Posts tagged ‘Libië’

juli 12, 2014

Moorddadig Europa, Israël en een Haags antisemitisch joelfeest

screenshot_196Hengelend naar het antwoord op de vraag wat toch in godsnaam proportioneel reageren is op de toch al vele jaren voortdurende rakettenregen van Hamas op Israël, blijft bij mij een andere vraag als visgraat in de keel hangen. Israël is in gevecht met het oorlogszuchtige Hamas, maar wat hadden de Westerse milities dan te zoeken in Afghanistan, Libië en Mali, die toch geen buurlanden van Europa zijn, maar waarover politieke partijen die nu het zich verdedigende Israël zwaar op de vingers tikken, zich toch geroepen voelden militair optreden tegen moslimterreur te fiatteren.

De moslimterroristen schoten geen duizenden raketten af op het Europa dat nu Israël moreel staat te betuttelen. Maar dat over Israël weeklagende Europa stopte niet met het optreden in Afghanistan, Libië en Mali nadat gebleken was dat de burgerslachtoffers er bij bosjes vielen.

Wat is dat toch, dat Europa mag bombarderen zonder dat het zelf van een rakettenterreur slachtoffer is, maar het Israël verboden wordt zich te verdedigen?

Ja, wijsneus Rob de Wijk zal natuurlijk zeggen dat de Taliban straks naar Europa komen als ze niet eerst in Afghanistan overhoop gebombardeerd zijn. Maar dat blijkt dus helemaal niet te lukken zonder dat er een massa burgerslachtoffers bij valt. En het is nog maar de vraag of de Taliban zo graag naar Europa willen verkassen. ISIS staat er immers al te popelen om te doen wat de Taliban nu in Afghanistan aan het doen zijn.

Toch vandaag geen demonstratie in Den Haag tegen ISIS, de 160.000 slachtoffers van het islamitisch moorddadige antagonisme in Syrië, of de Nederlandse betrokkenheid bij de burgerslachtoffers in Afghanistan, Libië en Mali, maar gestampvoet tegen de voele jeuden zoals ze ons in Grunningen wel eens noemden. Vanaf het Haagse Spuiplein begint straks een stoet voor een antisemitisch joelfeest tegen de zo gehate zelfverdedigende jeuden van Israël. Ja, het is erg dat die zich niet opnieuw met de handen op de rug laten afvoeren maar terugslaan.

Zou Europa iets van kunnen leren nu de luitjes ISIS de rol van de Taliban in Europa gaan vervullen.

 

Hakenrkuis en HitlerNou, het was me een dagje wel bij het joelfeest in Den Haag, want Hakenkruis en Hitler waren er ook weer.

ISIS komt ook langsISIS kwam ook even jammeren.

Advertenties
mei 16, 2014

Het grote wanhoopsoffensief tegen de eurosceptici

the-great-imitator (1)Het grote wanhoopsoffensief in de dagbladpers tegen de eurosceptici is ingezet. Niet dat de dagbladen met een groot Europa-agenda nog veel invloed op de kiezers hebben, want gezien het aantal betalende lezers verkeren die in staat van bedlegerigheid. Maar toch is het interessant te zien dat alle registers van het propagandaorgel opengetrokken worden om de verwachte stembuszege van de eurosceptische partijen te verhinderen.

Via de schrille hoge pijpjes van dat orgel komt de emeritus hoogleraar Meindert Fennema nog even langs bij de Volkskrant om zijn utopisme aan de man te brengen. Zijn indrukwekkende slogan In de praktijk leidt utopisme tot oorlog en massamoord, lijkt te slaan op de groot Europa-utopie, maar juist voor de eurosceptici bedoeld is, smeekt om een sceptische benadering.

De slogan is zeer merkwaardig voor een gezegend lid van GroenLinks, de partij die sedert haar bestaan menige Nederlandse deelname aan oorlogen die de onze niet waren gefiatteerd heeft. De partij was immers voor de Nederlandse deelname aan de oorlog om Kosovo van Servië te stelen. De partij steunde het militaire fiasco in Afghanistan. Met de interventie in Libië heeft de GroenLinks-Tweede Kamerfractie ook geestdriftig ingestemd. Dankzij die partij zitten we nu ook in Mali te bestrijden wat we in eigen land op zijn beloop laten, namelijk jihadisme.

Het groot Europa-utopisme van GroenLinks heeft Nederland dus niet van deelname aan oorlogen kunnen weerhouden. En gezien het voorgaande, kunnen we wat de verwachting voor de toekomst betreft zowel in historisch als in empirisch opzicht veronderstellen dat hier in tegenstelling tot beursspeculaties, de in het verleden behaalde resultaten wél garantie bieden voor de toekomst.

Dat het Europa van de natiestaten talloze oorlogen kende is zonder meer waar. Maar zonder aangedikte EU, dus met de nog eigen soevereiniteit bij de nationale regeringen in bewaring, was Nederland, mits niet door die internationale instituties oorlogen in gerommeld, ook in vredige rust verzonken.

Het is juist opvallend dat naarmate de omvang en de macht van de EU toenamen, de disharmonie in Europa juist ook toenam. Het Europa van het Verdrag van Lissabon en de euro zit wat het nationalisme, fascisme, nationaalsocialisme en communisme betreft, in de lift van een wolkenkrabber. En waar die lift ergens eindigt is onbekend, want aan de wolkenkrabber wordt nog steeds gebouwd.

Ondanks de groteske utopie van het groot Europa tot aan de Oeral en over de Bosporus, zit emeritus hoogleraar Meindert Fennema dagelijks op zijn beeldscherm te kijken naar een hernieuwde oorlogsdreiging. Nu niet tussen kleine Europese naties, maar tussen grootmachten. Want het beoogde groot Europa zal zich ook willen meten met de andere grootmachten, zich daartussen staande moeten zien te houden en zich bij conflicten militair moeten kunnen verdedigen.

Het groot Europa zal grenzen aan gebieden waar onheilspellende ideeën heersen over mensenrechten, democratie, welvaart en vooruitgang. De dreiging van een clash met die delen van de wereld zal niet afnemen als de utopie van de emeritus hoogleraar ingelost is, maar er zal de godganse dag aan de grenzen van dat Europa gewaakt moeten worden om het extraverte tribalisme van de vroeg middeleeuwers op afstand te houden.

Het idee dat Nederland via dat groot Europa aan het Syrië van de 150.000 slachtoffers zou grenzen, kan dan ook onmogelijk als oorlogvermijdend ervaren worden.

Juist dankzij de Nederlandse verbintenis aan de grootmacht EU zit ons land nu ook op de bevende grond van een oorlogsdreiging. De Nederlandse verbintenis aan de internationale instituties heeft na de Tweede Wereldoorlog, na de nasleep van de dekolonisatie, na de confrontatiepolitiek van Soekarno over het voormalige Nieuw-Guinea, levens van Nederlandse militairen geëist in oorlogen die noch de Nederlandse belangen dienden, noch de verbetering brachten die de Nederlandse bijdragen aan die interventies beoogden.

Dan mag de emeritus hoogleraar wroeten in het archaïsme van de utopistisch socialist Claude-Henri de Saint-Simon, met zware boeken tillen uit boekenkasten bewijs je niet de toekomst. Daarvoor heb je een te grote veelheid aan recente geschiedenis voorhanden om de utopische fascinatie voor een groot Europa met een gezond wantrouwen tegemoet te zien.

Hoe geestig de opmerking ook moge klinken het Van Rompuy, die net zoveel macht over Europa heeft als Koning Willem Alexander over Nederland, valt als een oeverloos gezwets te definiëren, want Van Rompuy mitrailleert groteske politieke uitspraken die de constitutionele koning van Nederland niet vergund zijn te maken, tenzij hij afzetting wil riskeren.

Van Rompuy is als christendemocraat bovendien exponent van het grootste politieke blok in het Europees parlement, en dus een machtsfactor van betekenis. De emeritus hoogleraar mag dan zijn klassieken goed kennen, een beetje beter grasduinen in het Nederlandse staatsrecht zou hem sieren.

Toch is dit veelzeggende maar tegelijk ook alles verzwijgende slotoffensief van de emeritus hoogleraar de moeite van het bekijken waard: De tegenstanders van de Europese eenwording, zoals de historicus Thierry Baudet, suggereren dat wij terug kunnen naar de utopie van de nationale staat zoals die in de 19de eeuw in Europa bestond. Nu bestond er in de 19de eeuw wel een systeem van soevereine staten in Europa, maar dat was gebaseerd op een machtsevenwicht tussen Frankrijk en Duitsland, in balans gehouden door het perfide Albion. Van vrijhandel was destijds geen sprake, en het Europese machtsevenwicht raakte regelmatig uit balans. Een veelheid van soevereine staten in Europa die samen een vrijhandelszone in stand houden is een utopie en iedereen die terug wil naar zo’n Europees congres van soevereine staten is een utopist. Utopisme is mooi, als het maar niet in praktijk gebracht wordt. In de praktijk leidt utopisme tot oorlog en massamoord.

Precies dat laatste dreigt op dit moment, zoals het socialisme van rood tot en met bruin, van Claude-Henri de Saint-Simon tot en met Adolf Hitler, slechts rampspoed gebracht heeft.

Laat de emeritus hoogleraar dus maar in zijn gecapitonneerde chesterfield rustig dromen over het groot Europa tot aan de Oeral en over de Bosporus, het euroscepcisme vaag je er niet mee weg.