Posts tagged ‘Oostvaardersplassen’

mei 31, 2014

Het dagblad Trouw legt het woord “bedrog” uit

TrouwWaarom moeilijk doen als het makkelijk kan? Dus zal ik wat de betekenis van het woord bedrog betreft u niet naar de Dikke van Dale verwijzen, maar wat al bijna een traditie op Filantropius is, verwijzen naar het dagblad Trouw. Daar hebben ze trouw gezworen aan het woord, dus vandaag maar even sprokkelen in die krant.

Te beginnen met een onderzoekje van de Erasmus Universiteit. Zoekt u vooral niet in de ranking van de meest belangrijke universiteiten van de wereld, want daarin zult u de Erasmus Universiteit slechts met een sterke loep kunnen vinden tussen Derde Werelduniversiteiten.

Let op dit wetenschappelijk hoogstandje onder de bezwerende kop Niet parkeerruimte, maar winkelaanbod speelt winkeliers parten.

Slechts 22 procent met auto

Winkeliers denken ten onrechte dat de meeste klanten met de auto komen, blijkt uit een ander kleiner onderzoek dat de Erasmus Universiteit deed in De Meent, een winkelgebied in Rotterdam. Ze vroegen het winkeliers: die dachten in grote meerderheid dat meer dan de helft van de klanten met de auto kwam. En ze vroegen het de klanten. De meerderheid, 34 procent, was te voet, 26 met de tram of de bus en 18 procent met de fiets. Slechts 22 procent kwam met de auto. “Ook niet zo gek”, zegt Mingardo, “Want voor 60 procent van de mensen is de reden om voor een bepaald winkelgebied te kiezen, dat het dicht bij huis is.

Wat mist u hierin? Juist het enquêteren van de degenen die weggebleven zijn. Kan ook niet, want die zijn onvindbaar voor de enquêteurs van de Erasmus Universiteit. Dat een belangrijk deel van het publiek dat de auto uitgepest is te voet of per fiets komt, was een van de oogmerken van de torenhoge parkeergelden. Maar het gaat hier om inkomstenderving en dus om het kooplustige publiek dat juist wegbleef.

In een brede zoom aan België en Duitsland trekt het kooplustige publiek de grens over. Voorbeeldje: bij een Lidl in Doetinchem werd de koopdrukte zo gezellig, dat de gemeente besloot er maar parkeergeld te heffen. Prima zet om de nationale economie te torpederen, want even over de grens zijn alle parkeerplaatsen bij Lidl gratis en voor niks.

Daarbij komt ook nog dat dankzij de opzwepende verhogingen van de accijnzen en de BTW de Duitse Lidl veel goedkoper is dan zijn Nederlandse collega. Wie op zoek gaat naar de voor de enquêteurs van de Erasmus Universiteit onvindbare kooplustigen, moet dus even de grens over wippen, want zelfs een ritje vanuit de Randstad richting Duitsland en België levert voordeel op.

Dat een deel van de bevolking juist dankzij de verhogingen van de accijnzen en de BTW gedoemd is te winkelen bij de voedselbanken, was evenals het feit dat daar het parkeren juist gratis is, ook aan de aandacht van de enquêteurs van de Erasmus Universiteit ontsnapt.

Volgende hoogstandje, maar dan van een andere universiteit is de plotselinge hemelhoge bewondering voor de bio-industrie en de overbemesting. Meer deze keer niet door de boer maar door de groene god. Als de boer het doet, doet die het tenminste nog om voedsel te produceren, maar in Trouw worden de Oostervaardersplassen nog eens de hemel in geprezen zonder dat de mens en het dier er iets aan hebben.

Over de grens van de Oostvaardersplassen wordt de overpopulatie en overbemesting van vee van overheidswege sterk aan banden gelegd en geldt een ijzeren wet van diervriendelijkheid, aan de andere kant groeit de veestapel zo sterk dat er ieder jaar honger uitbreekt en met instemming van de groene god dieren bij bosjes creperen zodat er Sahel-kiekjes geschoten kunnen worden.

Intussen loopt het daar allemaal zo scheef, dat de groene god nieuwe experimenten met het gebied wil. De Oostervaardersplassen zijn namelijk uitgegroeid tot een gesubsidieerde mammoet ecoboerderij waar de mens onvoorspelbare zaken kan zitten uitbroeden om hoog verbaasd over de uitkomst te doen. En soms ontstaat er opeens een soort Afrika, waar de Afrikaan nu juist voor naar Lempedusa peddelt om het beter te krijgen. Nou, nog even doorgaan met experimenteren en de Afrikaan peddelt weer terug naar Afrika.

Dat de mensen van het dagblad Trouw dagelijks uitmunten in de uitleg van de betekenis van het woord bedrog mag dan in educatief opzicht bewondering verdienen, afgezien van de critici van die krant, zijn de vaste lezers daar in net zulke groten getale weggetrokken als het kooplustige publiek door de hoge parkeergelden verdween.

Driewerf bravo!

 

 

 

 

 

januari 2, 2014

Roodkapje en het sprookje van de nieuwe wildernis

Roodkapje smelt van opwindingOoit stond ze oog in oog met een wild varken en dus was de liefde voor de nieuwe wildernis geboren. Je zou het de karikatuur kunnen noemen van de (stads)filosoof die in een idealisatie van de sprookjes van de gebroeders Grimm zichzelf een tocht door een dichtgegroeide wildernis fantaseert. Het begrip “wildernis” valt alleen niet te rijmen met een land dat deels door de mens aan het water onttrokken werd, en in zijn geheel op de schop geweest is.

Land onttrekken aan de voedselproducerende boeren is inmiddels tot een ideologie verworden. Vrijwel dagelijks passeren via omroepen en dagbladen de drogbeelden van nepnatuur die net op natuur lijkt, maar dat toch niet is. En omdat het begrip “natuur” al zeer arbitrair is, heeft men een indoctrinerende filmp gedraaid onder de titel De Nieuwe Wildernis waarin beelden te zien zijn van de artificiële natuur die we beter kennen als de Oostvaardersplassen.

Knap in elkaar geknutseld om het onteigenen van voedselproducerende gronden te rechtvaardigen. En zoals bij het vertellen van sprookje gebruikelijk is, op een infantiele manier aan elkaar gepraat. Want de stadsmens vlucht vanwege zijn tragische bestaan in een ziedende mensenmassa graag in sprookjes en laat die zich met plezier op de mouw spelden.

Zo nu en dan verschijnt er ergens een grote boze wolf, en meteen schieten de stadsroodkapjes in een orgastische kramp. Zo dicht bij huis zo’n zalige wildernis, is dan ook de nieuwe porno. Opgewonden naar beestjes kijken die fladderen, kruipen, sluipen, springen, zwemmen en elkaar opvreten, is onaneren op andermans grond.

Onder het motto samen in de aanval tegen het private bezit, het land omtoveren in een niets producerende wildernis om er Roodkapje en Kleinduimpje te spelen, jagen ze de boeren de eeuwige jachtvelden in. En wie weet opeens een zwaar behaard wild varken tegen het lijf lopen en lekker rillen van angst.

Maar dan ook lekker hongeren, want de nieuwe wildernis levert helemaal niks anders op dan in een met wildrasters omsloten fauna die onder de titel nieuwe wildernis mag doodhongeren of op een onnatuurlijke wijze bijgevoerd moet worden. De nieuwe wildernis is namelijk niets anders dan landbouw, maar dan zonder voedselopbrengst.

Zodra de mens echt doorkrijgt wat de nare effecten van dit sprookje zijn zal die bruut ontwaken en met een rammelende maag naar de lege koelkast kruipen.

De sprookjesvertellers mogen dan met hun betoverende voorstellingen de mens in trance brengen, maar aan ieder sprookje komt een eind met toen kwam er een olifant met een lange snuit, die blies het mooie sprookje uit.

november 1, 2013

Onnatuurlijke fauna verjaagt de natuurlijke avifauna uit de Oostvaardersplassen

Immigratie eist ook in de Oostvaardersplassen een hoge tol, blijkt uit vogelstatistieken over het heilige der heiligen van de groene god. Zagen we al dat het binnen een afrastering  gevangenzetten van dwangarbeidend graasvee tot de hongerdood leidt, het luide applaus van Marianne Thieme voor deze wrede praktijken mag dan verstomd zijn, nu blijkt ook nog de plaatselijke avifauna het hazenpad te kiezen.

Geen wonder, want trouwe veldonderzoekers waaronder ondergetekende, weten al heel lang dat waar de groene god graasvee voor dwangarbeid gevangenzet, het voor vogels lastig wordt te leven. Hele vegetatieve sociëteiten worden opgevreten, want graasvee is lastig op vegetatiesoorten te programmeren.

Niet zo vreemd dat dit misloopt, want de groene god zie je zelden in het veld, maar vaker aan zijn tekentafeltje de wereld herscheppen naar eigen ideaalbeeld.

Waar de geminachte boer het land groen houdt en in en rondom zijn economisch benutbaar landareaal vogels gastvrijheid schenkt, verscheen de groene god. Die onttrok landareaal aan de boer en goochelde het in economisch onnuttige onnatuur om. Want is iets natuur als er slechts kunstmatige fauna leeft, maar de natuurlijke avifauna er verjaagd wordt?

Wonend in boerenland, luister ik naar het getrompetter van honderden kolganzen, zie ik verscheidene roofvogels overtrekken of over het land jagen, schieten zangvogels van uitlopende soorten aan mijn netvlies voorbij, maar is er geen groene god in velden of wegen te bekennen.

Wordt het daarom niet tijd de experimenterende groene god uit zijn paradijs te jagen en koning Ratio in oude luister te herstellen?