Wie ruimt de rotzooi van Frans Timmermans en Jozias van Aartsen op?

Geert-Wilders-anti-islam-stickerAls uitgeverijen van wetenschappelijke werken dan nog niet gelijkgeschakeld zijn aan de nieuwe orde, zullen in een ooit historici zich over deze tijd buigen, zoals zij dat ook deden over de tijd waarin het fascisme en nationaalsocialisme opkwamen. In de laatst genoemde literatuur heb ik inmiddels bijna een halve eeuw leeservaring opgedaan en moeten concluderen dat het fascisme en nationaalsocialisme zonder al te veel tegenstand konden groeien. Analoog aan die tijd zie je zonder al te veel tegenstand de invloed van de islam groeien. Mochten de historische werken die over deze tijd het licht doen schijnen ooit geschreven worden, dan zullen Frans Timmermans en Jozias van Aartsen daar zeker niet in ontbreken als nuttige of onnuttige idioten die de islam ter wille waren.

Frans Timmermans, die in Riyad nog bezig is de rotzooi van Wilders op te ruimen, maar even laten voor wat hij is. Deze keer over de Haagse burgemeester en top-VVD’er Jozias van Aartsen, die de eer toekomt veroorzaker te zijn van de PVV. Als fractieleider van de VVD in de Tweede Kamer bedacht hij de buitengewoon zonderlinge partijdoctrine het VVD’ers te verbieden tegen toetreding van Turkije tot de EU te zijn. Het werd de schop onder het zitvlak van Geert Wilders en de oprichting van de PVV lag in het verschiet. Het vermogen tot politiek vooruitkijken bij Jozias van Aartsen ging kennelijk niet verder dan de alsmaar rammelende hete aardappel in zijn strot, want inmiddels zijn er nog maar weinigen die erover peinzen Turkije EU-lid te maken, naast dat de PVV de VVD in de schaduw gezet heeft.

Dat Jozias van Aartsen met op zijn rug de ambassadeur van Saoedi-Arabië meekijkend om Nederland te kunnen boycotten, de ISIS-demonstratie van aanstaande vrijdag niet wil verbieden, past dan ook geheel in die legpuzzel met het portret van de burgemeester.

De smoes dat er geen juridische middelen zijn de demonstratie, die zeer waarschijnlijk nog meer enthousiasme voor ISIS zal opwekken, te verbieden, is slechts gelul in de ruimte. Als hij op een Haags station een tiener die kennelijk een verkeerde beweging maakt, dood kan laten schieten, moet het ook mogelijk zijn een paar andere ventjes, die het plan hebben met zwarte vlaggen te vendelen, die uit handen te grissen. Achteraf kunnen die ventjes dan altijd nog naar een D66-rechter stappen om verhaal te halen.

Dat Jozias van Aartsen inmiddels een behoorlijke recidive opgebouwd heeft in het op fluweel zetten van de islam zodat die kon uitgroeien tot de draak die die nu is, kan ook blijken uit de weigering de luidsprekers met brallend Arabisch van de daken van gewone woonhuizen te verwijderen. Ook toen riep hij dat hij geen rechtsmiddelen had, maar wandelen de mannen in de lange lederen jassen wel met een duimstok langs Haagse terrassen om te beoordelen of die niet een centimetertje uitsteken. In mijn Haagse tijd hield de politie zelfs razzia’s om terrassen op tijd te ontruimen en fietsers in hun barre tocht richting werk op te houden om ze geld uit de zak te struikroven.

Dat Jozias van Aartsen onder het waakzame oog van de ambassadeur van Saoedi-Arabië riep dat hij de uit Syrië teruggekeerde jihadstrijders met rust zou laten, maar daarentegen wel dwingende redenen zag Wilders uit de fractie te trappen, maakt van deze burgemeester in vredestijd een burgemeester in oorlogstijd. Een burgemeester die prominent genoemd zal worden als de vraag gesteld wordt, hoe het in godsnaam toch zo ver heeft kunnen komen.

Nou, simpelweg, omdat hij het Comité van Waakzaamheid dat in alle vroegte al naar de islam wees als veroorzaker van onheil, de wijsvinger afhakte en vervolgens aan de high tea met de pink omhoog met de islam ging.

Mochten lezers denken dat het allemaal in Amsterdam begonnen is, nee echt niet. Het eerste keppeltje dat door moslims belaagd werd, werd in Den Haag gedragen. De eerste kunst die op aandrang van boze baarden gecensureerd werd, moest uit de Haagse Openbare Bibliotheek verwijderd worden. Het Hamas, Hamas, Joden aan het gas klonk al voor de Israëlische ambassade nog voordat het door Amsterdam een spoor trok. En voor wie het zich niet meer herinnert, het was Jaap de Hoop Scheffer die als toenmalig Tweede Kamerlid voor het CDA, erop wees dat de jaarlijkse spookbrigade die na het einde van de ramadan in Den Haag met enorme portretten van de ayatollah een zwarte mars van de Amerikaanse naar de Israëlische ambassade trok, dat met vreemdtalige antisemitische teksten in de vaandels deed. En laat het eerste ISIS-geschreeuw ook in Den Haag begonnen zijn.

In dat Den Haag dus begon de victorie van ISIS, met de aansluitende vraag, wie ruimt de rotzooi van Frans Timmermans en Jozias van Aartsen op.

januari 15, 2014

Jozias van Aartsen gaf een criminele bende een jaartje carte blanche

Jozias deelt wit uitDen Haag, dat weldra een PVV-overmacht in de gemeenteraad wacht, liet een jaar lang een horde overwegend allochtone criminelen zijn gangetje op het criminele pad gaan om, zoals de politie zelf beweert, genoeg bewijzen te verzamelen om er een zaak tegen te beginnen. Dat wil letterlijk zeggen, dat gedurende dat jaar burgers, en onder toeziend oog van de politie, zwaar risico liepen slachtoffer van een misdrijf te worden omdat de politie zo graag een succesje wilde oogsten. En omdat er niet altijd mankracht genoeg was om alle delicten te volgen, viel daarvan natuurlijk ook een aantal buiten de waarneming van de politie.

Het is zeker niet onwaarschijnlijk dat daarbij ook sprake kon zijn van levensbedreigende situaties, zoals bij geweldpleging of zelfverdedigingacties. En omdat de politie niet over een goedwerkende glazen bol beschikt, kon die dat ook niet voorzien, maar op voorhand evenmin uitsluiten.

Anders gezegd, de politie heeft na risico-overweging besloten deze criminele bende een jaar lang op de Haagse bevolking in te zetten zonder pogingen te doen de misdrijven te verhinderen. Het verzamelen van bewijsmateriaal was belangrijker dan het beschermen van de slachtoffers of het voorkomen van het maken van slachtoffers.

Nu zijn de ingezetenen van het Koninkrijk der Nederlanden wettelijk verplicht bij kennis van ernstige misdrijven hiervan aangifte te doen. En omdat ook de politie en de burgemeester Jozias van Aartsen, tot deze ingezetenen gerekend mogen worden, zou hier wel eens sprake kunnen zijn van een ernstig vergrijp jegens de Haagse burgers.

De criminelen hebben een jaar lang vrijelijk en onder het beschermende oog van de politie en de burgemeester kunnen toeslaan. Ze hebben onder dezelfde aanlokkelijke staat van politiële instemming kunnen profiteren van de revenuen van hun misdrijven.

Gedurende dat jaar werden burgers blootgesteld aan risico’s waar de staat ze juist tegen in bescherming diende te nemen. In die periode werden aangiften tegen deze bende terzijde geschoven om een “hoger doel” te dienen.

Het schamele “hoger doel” is dat er slechts 11 aangehouden werden, maar het gros de weg naar de top kan voortzetten. Dat zouden slechts meelopers zijn. Van de 77 bendeleden lopen er nu 66 nieuwe plannen te smeden. Een getal dat meteen bepaalde associaties oproept.

Nee, namen noemen we niet.

december 29, 2013

Nieuwjaarsduik of pootjebaden in bloed?

Eed van trouw aan het Vierde RijkWe kunnen er niet langer omheen, ook in linkse kringen begint men het heel langzaam Spaans benauwd te krijgen over de heen- en weerreizende jihadstrijders die na gedane arbeid een toenemende bedreigingfactor voor de Nederlandse veiligheid vormen. Zo tegen de tijd dat in het Haagse Scheveningen sportievelingen hun traditionele Nieuwjaarsduik voorbereiden, werden in Den Haag in de openlucht van de Oranjestraat en de Parkstraat samenscholingen georganiseerd door aanhangers van Al Qaida, die een eed van trouw zworen op deze moorddadige organisatie. Er werd daarbij onder meer: Vanuit het hart van het Westen in Holland aan onze Sheikh Abu Bakr. Wij offeren onze zielen, zonen en geld voor u, geschreeuwd. Een letterlijke oproep tot pootjebaden in bloed.

Haaks op de politieke zwijgzaamheid (op de PVV na) over dit voorval, verscheen vandaag in het linkse en het altijd van de islam smullende dagblad Trouw, een bezorgd artikel van de hand van Mohamed Ajouaou, universitair docent Islam van de Vrije Universiteit. Bij hem zijn kennelijk de ogen wel opengegaan.

Eerder bleek dat Haagse moslimouders zich grote zorgen maken over het ronselen van hun kinderen voor de “heilige” oorlog in Syrië, en daarbij kritiek hadden op de gezaghebbende instanties die geen poot uitsteken. De burgemeester Jozias van Aartsen haastte zich zelfs te melden dat hij de terugkerende jihadstrijders geen duimbreed in de weg zou leggen. Dus deze ouders mogen ook niet hopen op een ontmoedigingsbeleid van de zijde van de plaatselijke autoriteiten.

Dat naast rechts, moslimouders en enkele gezaghebbende moslims, links zich nu ook een piepklein beetje bezorgd begint te maken over de heen- en weerreizende jihadstrijders hoeft niemand te verwonderen. Als een teruggekeerde jihadstrijder het in zijn hoofd zou halen het in Syrië geleerde ook een Nederland te praktiseren, zal de electorale aanhang van islamofiele partijen als een oud-Hollandse fietsband leeglopen. En naarmate meer jihadstrijders vertrekken en levend terugkeren neemt de kans daarop toe. Ieder verstandig mens ter linkerzijde snapt dat een aanslag door een uit Syrië teruggekeerde jihadstrijder werkt als een electorale turbofietspomp voor Wilders.

De komende tijd kun je van linkerzijde een toenemende aandacht voor dit probleem verwachten. Zoals je nu ook langzamerhand ziet dat in die kringen Recep Tayyip Erdoğan de rug toegekeerd wordt, beginnen de handen over het drukke jihadverkeer behoorlijk klam te worden. De Belgen hadden dit al veel eerder door en zijn al een tijdje bezig stevige maatregelen te treffen; niet dat het de geschatte 150 Belgische jihadstrijders verhinderd heeft naar Syrië af te reizen.

Ondertussen ligt het politieke establishment, inclusief de Haagse burgemeester, nog in kerstreces, in plaats van beleid te maken op het groeiende probleem van de heen- en weerreizende jihadstrijders.

Juist nu door nog te vertrekken jihadstrijders in de Haagse openlucht een belofte van trouw aan hun Vierde Rijk afgelegd werd, lijken er toenemende redenen te zijn voor de verandering nu eens wel krachtdadig op te treden.

Dat Haagse burgers in hun straat geconfronteerd worden met beelden van tot moord en doodslag oproepende medeburgers, moet voor mensen die aan de niet foute kant de Tweede Wereldoorlog meegemaakt hebben, wrange herinneringen oproepen. Maar kennelijk is de acceptatie van dit soort taferelen weer terug naar het niveau van de bezettingstijd, toen door de burgermeesters in oorlogstijd alles geaccepteerd werd, tot en met marsen van geüniformeerde bendes,  en het uit hun huizen slepen van de door het Derde Rijk vervolgden. Op het Haagse Binnenhof stonden geüniformeerden SS-krijgers hun eed op de  Führer af te leggen alvorens ze aan hun “heilige” oorlog begonnen.

Sedert mei 1945 kwam er een eind aan de bezetting. De NSB werd verboden. Mein Kampf ging achter slot en grendel. De democratie werd weer heilig verklaard. De meelopers van het nationaalsocialisme werden gestraft. En heel lang was het nationaalsocialisme taboe. Het in vreemde krijgsdienst treden van Nederlanders was lange tijd, hoewel niet langer strafbaar, buiten de orde.

Maar nu ‘Nederlanders’ in de Haagse openlucht een belofte van trouw op het Vierde Rijk afleggen, zou bij het politieke establishment de luie kont moeten opveren om iets anders te ondernemen dan een jihad tegen het stickertje van Wilders.

Nou Pechtold, we wachten vol ongeduld op je grootse plannen.

december 28, 2013

Met Erdoğan in code rood het nieuwe jaar in

erdoganHet vreemde van het Turkse drama is dat het Nederlandse politieke en journalistieke links en midden nooit geïnteresseerd waren in de geheime agenda van de Turkse premier Recep Tayyip Erdoğan. Ooit verwoordde hij die in zijn inmiddels uitgekauwde slogan, die echter niet genoeg herhaald kan worden omdat die precies laat zien waar de leider van de Turkse natie op afkoerst: Minaretten zijn onze bajonetten, koepels onze helmen, moskeeën onze kazernes en gelovigen onze soldaten.

Het goedgelovige politieke en journalistieke links en midden staan nu stomverbaasd te doen over de situatie waarin Turkije beland is. Als hoeder en broeder van het moslimfundamentalisme in Turkije en de omringende islamitische contreien, heeft hij feitelijk precies gedaan waarvoor critici, waaronder ondergetekende, jarenlang gewaarschuwd hebben.

De politieke en journalistieke betweters die Erdoğan jarenlang in bescherming namen, blijken zeilers te zijn die ondanks code rood het IJsselmeer opkoersen. Het wordt namelijk reuze lastig na alle vriendelijke woorden de zichzelf ontmaskerende Erdoğan af te vallen. Hier en daar laten de eerste spijtoptanten al voorzichtig van zich horen.

Nog in het jaar 2004 was het Jozias van Aartsen die mede wegens het Turkije-standpunt van Geert Wilders, met de ongehoorzame politicus op rampkoers voer. Het ultimatum aan de recalcitrante Wilders leidde uiteindelijk tot diens uitreden uit de VVD en de geboorte van de PVV.

De zich liberaal noemende VVD’ers hadden blijkbaar meer op met Turkse fanatici dan met een rechtse liberaal, want ook de VVD bleef ondanks de toen toch al onrustbarende berichten over Erdoğans AKP, amechtig aan de onderhandelingstafel met Turkije hangen.

Dat het CDA een zusterpact met de AKP van Erdoğan sloot, was ongeveer van hetzelfde laken een djellaba. Terwijl vele duizenden Turken toen al de straat opgingen om op de gevaren van Erdoğans moslimfundamentalisme te wijzen, collaboreerden de christendemocraten met de organisator van dat moslimfundamentalisme. Het CDA moet toen al gefantaseerd hebben over een megagrote relifractie van christenen en moslims als bastion tegen het oprukkende secularisme.

Het politieke links en midden en het voltallige journaille moeten zich er de afgelopen jaren hogelijk over verwonderd hebben dat er zo veel Turken islamofoob zijn, want nergens kwamen zo talrijk demonstranten tegen de aanmatigende islam en voor het secularisme op de been als in het Turkije onder Erdoğan.

Dat onze gelovige vorstin nog even hulde kwam brengen aan de geloofsfanaticus Erdoğan, mag je ronduit een schoffering van het Turkse secularisme en de gevangen zittende kritische journalisten noemen.

Voor het omhelzen van autocraten en dictators heeft ons koningshuis nooit de hand omgedraaid, dus het bejubelen van Erdoğan, en tegelijk daarmee een morele trap uitdelen aan de Turken die het secularisme aanhangen, paste geheel in het plaatje van een feodaal en gelovig staatshoofd dat aan het volk Haegsche kak heeft.

De ironie van het epos Erdoğan is dat het politieke links en midden en het voltallige journaille nu met een probleem in de maag zitten, waar het de zogenaamde populisten voor in de ban deed. Ze moeten nu ophouden met het zalven van vriend Erdoğan en toegeven dat ze zich vergist hebben.

Dat had al eerder gekund, toen Erdoğan Europese politici met een Turks paspoort tot zich riep voor een intiem onderonsje zodat ze de Turkse belangen zouden dienen. Het had ook gekund toen Erdoğan zich bemoeide met de Nederlandse vrijzinnigheid op het gebied van de homoseksuele geaardheid. Of toen het bericht wereldkundig werd dat het land waarover Erdoğan de scepter zwaait, wereldrecordhouder is in het gevangenzetten van journalisten. Maar de strijd tegen de over Turkije kritische populisten verdiende voorrang boven de morele objectiviteit.

Nu maar zien hoeveel politieke en journalistieke schapen over de dam glibberen.