Posts tagged ‘kunstsubsidie’

januari 1, 2014

De slapeloze nachten van TINKEBELL

Op zwartBerg u voor de zich kunstenaar noemende filosofen, want ze bezorgen u slapeloze nachten. Zo ook de zelfbenoemde moraalfilosofe en non-artistieke rommelkunstenares TINKEBELL. Die ligt wakker van de ellende in Syrië en de massa weggegooid voedsel. De arme slachtoffers van Syrië bedenkt ze daarom op een warm en veilig bed in Nederland. Om te beginnen met z’n tienduizend tegelijk. Niet dat ze ooit gemopperd heeft over Nederlandse jihadisten die een retourtje Syrië aanschaffen om die slachtoffers daar te veroorzaken.

De burgeroorlog in Syrië is er een tussen de volgelingen van de religie van de Vrede. Het idee dat de trouwe lezers van het ‘menslievende’ werk Koran zich dan ook maar over de eigen slachtoffers moeten ontfermen, komt niet in het verwelkte brein van TINKEBELL tot wasdom. Zij maken de slachtoffers, wij moeten het opruimwerk verrichten.

De mogelijkheid dat onder die 10.000 gepardonneerden niet alleen slachtoffers maar ook daders zitten, komt in de maalstroom van gedachten bij de brave TINKEBELL niet voor. En of uit die 10.000 later niet ook een nieuwe lichting jihadstrijders tevoorschijn treedt, zal haar ook een in de asbak gesmeten worst wezen. Als haar geweten maar rein voelt en zij trouw haar subsidie kan opstrijken, zit de wereld weer prima in elkaar. Voor haar, wel te verstaan.

Toen zij en haar medelinkse gewetenworstelaars eindelijk de kans kregen hun slapeloze nachten in concrete daden om te zetten, bleken ze massaal bij de bedelactie Help slachtoffers Syrië hun beurs gesloten te houden.

Het sterkt het beeld dat de linkse gewetenworstelaars graag anderen tot menslievendheid dwingen, maar denken dat ze er zelf met een grote bek van af zijn.

In de krant waar TINKEBELL haar geweten sust werd nog dit jaar zwaar geklaagd over het weinige geld dat er voor de slachtoffers van de Syrische burgeroorlog opgehaald werd. Ik schreef er toen over:

Het “geringe” bedrag dat de actie ‘Help slachtoffers Syrië’ opleverde laat echter nog iets anders zien. Bij de laatste verkiezingen stemden 4.300.000 kiezers op een linkse partij: PvdA/SP/D66/GroenLinks/ Partij voor de Dieren.

Je mag van de veronderstelling uitgaan dat zij met hun politieke keuze in het stemhokje blijk willen geven compassie met de lijdende mens te hebben. Er even van uitgaande dat linkse mensen gelijk hebben in hun opvatting dat rechtse mensen weinig compassie hebben met de lijdende mens, heeft de linkse kiezer gemiddeld € 1,12 voor de actie overgehad.

Zijn er toch niet-linkse kiezers geweest die wel een bijdrage gedaan hebben, dan blijkt de compassie van de linkse kiezers met de lijdende mens nog geringer te zijn. Waarmee maar gezegd, dat links stemmen altijd weer iets goedkoper is dan je aan linkse maatstaven conformeren. Het is immers voordeliger met morele chantage van de ander geld af te troggelen, dan zelf de weldoener te spelen.

Dat TINKEBELL niet kan slapen van de bergen voedsel die in de asbak verdwijnen, kan ik echter delen met haar. Nog staan scherp op mijn netvlies geprint de journaalbeelden van voedselbanktypen die zonder blikken of blozen zeiden voor honderden euro’s vuurwerk aan te schaffen. Afgezien van het illegale vuurwerk, blijkt er afgelopen nacht voor 67 miljoen euro vuurwerk afgestoken te zijn.

Een van de verworvenheden van het socialisme is dat niet alleen rijken het recht op verspilling hebben, maar gans het volk dat recht toekomt. De armoede van nu is dan ook een andere dan die van toen. Naar de maatstaven van de armoede van nu gerekend was ik als kind straatarm. Er ging geen korstje bood de asbak in. Om een lange litanie van luxe verworvenheden hier te vermijden, wil ik volstaan met dat de enige luxe het staatskastje van de PTT was waaruit vier radiozenders klonken.

Als ieder fatsoenlijk mens erger ik mij daarom aan verspilling. Overtollig voedsel in de asbak smijten of voor 67 miljoen euro vuurwerk tot pulp afschieten, ervaar ik net als kunstsubsidie als verspilling. Er is voor mij geen ethisch verschil tussen voedselverspilling en het uit gemeenschapskosten oprichten van een kunstdrol of het museaal besmeren van een vloer met pindakaas.

En misschien had TINKEBELL haar geweten ook moeten raadplegen over de 150 miljoen euro voor het genocideregime van Soedan. Dat blijkt nog steeds vuurwerk af te steken tussen de arme negers van Darfur.

En om dit copieuze diner TINKEBELL met een dessert af te ronden deze chocolademousse van haar vlijtige handje: In de komende decennia zullen steeds meer grondstoffen opraken waardoor voedsel duurder wordt.

Nee, voedsel wordt schaarser en dus duurder omdat dankzij gewetenworstelaars er steeds minder mensen bereid zijn het te produceren. Straks resten ons nog slechts de kunstige kattentasjes van TINKEBELL.

Eet smakelijk.

november 30, 2013

Kunst die schuurt op de zak van het klootjesvolk

robin95In dictaturen hebben kritische kunstenaars geen subsidie, ze maken evenwel schurende kunst die de terreur van de staat bekritiseert en door zo’n staat dan ook niet gewaardeerd wordt. Tijdens de bezetting waren er verzetsbladen waar kunstenaars zonder enige vorm van subsidie en met het levendige risico dood aan een paal te eindigen, illegaal aan meewerkten. Maar op VARA’s Joop heersen andere gedachten: kunst die moet schuren. Namelijk gesubsidieerd, zodat het enige schuren het zich afhankelijk maken van de uitgezogen belastinglaaf is. Een schaamteloos credo van een kaste die zichzelf elitair boven het klootjesvolk plaatst, maar er wel graag op parasiteert.

De filosoof Robin Brouwer is een denker met een snor, en snorren hebben de vorige eeuw ruimschoots beheerst. De snor Robin Brouwer heeft dan ook merkwaardig vorige eeuwse gedachten voor de mens in petto, zo valt op zijn actiecentrum te lezen: Een radicale verandering van ons maatschappijsysteem is noodzakelijk en onafwendbaar. Zijn wij er wel klaar voor? In wat voor tijd leven wij eigenlijk? Wie zijn wij…? Hoe komen we tot verandering?”

Dat noodzakelijk en onafwendbaar, klinkt zo totalitair dat je meteen al aanvoelt dat hij vindt dat niet het volk maar hij tot dat oordeel gerechtigd en geroepen is.

De filosoof heeft echter ook sjoege van kunst en houdt daarom een warm pleidooi voor kunstsubsidie voor kunst die schuurt.

De filosoof heeft het over neoliberale cultuurpolitiek. En het stuk glijdt daarom langzaam naar het avondje De kunsten – Voorbij het neoliberalisme in het marxismehuis van de gewezen priester Huub Oosterhuis, dat zeer menslievend De Nieuwe Liefde genoemd wordt.

Daarom zal daar ook de kunstenaar Jonas Staal acte de présence geven, die zijn matige bekendheid dankt aan de rouwplekken met portretten van Wilders, omgeven door waxinelichtjes, bloemen en al, zodat het net lijkt alsof Wilders op z’n Fortuyns vermoord is.

Feitelijk een ordinaire doodswens, maar dan netjes afgeschermd met de dichterlijke vrijheid waar alleen linkse kunstenaars voor in aanmerking komen. Stonden er bloemen en waxinelichtjes rond de foto van Femke Halsema, dan zou de ganse linkse wereld verontwaardigd opgeveerd zijn.

De snor Robin Brouwer vindt feitelijk dat schurende, maar lees in werkelijkheid ideologische kunst, subsidie nodig heeft. Dat precies deden totalitaire regimes dan ook met kunstenaars die schurende kunst maakten om het regime in het zonnetje te zetten. Lekker fijn bij elkaar in een Kultuurkamer gelijkgezind zitten wezen, terwijl de ongesubsidieerde kunst in het verzet ging.

Het is echter allemaal veel simpeler dan de megafoonerotiek van deze subsidieknechten de mens willen laten geloven. Kwetsende kunst hoort vooral bij linkse menslievendheid, en omdat dat op ideologische musea na aan de straatstenen niet te slijten is, heeft het sloten subsidie nodig.

Jonas Staal zijn schoorsteen moet namelijk ook roken. En al kakt hij met een pseudo-elitaire neerbuigendheid op de held van het klootjesvolk, dat volk zal zijn schurende kunst onder dwang betalen.

Kunstenaars die parasiteren op het electoraat van de o zo gehate Wilders en de door links zwaar verguisde neoliberalen, willen dan graag schuren maar van enige trots kun je ze niet verdenken. Een beetje kunstenaar met zelfrespect die zich laat financieren door de aanhang van de nieuwe Hitler?

Dan herinner ik me toch liever de kunstenaars die hun lidmaatschap van de Kultuurkamer weigerden en met gevaar voor eigen leven het verzet onbezoldigd van hun artistieke vaardigheden bedienden.

Maar toegegeven, soms schuurt gesubsidieerde kunst wel degelijk, maar dat ligt meer aan het soort closetpapier waarop het aangebracht is.